Francisco Xavier Alcalá Navarro, máis coñecido como Xavier Alcalá, nado en Miguelturra (Cidade Real) o 19 de agosto de 1947, é un escritor galego.
Viviu en Ferrol dende a infancia, e estudou no Instituto Concepción Arenal desa vila. Estudou Enxeñaría de Telecomunicacións na Escola Técnica Superior de Enxeñaría e Sistemas de Telecomunicación da Universidad Politécnica de Madrid. Doutorouse en Informática no Departamento de Electrónica e Sistemas da Facultade de Informática da Universidade da Coruña. Foi profesor asociado de dita facultade, e impartiu docencia tamén na Facultade de Xornalismo da Universidade de Santiago de Compostela, a Universidade Católica Arxentina e a Escola de Organización Industrial de Madrid.
Traballou como auxiliar de laboratorio en Generale di Telefonia de Elettronica (1973-74), foi enxeñeiro de mantemento en Onuba (Teledyne Isotopes) (1974-75), director técnico rexional da Compagnie Xeral de Radiologie (Thomson-CSF) (1975-77), delegado rexional de Hispano Electrónica (1977-81), director comercial de Gaélico (1981-84), delegado técnico-comercial de Sintel (1984-86), director técnico da Compañía de Radio-TV de Galicia (1986-88), subdirector de Sintel Noroeste (1988-94), consultor asociado a Lógica Sistemas de Información (1994-95), director técnico do Centro de Innovación e Servizos de Galicia (1995-2003), conselleiro de Emetel Sistemas e asesor de Tecnoloxías da Información e a Comunicación do Centro de Innovación e Servizos de Galicia.
Colaborou con xornais como El Correo Gallego, El Mundo, Diario de Ferrol e La Voz de Galicia. Entre 1976 e 1979 foi responsábel da sección Arco da Vella en El Ideal Gallego. No Grial 229: O país dos alcumes.
Foi o primeiro presidente da AGAL. Escribiu cancións para Andrés do Barro, como "Teño saudade", "A uns ollos verdes", "Rapaciña" ou "Fogar de Breogán".
Unha fábula é un relato literario breve, escrito en prosa ou en verso, que ten como propósito principal deixar unha aprendizaxe ou lección moral, que a caracteriza. Velái o título. A historia do que sempre acontece, seguen a gañar os de sempre e, segundo avanzan os tempos, máis extremos, máis de sempre.
Novela histórica da recente Galiza postfranquista na que se narra o contexto temporal dunhas eleccións nas que gañan aqueles que se deitaron franquistas e se ergueron demócratas. Na andamiaxe da novela, vemos como o meu benquerido Alcalá realiza unha pictografía perfecta da sociedade de finais dos setenta e comezos dos oitenta que ten lugar na cidade da Coruña.
No libro, Xavier artella unha historia sustentada en dous temas chave, que son a política - fase transición - e o amor - homosexual e heterosexual - que conviven e dan sentido a cadanseu episodio da novela. Nela, o autor válese do método do flashbak, de forma que vemos como unha trama que ten lugar no franquismo, vese prolongada na fase transicional. Aí, ao meu ver, o xermolo da aprendizaxe que poderemos tirar esta fábula.
Cal é a aprendizaxe ou "moraleja", valéndome do famoso termo en castelán? Pois é claro. Abofé que si. A aprendizaxe da historia é que, nos anos 80 - e no hogano - todo mudou para nada cambiar. Certo é que existe a legalización da homosexualidade e que o secuestro de publicacións xa non é tan habitual. No entanto, vemos unha dereita, nos nosos días, máis descarada e clara, cando, na obra, viamos como trataba de vestir a gravata e facerse pasar por demócrata.
Os personaxes son marabillosos e contribúen ao ritmo incríbel da novela, casemente cinematográfico co grandísimo Ernesto Abelaira, como catalizador e o axustizamento de "Fachado" e "Reventafoles" como clímax da loita. Adorei tamén a parella que ve como a política se mete entre eles mais, téndomos en conta o idealismo existente, sempre a admiten como unha compoñente máis da súa relación.
Sempre un pracer ler a Alcalá, completamente recomendábel, no só dende o punto de vista literario, senón tamén histórico, sociolóxico e, se me apuran, casemente de análise política.
As miñas obras preferidas de Alcalá:
1º A Nosa Cinza 2º Fábula 3º Fumes de papel/A insua 4º Alén da desventura