What do you think?
Rate this book
PAGLI
Terre Rouge, un village au nord-ouest de l'île Maurice. Une femme y arrive le jour de la Cérémonie, aux côtés de l'homme qu'elle a accepté d'épouser par vengeance. Il pleut. Son sari de mariée est alourdi de boue.Elle ne sait pas encore que cet endroit rouge va lui apporter autre chose. L'amitié de Mitsy aux robes multicolores, l'odeur brumeuse des épices qu'elle laisse filer entre ses doigts, et surtout l'amour de Zil, le pêcheur.Amour interdit, parce qu'elle est mariée, parce qu'elle est hindoue, parce qu'il est créole, parce qu'il est pêcheur, parce que tous les prétextes sont bons pour interdire. Un soir, chargées de lui faire entendre raison, les mofines, gardiennes de la pureté, viennent la marquer au fer du nom de folle : Pagli.Pour elle, ce ne sera pas une punition, mais une libération.
Paperback
First published March 14, 2001
About the author
Ananda Devi
53 books111 followersAnanda Devi is a Mauritian writer. Her novel, Eve de ses décombres, won the Prix des cinq continents de la Francophonie in 2006, as well as several other prizes. It was adapted for the cinema by Sharvan Anenden and Harrikrisna Anenden. In 2007, Devi received the Certificat d'Honneur Maurice Cagnon du Conseil International d'Études Francophones.[1] She has since won other literary prizes, including the Prix du Rayonnement de la langue et de la littérature française of the Académie française. During 2010 she was bestowed with Chevalier des Arts et des Lettres by the French Government.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
Read
January 10, 2022she was very confusing
January 31, 2025
Ananda Devi po raz kolejny przybywa do nas z ciężkostrawną prozą. Opisem żywotów ludzi wykluczonych uderza nas pięścią w brzuch i upewnia się, by nie było nam komfortowo w zachodnim świecie spokoju i dobrobytu. „Widzę wszystkie te „ja” rozsiane w czasie i wszystkie stają mi przed oczami: urodzona, zgwałcona, wydana za mąż, zasłonięta, kochana, uwięziona.” - wszystkie te przymiotniki trafnie oddają opis losów bohaterek, z którymi będzie nam dane się zmierzyć w kolejnej odsłonie prozy Devi.
Na tę książkę składają się trzy utwory, które w połączono w zrozumiały tematycznie sposób. Są to „Pagli - Szalona”, „Ja, wyklęta” oraz pierwszy męski narrator Devi: „Żywot Józefina Szalonego”. Nie ukrywam, trochę mi zajęło wgryzienie się w tę prozę, bo tym razem Devi wiele kryje za liryką, a mniej tutaj dosłowności. Książka wymagała dla mnie ciszy i skupienia oraz pełnej świadomości, że piszę się na niełatwą literacką przeprawę.
Devi nie zapomina jednak wyposażyć swoje bohaterki w feministyczną sprawczość.
Na długo utknie mi w pamięci scena, gdy świeżo upieczona żona odmawia swojemu mężowi swojego ciała i obiecuje mścić się na nim do końca jego dni. To, co jeszcze zasługuje na podziw to forma i jej zmienność.
Jedna z historia to ta o dziewczynce, która rodzi się z zajęczą wargą odcinającą ją od świata. W oczach rodziny jest ona potworem, chodzącym pechem, którego trzeba się pozbyć. Tym sposobem zamykają ją w wapienniku, z którego ratuje ją…pies, do którego powoli sama się upodabnia. Ta opowieść okazuje się intrygującą alegorią sytuacji kobiet w świecie. Z kolei Józefin to też hybryda, nie do końca człowiek, co jest kolejnym ciekawym zabiegiem metaforycznym.
„Żywoty wykluczonych” można czytać z przerwami, by dać sobie oddech pomiędzy tymi historiami. Devi zdecydowała się tutaj na sporo realizmu magicznego, który rzuca czytelnikowi wyzwanie, by doszukać się w nim wielu metafor. Trudno pomieścić w dosłowności tyle ludzkich niesprawiedliwości. Zatem forma w jakiej Devi obrazuje temat aranżowanych małżeństw, rasizmu skrywanego w opowieściach o szkodnikach, którym odejmuje się ludzkich cech, to zdecydowanie coś, co wyróżnia ten zbiór. Muszę przyznać, że to była dla mnie najtrudniejsza z książek Devi. Nie mówię tego jako zarzut, ale czujcie się zwyczajnie ostrzeżeni.
Na tę książkę składają się trzy utwory, które w połączono w zrozumiały tematycznie sposób. Są to „Pagli - Szalona”, „Ja, wyklęta” oraz pierwszy męski narrator Devi: „Żywot Józefina Szalonego”. Nie ukrywam, trochę mi zajęło wgryzienie się w tę prozę, bo tym razem Devi wiele kryje za liryką, a mniej tutaj dosłowności. Książka wymagała dla mnie ciszy i skupienia oraz pełnej świadomości, że piszę się na niełatwą literacką przeprawę.
Devi nie zapomina jednak wyposażyć swoje bohaterki w feministyczną sprawczość.
Na długo utknie mi w pamięci scena, gdy świeżo upieczona żona odmawia swojemu mężowi swojego ciała i obiecuje mścić się na nim do końca jego dni. To, co jeszcze zasługuje na podziw to forma i jej zmienność.
Jedna z historia to ta o dziewczynce, która rodzi się z zajęczą wargą odcinającą ją od świata. W oczach rodziny jest ona potworem, chodzącym pechem, którego trzeba się pozbyć. Tym sposobem zamykają ją w wapienniku, z którego ratuje ją…pies, do którego powoli sama się upodabnia. Ta opowieść okazuje się intrygującą alegorią sytuacji kobiet w świecie. Z kolei Józefin to też hybryda, nie do końca człowiek, co jest kolejnym ciekawym zabiegiem metaforycznym.
„Żywoty wykluczonych” można czytać z przerwami, by dać sobie oddech pomiędzy tymi historiami. Devi zdecydowała się tutaj na sporo realizmu magicznego, który rzuca czytelnikowi wyzwanie, by doszukać się w nim wielu metafor. Trudno pomieścić w dosłowności tyle ludzkich niesprawiedliwości. Zatem forma w jakiej Devi obrazuje temat aranżowanych małżeństw, rasizmu skrywanego w opowieściach o szkodnikach, którym odejmuje się ludzkich cech, to zdecydowanie coś, co wyróżnia ten zbiór. Muszę przyznać, że to była dla mnie najtrudniejsza z książek Devi. Nie mówię tego jako zarzut, ale czujcie się zwyczajnie ostrzeżeni.
April 9, 2015
As offering some kind of insight into Mauritius, it was interesting, as was the local speak-a kind of Creole French.
As for the rest, it is a stream of consciousness story of the tragic life of a woman. Not my genre.
I did find some passages powerful but it lacks something to push it into the same plane as The Color Purple, for example.
As for the rest, it is a stream of consciousness story of the tragic life of a woman. Not my genre.
I did find some passages powerful but it lacks something to push it into the same plane as The Color Purple, for example.
May 6, 2024
The second novel I have read in the past year by 2024 Neustadt Prize winner Ananda Devi, Pagli is much more experimental than Le Voile de Draupadi. It is a story of a forbidden love, but even that is perhaps telling too much; any summary of the plot, even the few lines on the back cover, is a spoiler, given the style of the novel. It opens in the first person in stream-of-consciousness fashion (or perhaps I should say second person, since it is addressed to the absent love) and the first of the short chapters (Nuit/Lanwit — the chapters are all named both in French and in the local Creole) reminded me of the opening of Peter Handke's early novel Die Hornissen, giving us much information but not what we need to know to follow what is happening. In particular, we do not learn who the character is (only that the others have given the character the nickname "Pagli", the fool), whether it is a man or a woman, or why he or she is locked up (by whom?) and threatened with execution or commitment to an asylum. In the second chapter, someone (the same character? We aren't sure) is walking down a road, we don't know from where or to where, or whether it is after the first chapter or at the same time or before, and then we are suddenly in a flashback where the character is coming to "The Ceremony" and sees a woman in a red dress under a tree in the rain, whom we learn is called Mitsy. In the third chapter, the character is living as an evident pariah in a luxurious home that resembles a wedding cake, and then we are back in Mitsy's hut waiting for her sailor husband to come home, and from one paragraph to the next we are launched into another flashback to "The Re-encounter". And so forth; gradually we do piece together who is who and what is going on.
The novel is almost an anthology of every experimental device in twentieth-century fiction; in addition to the stream-of-consciousness throughout the book, and the ambiguous and non-linear chronology, there are chapters which seem like pure surrealism, and others with elements of magical realism, including a supernatural rain which reminded me of the end of Cien Años de Soledad and seems to have a similar function. Much of the dialogue is in Creole, although most is preceded or followed by a paraphrase in French. The setting is the village of Terre Rouge/Ter ruz, evidently on L'Isle Maurice (Mauritius) although that is never said explicitly. An important role is played by les mofines/bann mofinn, a word which is not in any of my French dictionaries; the first time they were mentioned I assumed from the description that they were a type of bird, but it turned out later that they were women, "guardians of purity" who were a sort of self-appointed vice squad. Maybe that's another spoiler, although it is on the back cover. The book, like the earlier one, gives an idea of the mores and the position of women in the Hindu subculture of Mauritius and is a good read for those who like non-traditional writing.
The novel is almost an anthology of every experimental device in twentieth-century fiction; in addition to the stream-of-consciousness throughout the book, and the ambiguous and non-linear chronology, there are chapters which seem like pure surrealism, and others with elements of magical realism, including a supernatural rain which reminded me of the end of Cien Años de Soledad and seems to have a similar function. Much of the dialogue is in Creole, although most is preceded or followed by a paraphrase in French. The setting is the village of Terre Rouge/Ter ruz, evidently on L'Isle Maurice (Mauritius) although that is never said explicitly. An important role is played by les mofines/bann mofinn, a word which is not in any of my French dictionaries; the first time they were mentioned I assumed from the description that they were a type of bird, but it turned out later that they were women, "guardians of purity" who were a sort of self-appointed vice squad. Maybe that's another spoiler, although it is on the back cover. The book, like the earlier one, gives an idea of the mores and the position of women in the Hindu subculture of Mauritius and is a good read for those who like non-traditional writing.
May 17, 2025
Super interesting, some really beautiful and moving moments. I just hate the trope of the lover still existing with the woman through an unexpected pregnancy… maybe I’m just disillusioned because of Makenzy Orcel.
September 8, 2021
164 páginas de descripciones de deprimentes estados de ánimo de una mujer esclava de las costumbres de una isla. Libro denso. Tal vez los amantes de la poesía le saquen más partido que yo.
February 4, 2024
Esiteks mainin ära, et tegemist on Mauritiuse kirjaniku teosega. Uurides Mauritiuse kirjanike nimekirjasid, ei märganud küll tuttavaid nimesid, nii et usun, et polnud varem selle maa kirjandust lugenud.
„Pagli” on mina-vormis jutustatud lugu ühest noorest naisest, tema suhetest abikaasaga („tema”) ja armastatuga („sina”). Ta on pidanud abielluma oma nõoga. Tegemist on n-ö „arranged marriage” tüüpi suhtega, ma ei tea, mis selle eestikeelne vaste on, aga mõte selles, et perekond otsustab, kellega lapsed tulevikus abielluvad. Igatahes perekond ei tea seda, et too nõbu vägistas ta 13-aastaselt ja nüüd on nad küll abielus, aga ühes majas elamisega nende omavaheline suhtlus piirdub.
Hüüdnime Pagli saab naine endale seetõttu, et armub teise mehesse ja saab alguse armusuhe. Heast perekonnast abielus hindu naise ja kreooli kaluri suhe on tabu, keelatud. Kui külarahvas sellest kuuleb, suletakse naine kuhugi aedikusse ja antakse talle hüüdnimi Pagli (=hull).
Kirjastiil oli väga poeetiline, rahulik. Iga sõna tundus olevat äärmiselt hoolikalt valitud. Mul kui lugejal oli tunne, et istun kui paadis ja sõnad lihtsalt voolasid minu ümber. Hästi ilusasti kirjutatud.
Hästi oli kirjeldatud kohalikku olustikku ja loodust. Tohutult palju oli nt muda kirjeldust.
Palju oli metafoore ja võrdlusi. Peategelane käis pidevalt kehast väljas „lendamas” ja justkui nägi külaelu niimoodi teisest vaatenurgast.
Kokkuvõtlikult võikski öelda,et tegevust oli vähe ja kirjeldust palju. 😉
„Pagli” on mina-vormis jutustatud lugu ühest noorest naisest, tema suhetest abikaasaga („tema”) ja armastatuga („sina”). Ta on pidanud abielluma oma nõoga. Tegemist on n-ö „arranged marriage” tüüpi suhtega, ma ei tea, mis selle eestikeelne vaste on, aga mõte selles, et perekond otsustab, kellega lapsed tulevikus abielluvad. Igatahes perekond ei tea seda, et too nõbu vägistas ta 13-aastaselt ja nüüd on nad küll abielus, aga ühes majas elamisega nende omavaheline suhtlus piirdub.
Hüüdnime Pagli saab naine endale seetõttu, et armub teise mehesse ja saab alguse armusuhe. Heast perekonnast abielus hindu naise ja kreooli kaluri suhe on tabu, keelatud. Kui külarahvas sellest kuuleb, suletakse naine kuhugi aedikusse ja antakse talle hüüdnimi Pagli (=hull).
Kirjastiil oli väga poeetiline, rahulik. Iga sõna tundus olevat äärmiselt hoolikalt valitud. Mul kui lugejal oli tunne, et istun kui paadis ja sõnad lihtsalt voolasid minu ümber. Hästi ilusasti kirjutatud.
Hästi oli kirjeldatud kohalikku olustikku ja loodust. Tohutult palju oli nt muda kirjeldust.
Palju oli metafoore ja võrdlusi. Peategelane käis pidevalt kehast väljas „lendamas” ja justkui nägi külaelu niimoodi teisest vaatenurgast.
Kokkuvõtlikult võikski öelda,et tegevust oli vähe ja kirjeldust palju. 😉
February 9, 2011
Ananda Devi shows a deep poetic prose, in which she describe the sorrow of indu women (forced to marry against her will) and the pain of lose her true love. She fought against stablished order even if that means being marked as a crazy and locked up.
January 3, 2011
Read for a Francophone lit class... depressing and confusing.
Displaying 1 - 9 of 9 reviews