ยามเช้าของชีวิต

by กนกพงศ์ สงสมพันธุ์

นี่หาใช่หนังสือสำหรับเด็ก มันพูดถึงเด็กก็จริงแต่ขณะเดียวกันมันก็พูดถึงชีวิตและสังคม มันพูดถึงจินตนาการและขณะเดียวกันมันก็พูดถึงความคิด มันพูดถึงความเช้าของชีวิตโดยเร้นนัยประวัติถึงยามเย็น พูดถึงเรื่องราวไร้สาระโดยความาคาดหวังให้เห็นสาระ พูดถึงหลากเนื้อหาอันไม่เป็นประเด็น โดยมุ่งหวังภาพรวมให้เกิดประเด็น มันพูดถึงทุกรสทุกอารมณ์เท่าที่หนังสือเล่มนี้พึงมี

ผมอุทิศให้เด็กชายคนหนึ่งเสมือนว่าหนังสือเล่มนี้เขียนขึ้นเพื่อเขา แท้ที่จริงมันเขียนขึ้นมาเพื่อระลึกถึงเขาต่างหาก

232 pages, Paperback

First published April 1, 2003

About the author

กนกพงศ์ สงสมพันธุ์ (9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2509 จ.นครศรีธรรมราช— 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549) เป็นนักเขียนรางวัลซีไรต์ ปี พ.ศ. 2539 จากหนังสือรวมเรื่องสั้น แผ่นดินอื่น

กนกพงศ์จบชั้นประถมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนวัดไทรโกบ ประถมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนวัดพิกุลทอง มัธยมศึกษาจากโรงเรียนพัทลุง การศึกษาในระบบขั้นสุดท้ายสาขาวิชาบริหารธุรกิจ คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ทว่าไม่จบ ออกมาทำงานด้านสำนักพิมพ์ในช่วงเวลาสั้นๆ ก่อนหันไปใช้ชีวิตคลุกคลีกับชาวบ้านแถบเทือกเขาหลวง จังหวัดนครศรีธรรมราช

กวีบทแรก “ความจริงที่เป็นไป” ตีพิมพ์ใน “สยามใหม่” ขณะเรียนชั้นมัธยมต้น (2523)

เรื่องสั้นเรื่องแรก “ดุจตะวันอันเจิดจ้า” ขณะเรียนชั้นมัธยมปลาย (2527)

เป็นสมาชิกยุคก่อตั้งของ “กลุ่มนาคร” กลุ่มทำงานด้านศิลปะวรรณกรรมอันสำคัญของภาคใต้

เคยเป็นบรรณาธิการหนังสือไรเตอร์ แมกกาซีน

ปี พ.ศ. 2532 เรื่องสั้น “สะพานขาด” ได้รับรางวัลเรื่องสั้นช่อการะเกด และคัดเลือกแปลเป็นภาษาญี่ปุ่น

ปี 2533 เรื่องสั้น “โลกใบเล็กของซัลมาน” ได้รับรางวัลเรื่องสั้นช่อการะเกดอีกครั้ง

ผลงานหลายชิ้นได้รับการแปลเป็นภาษาญี่ปุ่น มาเลเซีย สเปน ฝรั่งเศส เยอรมันและอังกฤษ รวมทั้งเป็นหนี่งในนักเขียนดีเด่นของอาเซียนที่คัดสรรโดยสถาบันวัฒนธรรมเดวาน แห่งมาเลเซีย

Reviews

[MonoNoAware · Rating 3 out of 5]

เรื่องเล่าเชิงทัศนะจากกนกพงศ์ ถึงพวกเด็ก ชีวิตในชนบท และสังคมบางส่วน แต่ส่วนตัวแล้วรู้สึกชอบเล่ม "บันทึกจากหุบเขาฝนโปรยไพร" มากกว่า รู้ลึกว่าให้แนวความคิดที่ลึกซึ้งกว่า

[DKBOI · Rating 5 out of 5]

เป็นหนังสือเรื่องเล่ากึ่งบันทึก ที่บอกเล่าเรื่องที่ไม่น่าจะมีเรื่องมีราวได้ แต่ก็สามารถเล่าและถ่ายทอดออกมาได้อย่างสนุก ให้แง่คิด มุมมอง

ส่วนตัวมองว่าใครชอบงานเขียนของนักเขียนท่านนี้อยู่แล้ว ยังไงก็จะต้องรักเล่มนี้ ตรงกันข้ามหากใครที่เพิ่งจะทำความรู้จัก แนะนำให้อ่าน 'บันทึกจากหุบเขาฝนโปรยไพร' ก่อนคับ

ปล. หลายบทเรียบ ลื่น ดีงาม แต่บท 'ดวงใจไหวหวาน' ให้ความรู้สึกรุนแรง เข้มข้น และหนักอึ้งมาก ไม่น่าเชื่อว่า เขาสามารถถ่ายเรื่องราวโทนละมุน ให้ออกมากระทบกระเทือนและมีพลังได้ขนาดนี้