De PG

by Jef Geeraerts

Albert Savelkoul, der Generalstaatswalt zu Antwerpen, hat Macht, Geld, edle Pferde, Familie und eine teure Geliebte. Er hat es geschafft, ihm kann nichts passieren, so glaubt er jedenfalls, bis sich plötzlich alle gegen ihn stellen und er vom Jäger zum Gejagten wird. Seine Gegner sind so intelligent wie skrupellos.

Genres: Thriller, Fiction, Crime, Detective, Literature

Paperback

First published January 1, 1998

About the author

Jozef Adriaan Anna (Jef) Geeraerts was een Vlaams schrijver die ook publiceerde onder de naam Claus Trum.

Jef Geeraerts in de Nederlandstalige Wikipedia

Jef Geeraerts in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren

Jef Geeraerts bij "Schrijversgewijs"

De "inofficiële Jef Geeraerts homepage"


Jozef Adriaan Anna (Jef) Geeraerts was a Flemish writer who also published using the pseudonym Claus Trum.

Jef Geeraerts in the English Wikipedia

Reviews

[Belinda Vlasbaard · Rating 4 out of 5]

3,5 sterren- Nederlandse hardcover

[André · Rating 4 out of 5]

De schandalen in de Belgische politiek, de ambtenarij en de magistratuur hebben blijkbaar bij onze Vlaamse schrijvers voor inspiratie gezorgd. Tom Lanoye dankte er zijn bestseller Het goddelijk monster aan en ook Verdwaalde post van Walter van den Broeck mocht op heel wat publieke belangstelling rekenen. Diezelfde belangstelling is er ook voor De PG van Jef Geeraerts (1930). Alhoewel jef Geeraerts alle moeite doet om terug in het literaire genre te geraken is het overduidelijk dat het toch vooral de thrillerfanaten zijn geweest die het boek op nummer een van de boeken- toptien plaatsten. Voor Antwerpenaren zal het dubbele pret geweest zijn, dat hun geliefde stad andermaal het terrein van handeling was.
Het hoofdpersonage in deze roman is Albert Savelkoul, procureur-generaal bij het gerechtshof te Antwerpen. Zijn vrouw is van oude Belgische adel, behoort tot het Antwerpse francofone milieu en heeft zich uit frustratie over haar huwelijksleven bij Opus Dei aangesloten. De PG en zijn vrouw zijn twee verschillende personen die totaal niet bij mekaar horen. Het is dan ook niet direct liefde dat hen samenhoudt, maar wel status en geld. Dat wil zeggen: mevrouw heeft het geld en mijnheer heeft de status, die hij dan ook nog via schoonpapa verkregen heeft. Ze hebben twee zonen, waar de PG maar weinig contact mee heeft. Alhoewel het echtpaar nog onder hetzelfde dak leeft, communiceren ze meestal via briefjes met mekaar. Op officiële bijeenkomsten wordt de schijn opgehouden door 'diepvriesgesprekjes'. De PG is vierenzestig, is niet de vriendelijkheid zelf; maar ziet er voor zijn leeftijd nog behoorlijk uit. Via dienstbetoon aan de Antwerpse Albanese onderwereld heeft hij een behoorlijk gespekte rekening bij een Zwitserse bank. Maar dat extra geld heeft hij wel nodig, want sedert vijftien jaar heeft hij een jonge minnares en die kan hij niet onderhouden van zijn wedde als hij zijn leefgewoontes in stand wil houden. Het geld van zijn vrouw is veilig buiten zijn bereik en dus zijn die 'spaarcentjes' op de Zwitserse bank een garantie om comfortabel te kunnen leven. Op 24 mei 1999 vertrekt de echtgenote van de PG; freule Marie-Amandine de Vreux d'Alembourg zogezegd naar Engeland om daar beroemde tuinen in gezelschap van haar adellijke vriendinnen te gaan bezoeken. In werkelijkheid gaat ze echter naar Rome om daar op de hoofdzetel van Opus Dei een adellijke titel voor haar twee zonen te bepleiten. De PG zet ondertussen de bloemetjes buiten. Toch is hij niet helemaal gelukkig. Want hij begint last te krijgen van zijn prostaat en zijn minnares heeft nog weinig interesse voor hem. Ondertussen wordt de freule in Rome zodanig gemanipuleerd, dat ze zonder er erg in te hebben van alle have en goed wordt ontdaan. Bovendien zet Opus Dei een Duivels Plan op om de PG te laten schaduwen om hem met zijn privéleven te kunnen chanteren.
Jef Geeraerts laat in De PG andermaal zijn wrok tegen vrouwen die gedresseerd werden door mensen die op hun beurt slaaf waren van het kerkelijk gezag, de vrije teugel. Zijn personages waden, op enkele gelukkige uitzonderingen na, door een grauwe wereld van corruptie, hypocrisie en onderdrukking. Ik weet niet of Jef Geeraerts smpathie voelt voor zijn personages, al kan ik me dat nauwelijks voorstellen, maar hij slaagt er wel in om ze goed uit de verf te laten komen. Natuurlijk komen deze personages zeer goed tot hun recht in de gore sfeer die de auteur meesterlijk weet te creëren. Wel vind ik persoonlijk dat zijn kijk op vrouwen met de jaren nog clichématiger is geworden. Vlaamse vrouwen zijn ofwel preutse krengen die erop uit zijn om hun mannen het leven zuur te maken en ze geestelijk te castreren, ofwel zijn ze geëmancipeerd en gebruiken ze hun charmes en andere talenten om mannen met geld en macht te consumeren zolang het hun uitkomt om ze vervolgens te dumpen als het spelletje hen verveelt. De ietwat primitieve vrouw uit een andere cultuur, een Poolse deze keer, brengt door haar flexibiliteit in haar rol van underdog ook nu weer de spontane seksualiteit en genegenheid aan de man (letterlijk en figuurlijk).
Toch vind ik De PG in vele opzichten een geslaagd boek. Ook al moeten we bij Jef Geeraerts er altijd rekening mee houden dat er een literaire mythomaan van de bovenste plank aan het werk is, lijkt het me toch wel mogelijk dat zowel de minder bonafide praktijken van Opus Dei als die van die van de magistratuur wel op enige waarheid zouden kunnen berusten. Maar het blijft fictie. En Jef Geeraerts neemt zijn maatregels. In dit boek dat in 1998 uitgegeven werd, gebeurt alles in 1999. Storend is dat helemaal niet, want sommige situaties zijn erg herkenbaar en daar speelt het jaartal echt geen rol.
Je kan De PG lezen als een goedgeschreven thriller die heel wat maatschappijkritiek bevat. Het hoofdpersonage, de procureur-generaal is natuurlijk een levensgrote kwal. Jef Geeraerts weet hem echter zo menselijk-slecht te maken dat je nog iets van sympathie voor hem gaat voelen als je het boek uit hebt. Voor wie een te rooskleurig beeld mocht hebben over ons Belgenland wordt hier voor de prijs van één boek gratis een koude douche toegeleverd.
(André Oyen)

[Jules Van Der Kloos · Rating 1 out of 5]

Ik ben niet erg kritisch maar dit boek heeft me van t begin tot het einde geen enkel moment kunnen boeien... mis de clue en de kern.

[Luc Van Ginneken · Rating 4 out of 5]

“De PG”, Prometheus Amsterdam, 1998, 1ste druk, 287 p.

Dit was de eerste roman die ik heb gelezen van Jef Geeraerts uit het “tweede” deel van zijn schrijverscarrière (waarbij hij de focus verlegde van Congo- en koloniale romans naar misdaadromans).

Het boek verhaalt de neergang van een corrupte magistraat, die procureur-generaal (vandaar de titel “De PG)” bij het Antwerpse Hof van Beroep is. De PG is rijk gehuwd en heeft uitsluitend een verstandshuwelijk met zijn vrome echtgenote (die afstamt van de oude Belgische adel), waarbij ze voornamelijk met elkaar communiceren via briefjes met zakelijke mededelingen. De 64-jarige PG houdt er ook al een 15-tal jaren een jonge minnares op na, een gegeven dat zijn echtgenote zo goed en zo kwaad als ze kan tracht te verzwijgen voor hun twee volwassen zonen. De PG is allesbehalve een aimabel man, eerder narcistisch van inslag, die zijn eigen rijkdom (o.a. een liefdesnestje voor zijn minnares in Sint-Job-in-‘t-Goor en een vet gespijsde Zwitserse bankrekening) heeft vergaard door het toedekken van “delicate zaken” voor een projectontwikkelaar en door hand- en spandiensten te verlenen aan de Antwerpse Albanese maffia. Die rijkdom heeft hij nodig om zijn levensstijl (en zijn minnares) te kunnen onderhouden, vermits hijzelf en zijn echtgenote gehuwd zijn onder het regime van scheiding van goederen (waardoor het geld en de bezittingen van zijn vrouw buiten zijn bereik zijn). Aan dat zelfingenomen leventje komt echter een abrupt einde nadat zijn minnares er zelf een minnaar op nahoudt, en nadat zijn zeer vrome echtgenote zonder het goed en wel te beseffen door het Opus Dei (een religieuze organisatie) wordt gemanipuleerd om zo goed als haar ganse familiepatrimonium af te staan in ruil voor het toekennen van het koninklijk privilege van een adellijke titel voor haar twee zonen. Bovendien schakelt het Opus Dei een detectivebureau in om de PG te laten schaduwen met als doel hem te kunnen chanteren op basis van zijn amoureus leven en zo bezit te kunnen krijgen over zijn Zwitserse bankrekening. Een reeks verwikkelingen, waarbij de PG ook de hulp van de Albanese maffia inroept maar deze uiteindelijk tegen zich in het harnas jaagt, luiden zijn uiteindelijke neergang in.

In “De PG” trekt Jef Geeraerts fel van leer tegen het Opus Dei (letterlijk betekent dit “Werk van God”), wat volgens hem een diepgewortelde, geheimzinnige sekte is (eerder dan een oprechte Rooms-Katholieke organisatie) met als doel zo veel als mogelijk rijkdom te vergaren ten koste van de (goed)gelovigen onder het mom van enkel zo een diepere relatie met God te kunnen ontwikkelen. Tevens hekelt hij ook de vermeende banden van het Opus Dei met het Belgische koningshuis. Daarnaast grijpt hij het boek ook aan om stevige kritiek te leveren op justitie en de Belgische “Nieuwe Politieke Cultuur” (destijds gelanceerd als gevolg van de zaak Dutroux, maar die niets anders blijkt te zijn dan de oude achterkamerpolitiek verpakt in een nieuw jasje). Op basis van de gegeven details rond deze onderwerpen, blijkt dat hij zich bijzonder goed heeft gedocumenteerd en daarvoor uitvoerig research heeft gedaan. De voetnoten die achteraan in het boek zijn toegevoegd, vind ik persoonlijk van grote toegevoegde waarde te zijn (hoewel voor anderen ze misschien als te belerend overkomen).

Het boek leest als een trein, en houdt de lezer geboeid. Wat voor mij de leesbaarheid sterk bevordert, is het feit dat de schrijver heeft gewerkt met korte, afgelijnde hoofdstukken. De combinatie van een meeslepende vertelstijl en scherpe observaties, levert een maatschappijkritische roman op die (voor mij althans) geen seconde verveelt.

Het enige punt van kritiek voor mij is de snelheid waarmee de plot zich uiteindelijk ontplooit op het einde van het boek. Zoals in meerdere misdaadromans van Jef Geeraerts (bv. ook “De Trap” en “Dossier K”), gebeurt dit op slechts enkele pagina’s waarbij het gevoel ontstaat dat het boek moest afgehandeld worden binnen een bepaalde paginalimiet (wat zeker niet het geval zal geweest zijn) ofwel dat de plot op een zeer intense (doch te korte?) manier moest ontplooid worden.

Ik was voor het lezen van dit boek niet erg vertrouwd met het literaire werk van Jef Geeraerts. Ik kende wel de reputatie van deze schrijver op basis van zijn Congo- en koloniale romans, maar had zelf nog geen werk van hem gelezen. Het boek en de vertelstijl hebben mij zeer aangenaam verrast. Voor mijzelf is het ook een toegevoegde waarde dat het boek zich in Antwerpen (een stad waar ik zelf wel wat vertrouwd mee ben) afspeelt. Ook het occasioneel gebruikte Antwerpse dialect in de dialogen is bij momenten vermakelijk. Vermoedelijk kunnen Vlamingen (eerder dan bijvoorbeeld Nederlanders) zich iets beter identificeren met het boek, omdat het typisch Belgische fenomenen aankaart (hoewel de aangehaalde problematieken zich uiteraard ook in de ons omringende landen voordoen). Op basis van dit boek ben ik ook andere boeken van Jef Geeraerts gaan lezen en heb ondertussen al zijn boeken (zowel zijn Congoromans als zijn misdaadromans) in huis gehaald. Dat betekent dat ik toch erg genoten heb van “De PG”.

[Hans Brienesse · Rating 3 out of 5]

What a weird book. Seemed to be almost two stories in one. The constant references to this religious sect (all in Latin) was distracting and at times confusing. The plot seemed to jump about and seemed like a poor attempt at emulating Henning Mankell by bringing in all the personal life aspects of the chief protagonists. The end, merciful when it came, just left me with the impression that either the author had writer's block and was at a loss to devise the ending, or...............................somebody tore out the last few pages of the book. Three stars is a reflection of the parts I enjoyed.

[Tim Verstraete · Rating 3 out of 5]

Don't know if I have to give this book a 4 or a 3 star. I decided to give a 3 star because it never truly gives it us its full potential. Loved reading it and made me read it in about 1 day but still ... Compared to some other reviewers didn't really mind the actual ending of the book, you could already feel that this would be the end of it ... Still well written.

[hugo van der wildt]

Zwak. Sorry, Jef kan beter.
Te veel aandacht voor de werking en de structuur van Opus Dei.
Het is te vergelijke met de maffia onder de bescherming van kerk en God.

[Bert Lubberink · Rating 4 out of 5]

Lekker vlot geschreven. Gekonkel in de hogere sociale regionen van België. Af en toe kluchtig

[Maddy · Rating 3 out of 5]

RATING: 3.25
SETTING: Antwerp, Belgium

Any success that Albert Savelkoul has had in his adult life has stemmed from his fortuitous marriage to Baroness Marie-Amandine de Vreux d'Alembourg, who comes from a family of high social standing and wealth. He has risen to the position of Public Prosecutor of Antwerp and has quite a bit of power as a result. Unfortunately, he and his wife detest each other. Although they have two sons, they haven’t had marital relations in years. Amandine has dedicated herself to a religious lifestyle; Albert has channeled his energies to his mistress of more than 20 years, Louise Dubois.

One of the rules of life is that no matter how things may be going, they are bound to change, and in this case, they do—for the worse. Amandine is campaigning to have their eldest son become a part of the Opus Dei. In order to do so, she will need to give up a large part of her worldly goods to the organization. The Opus Dei also takes an interest in Albert; his various peccadilloes make for ripe pickings in terms of their taking advantage of the situation. At the same time, Albert is experiencing some decline in his sexual abilities, which leads to a deterioration of his relationship with Louise. In fact, she leaves him. Surprisingly, he deals with the situation relatively well; in no time at all, he is involved in a torrid affair with his housekeeper, Maria.

I had a few disconnects in the book. For one thing, the interactions between Albert and Maria didn't feel very real to me. I failed to understand what they saw in each other. I also experienced character confusion, since several of the characters were relatively undeveloped. There were a few points in the book where the author broke the point of view. In one case, he went into a large digression dealing with his research on the Opus Dei; that background should have been woven into the narrative. In another, part of the tale was told from the point of view of Albert's favorite horse. That pulled me right out of the story.

The sections where Amandine dealt with the Opus Dei, as well as how they treated their son, were fascinating. The way that Albert faced their attempts to discredit him was quite clever. However, I found the conclusion didn't fit with the rest of the book. It seemed that Geeraerts wanted to shock the reader, but it wasn't done very smoothly. What he did really well was to detail the level of corruption and abuse of power in the political system, as well as exposing the extremism of an ultra-right religious organization, most especially its bodily mortifications.

Geeraerts is Belgium's best-known author after Georges Simenon. THE PUBLIC PROSECUTOR is the first English translation of one of his books. The fact that Bitter Lemon Press has made such works accessible is the reason that it is one of my favorite publishers.

[Alison Hardtmann · Rating 2 out of 5]

So this was outside my usual reading wheelhouse. This is a Belgian political thriller about the Public Prosecutor, a corrupt functionary who is targeted by an even more corrupt shadowy Catholic organization called Opus Dei. Savelkoul is not a sympathetic guy, what with his mistress kept in a property given to him by a development company in exchange for a ruling, and the pleasure he takes in the "gifts" he receives. His wife has taken refuge in religion and in obtaining titles for her two sons. Opus Dei is out to bleed as much money from the family as they can, taking advantage of the wife's religious fervor and Savelkoul's easy ability to fall prey to blackmail.

It's basically a bunch of people double-dealing and lying as they try to grab the advantage for themselves. They eat in very nice restaurants and drink a lot of wine and then plot for ways to destroy Savelkoul or, in Savelkoul's case, try to maneuver around the traps while finding a way to get laid. Belgium, Jef Geeraerts tells us, is a aristocracy-obsessed kleptocracy, although he does make the point that corruption is present everywhere. Also, the Opus Dei are weirdos.

All in all, it was interesting, but still not my thing.

[M M · Rating 4 out of 5]

Geeraerts doesn’t have much time for organised religion, I gather from this fable, or for money-grubbing men or women, most of whom end up perishing in some gruesome fashion or the other. The protagonist of this parody of the paranoid thriller genre is the Public Prosecutor of Antwerp, a man who owes his position to his wife’s noble family. He leads the usual life of an alpha male – he has a beautiful young mistress; his wealth does not stop him from seeking more; and, of course, he detests his wife, and hardly has any time for his sons. The wife is a deeply religious Catholic who wants one of her sons to enter Opus Dei, the usual villain in books involving religious skullduggery, and to that end is willing to sacrifice everything, including her husband. There are other unsavoury Opus Dei operatives with connections at the highest reaches of power – both financial and administrative – and there are sundry criminals out for revenge. None of the characters has any redeeming qualities but the Prosecutor, harried and hassled, ends up being strangely sympathetic. This is so earnest a book I cannot imagine Geeraerts wasn’t grinning ironically all the while he was writing it; good fun.

[Rene Ijzermans · Rating 3 out of 5]

Het was even wennen, het taalgebruik en de rooms katholieke en Belgisch justitiele begrippen, evenals het krankzinnige oganisme van de macht van Opus Dei. Waar ben ik aan begonnen, dacht ik na vijftig pagina's. Ook al omdat het boek bijna 20 jaar terug is geschreven en vast veel van de toenmalige Belgische actualiteit heeft verloren. Toch ging ik door, omdat ik iets van een belofte voorvoelde, en, omdat Geeraerts als schrijver van thrillers een verrassende stijl hanteert en tot heel wat fraaie sfeer- en karaktertekeningen komt. Niet altijd snapte ik even goed hoe de magistratuur in België werkt, maar als je daar doorheen leest begint het verhaal toch te leven. Voor mij op 1/3e van het boek. Vanaf dat moment werd ik getracteerd op de nodige spanning, humor en weliswaar een enigsins voorspelbaar plot, maar goed te pruimen.

[J · Rating 2 out of 5]

MAY CONTAIN SPOILERS.

Very European.

Dismal look at an unhappy marriage: the husband is the middle-aged public prosecutor -- cynical, corrupt, has one mistress, then starts to bed the Polish maid. Meanwhile his wife -- who has never loved him -- is off into Catholic weirdness of Opus Dei.

Both are spending their marital funds - he in his affairs and as payoff to certain officials to cover up his missteps, she to purchase status within Opus Dei for their grown sons.

Ends with the husband, Albert, getting offed by the gangster who did Albert a criminal job for which Albert failed to pay.

Depressing that I read the whole thing through, but failed to bond w. any of the characters.

[Nicholas Whyte · Rating 2 out of 5]

http://nwhyte.livejournal.com/1980607.html[return][return][return][return]A rather nasty thriller about a senior Flemish legal official whose estranged wife is being exploited by Opus Dei, filled with cynicism about the Francophone gerontocracy which supposedly runs the country, boosted by authentic flashes of local colour (notably the expensive restaurants which are all real). None of the characters is at all attractive, and the author gives no indication that he does not share their sexual and ethnic chauvinism.

[Lies Vandeweerdt · Rating 3 out of 5]

next: dossier k (film al gezien)

[Joostw · Rating 3 out of 5]

Leuk boek, erg Belgisch qua couleur locale. Typisch Jef Geeraerts-boek. Happy end ver te zoeken.

[Ria]

De PG by Jef Geeraerts (2005)