What do you think?
Rate this book
De schilder en zijn model: Roman
Dutch
124 pages, Paperback
First published January 1, 2007
About the author
Patricia De Martelaere
23 books23 followersPatricia Marie Madeleine Godelieve De Martelaere was een Vlaams filosofe, hoogleraar, auteur en essayist.
Patricia De Martelaere in de Nederlandstalige Wikipedia
Patricia De Martelaere in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Patricia De Martelaere bij "Schrijversgewijs"
Patricia Marie Madeleine Godelieve De Martelaere was a Flemish philosopher, professor, author and essayist.
De Martelaere studied philosophy at the Catholic University of Leuven, where in 1984 she obtained a PhD in philosophy on a thesis on the skepticism of David Hume. She taught as professor at the Catholic University of Leuven. She was also linked to the Catholic University of Brussels as a professor. Her publications include works about David Hume, Arthur Schopenhauer, Friedrich Nietzsche, Sigmund Freud, Ludwig Wittgenstein and Jacques Derrida.
Besides her philosophical activities, she was also active as a writer of several novels such as Littekens and Het onverwachte antwoord
Patricia De Martelaere in the English Wikipedia
Patricia De Martelaere in de Nederlandstalige Wikipedia
Patricia De Martelaere in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Patricia De Martelaere bij "Schrijversgewijs"
Patricia Marie Madeleine Godelieve De Martelaere was a Flemish philosopher, professor, author and essayist.
De Martelaere studied philosophy at the Catholic University of Leuven, where in 1984 she obtained a PhD in philosophy on a thesis on the skepticism of David Hume. She taught as professor at the Catholic University of Leuven. She was also linked to the Catholic University of Brussels as a professor. Her publications include works about David Hume, Arthur Schopenhauer, Friedrich Nietzsche, Sigmund Freud, Ludwig Wittgenstein and Jacques Derrida.
Besides her philosophical activities, she was also active as a writer of several novels such as Littekens and Het onverwachte antwoord
Patricia De Martelaere in the English Wikipedia
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
August 28, 2025
Dag Patricia,
Drie trappen rende ik voor je op. Op de eerste verdieping diepte ik Nachtboek van een slapeloze uit het rek. Links noch rechts, boven noch onder waren andere titels van je te bespeuren. Gek, je had wel wat meer dan een debuut bij elkaar gepend. Dus ik naar de dichtstbijzijnde computer om door de catalogus te bladeren. Bleek er doodeenvoudig heel wat ontleend. Nog altijd word je veelvuldig gelezen, vast niet alleen in Gent.
Op de tweede verdieping zou ik nog wat vinden. Ik de trap op. Jawel, Wat blijft. En op de derde. Weer een trap op. Jawel, uit het magazijn haalde een bibliothecaris De staart. Drie trappen naar beneden, peddelen naar huis en in jouw woorden verdwijnen. Niet geheel toevallig met drie boeken.
De podcast van Wim Oosterlinck heet zo. Samen met hem onderneem ik al eens een literaire bedevaart. Het was zijn idee om naar Wezemaal te tuffen. Natuurijk, ik kende je naam, maar tot mijn scha en schande had ik niet één letter van je achter de kiezen. Geef toe, een beetje lullig om hulde te brengen aan een auteur wiens oeuvre je van haar nog pluim kent, louter voor fotootjes op de sociale media.
Bij elke bladzijde vervloekte ik mezelf meer en meer. Elk woord resoneerde in mijn binnenste. Waarom kwam ik nu pas aan jou toe? Oog in oog met je graf vroeg ik het me af. Wim en ik knielden en lazen elk een stukje uit Nachtboek. Daarna bewandelden we het Patricia De Martelaerepad. Toen het nog niet jouw naam droeg verzonk je daar misschien ook in gedachten. Wat denk je van mijn stellige voornemen om nog meer van je oeuvre te ontdekken?
goede groet, David
P.S.: Eergisteren schreef ik je deze brief. Gisteren ontleende ik De schilder en zijn model. Het bleek het boek te zijn waar ik die avond nood aan had. Met meerdere passages die me door de ziel sneden.
Drie trappen rende ik voor je op. Op de eerste verdieping diepte ik Nachtboek van een slapeloze uit het rek. Links noch rechts, boven noch onder waren andere titels van je te bespeuren. Gek, je had wel wat meer dan een debuut bij elkaar gepend. Dus ik naar de dichtstbijzijnde computer om door de catalogus te bladeren. Bleek er doodeenvoudig heel wat ontleend. Nog altijd word je veelvuldig gelezen, vast niet alleen in Gent.
Op de tweede verdieping zou ik nog wat vinden. Ik de trap op. Jawel, Wat blijft. En op de derde. Weer een trap op. Jawel, uit het magazijn haalde een bibliothecaris De staart. Drie trappen naar beneden, peddelen naar huis en in jouw woorden verdwijnen. Niet geheel toevallig met drie boeken.
De podcast van Wim Oosterlinck heet zo. Samen met hem onderneem ik al eens een literaire bedevaart. Het was zijn idee om naar Wezemaal te tuffen. Natuurijk, ik kende je naam, maar tot mijn scha en schande had ik niet één letter van je achter de kiezen. Geef toe, een beetje lullig om hulde te brengen aan een auteur wiens oeuvre je van haar nog pluim kent, louter voor fotootjes op de sociale media.
Bij elke bladzijde vervloekte ik mezelf meer en meer. Elk woord resoneerde in mijn binnenste. Waarom kwam ik nu pas aan jou toe? Oog in oog met je graf vroeg ik het me af. Wim en ik knielden en lazen elk een stukje uit Nachtboek. Daarna bewandelden we het Patricia De Martelaerepad. Toen het nog niet jouw naam droeg verzonk je daar misschien ook in gedachten. Wat denk je van mijn stellige voornemen om nog meer van je oeuvre te ontdekken?
goede groet, David
P.S.: Eergisteren schreef ik je deze brief. Gisteren ontleende ik De schilder en zijn model. Het bleek het boek te zijn waar ik die avond nood aan had. Met meerdere passages die me door de ziel sneden.
February 28, 2026
‘Erger dan het verlies van de geliefde zal misschien het verlies van de eigen liefde zijn. Wanneer het niet meer zal gaan om iets dat alles was, maar om het besef, veel bitterder, dat alles niets zal zijn geweest.’
Door de korte zinnen, de staccato-achtige dialogen, de herhalingen …lees je dit verhaal in één adem uit.
Ik vond het een triest verhaal over de onmogelijkheid van het hoofdpersonage om ware liefde te vinden,
over hoe ze hoopt dat het fysieke spel van aantrekken en afstoten, zal leiden tot meer dan enkel dat spel,
hoe ze in haar pogingen om niet gekwetst te raken door die onbereikbare mannen op wie ze verliefd wordt,
zichzelf en de ander constant voorliegt,
zichzelf voor schut zet,
zichzelf sterker toont en waant dan ze is.
Het is een verhaal over eenzaamheid in de liefde,
over hunkeren naar liefde zonder dat er ooit echte bevestiging komt en
het is een verhaal
over de vraag of je die bevestiging ook echt wil,
want stel, dat die er komt, dan wil je die misschien niet meer, dan is ‘het’ misschien voorbij.
Zeer knap werk!
Door de korte zinnen, de staccato-achtige dialogen, de herhalingen …lees je dit verhaal in één adem uit.
Ik vond het een triest verhaal over de onmogelijkheid van het hoofdpersonage om ware liefde te vinden,
over hoe ze hoopt dat het fysieke spel van aantrekken en afstoten, zal leiden tot meer dan enkel dat spel,
hoe ze in haar pogingen om niet gekwetst te raken door die onbereikbare mannen op wie ze verliefd wordt,
zichzelf en de ander constant voorliegt,
zichzelf voor schut zet,
zichzelf sterker toont en waant dan ze is.
Het is een verhaal over eenzaamheid in de liefde,
over hunkeren naar liefde zonder dat er ooit echte bevestiging komt en
het is een verhaal
over de vraag of je die bevestiging ook echt wil,
want stel, dat die er komt, dan wil je die misschien niet meer, dan is ‘het’ misschien voorbij.
Zeer knap werk!
September 24, 2025
misschien mijn favoriete roman van haar hand? vrees wel dat de martelaere een aptoniem is, jeetje
Read
February 24, 2024Het is niet moeilijk, zegt ze, vrij te zijn in grote verlangens.
March 6, 2024
Patricia De Martelaere gaat altijd een bijzondere plaats in mijn boekenkast hebben. Haar boeken waar zowat de eerste 'boeken-voor-volwassenen' die ik heb gelezen (als ik even oneerbiedig voorbij mag gaan aan auteurs zoals Jos Vandeloo en Ward Ruyslinck en Maurice Roelants —ik moet van hen ook maar eens iets herlezen), en 'voor volwassenen' waren ze zeker die boeken. In die mate dat ik mij afvraag hoe ik daar eigenlijk mee ben omgesprongen, met dit boek, op twintigjarige leeftijd. Ik kan mij niet voorstellen dat ik het gelezen heb zoals nu; vermoedelijker wat het veel abstracter, onbewuster, maar misschien onderschat ik mijzelf (ik denk het niet). Goodreads bestond nog niet, maar ik zou kunnen gaan grasduinen in de notitieboekjes die ik —net zoals Ibe Rossel— bijhield, maar dan verzink ik gegarandeerd in een melancholie waar ik dagen of misschien zelfs wekenlang niet meer uit geraak.
Het is moeilijk om iets over dit boek te vertellen. Er is natuurlijk het technische aspect. Het boek is opgebouwd met een Droste effect (een soort mise en abyme, genoemd naar het beeld op een doos Droste cacaopoeder, met daarop een beeld van een verpleegster die een doos Droste cacaopoeder vasthoudt, etc), waarnaar al duidelijk wordt gehint op de cover. Het verhaal wordt drie keer verteld, telkens korter, telkens met een schijnbaar andere insteek over een gepassioneerde, destructieve relatie. Het boek bestaat uit voornamelijk korte dialogen zonder grootspraak, die bijna worden genoteerd als poëzie. Het duurt even om aan de stijl te wennen, maar ook voor de lezer slaat de fascinatie met de relatie al gauw om in obsessie.
Het is moeilijk om iets over dit boek te vertellen. Er is natuurlijk het technische aspect. Het boek is opgebouwd met een Droste effect (een soort mise en abyme, genoemd naar het beeld op een doos Droste cacaopoeder, met daarop een beeld van een verpleegster die een doos Droste cacaopoeder vasthoudt, etc), waarnaar al duidelijk wordt gehint op de cover. Het verhaal wordt drie keer verteld, telkens korter, telkens met een schijnbaar andere insteek over een gepassioneerde, destructieve relatie. Het boek bestaat uit voornamelijk korte dialogen zonder grootspraak, die bijna worden genoteerd als poëzie. Het duurt even om aan de stijl te wennen, maar ook voor de lezer slaat de fascinatie met de relatie al gauw om in obsessie.
Displaying 1 - 5 of 5 reviews