Η γλώσσα των ενηλίκων δεν μπορεί να μιλήσει. Περιγράφει με εξαιρετική ακρίβεια, επικρίνει με μοναδική σκληρότητα, αναλύει σε βάθος. Η γλώσσα των ενηλίκων ενδύει με χρυσόσκονη τα παιδικά όνειρα, καταβαραθρώνει τις συνειδήσεις. Κι ύστερα εμπλουτίζει τις ονειρώξεις. Κι όταν αγαπά, δεν μπορεί να μιλήσει. Σαν βρέφος η γλώσσα αυτή.
Ο λόγος που απολαμβάνω να διαβάζω ποίηση είναι όλα εκείνα που με κάνει να νιώθω και όλα εκείνα που ο ποιητής μου μεταφέρει από τον ψυχισμό του.Για τον ίδιο λόγο μου φαίνεται πολύ δύσκολο να γράφω κριτική για τις ποιητικές συλλογές.
Η ιχνηλασία είναι μια ποιητική συλλογή που αποτελείται από 36 αυτοτελή ποιήματα, σε ελεύθερο στίχο, στην οποία η Αθηνά Ιωάννου καταθέτει ένα κομμάτι από την ψυχή της.
Δεν την γνωρίζω , αλλά νιώθω πως μέσα στην συλλογή αυτή υπάρχει κάτι από τον εαυτό της. Και ταυτόχρονα κάτι κι από τον δικό μου εαυτό, κι από εσάς κι από όλους μας. Είναι μαγικό πώς μπορεί κανείς να σε αγγίξει μέσα από μερικές μόνο γραμμές.
Η ιχνηλασία είναι μια ποιητική συλλογή της οποίας επίκεντρο είναι ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος που αγαπά, που ερωτεύεται , που δακρύζει, που πασχίζει καθημερινά να ζήσει αξιοπρεπώς και αφήνει το στίγμα του πάνω στη γη μέχρι να έρθει η στιγμή που θα πεθάνει.
Θνησιγενές
Σαν απ'τα σπάργανα ακόμη φιλάσθενο τούτο το βρέφος. Του προσώπου η ασχήμια και των μελών η ατέλεια που θα το αφήσουν σακάτη. Ανυπεράσπιστο βρέφος, σε ποια σπηλιά να κρυφτείς, την κραυγή ν'αποφύγεις, την υγειά σου να βρεις κι ορθόνα σταθείς αφού πρώτα με τα δικά σου ( κι ύστερα με των άλλων) θηρία παλέψεις; Γιατί καιρό πολύ δεν έχεις. Καταδικασμένο απ'τη γέννηση σε ποινή θανατική. Γιατί τον νου των ανθρώπων δε θ'αντέξεις,τον σκοτεινό. Τον καιρό τον άτεγκτο. Την ορφάνια σου.
Ο τίτλος του βιβλίου μοιάζει τόσο ταιριαστός και αντιπροσωπευτικός για αυτό που πρόκειται να αντιμετωπίσει κάποιος μόλις ανοίξει τις σελίδες του. Ο αναγνώστης γίνεται αποδέκτης ενός βομβαρδισμού συναισθημάτων καθώς αναζητάει τα ίχνη που θα τον οδηγήσουν στην ολοκλήρωση.
Ένα γλυκόπικρο ταξίδι , γεμάτο από αντιθέσεις.Η ζωή και ο θάνατος,η λύπη και η χαρά , η αρχή και το τέλος.Αντιθέσεις μέσα από τις οποίες η ποιήτρια αποτυπώνει τη ροή της ζωής.
Δεν ξέρω αν φταίει η χρονική στιγμή που ήρθε στα χέρια μου αυτό το βιβλίο, οι συγκυρίες ή η διάθεσή μου, πάντως θα πω πως μερικοί από τους στίχους που διάβασα στο εσωτερικό του ήταν ό,τι καλύτερο διάβασα τελευταία.
Καλογραμμένη ποιητική συλλογή, εξομολογητική και λυρική με ποιήματα υπαρξιακά, φιλοσοφικά, ερωτικά, που αγγίζουν το τρίπτυχο γέννηση-ακμή-φθορά και το αποκωδικοποιούν. Ποίηση επικεντρωμένη στον άνθρωπο και τις ανθρώπινες σχέσεις. Η αγάπη και ο έρωτας, η ευτυχία και η δυστυχία, η θλίψη και η ελπίδα, η ανησυχία και η ηρεμία, η ψυχική δύναμη και η απελπισία, η ζωή και ο θάνατος είναι κάποια από τα δίπολα, τα οποία η ποιήτρια εντέχνως μετουσιώνει λογοτεχνικά.
Παραθέτω ένα ποίημα-δείγμα από τη συλλογή:
"απάντηση" (σελ. 50)
Για να μη μείνουν οι ημέρες μας ξεκρέμαστες, να έχουν μια ιστορία να πουν, να μη μείνει ύστερα η ιστορία δίχως κάποιον να μπορεί να τη διηγηθεί. Για να μείνουν οι ημέρες, να φυλαχθούν, να μπορούν να βιωθούν, να γλιτώσουν απ' τις άγραφες λέξεις και τις άγραφες σκέψεις. Για το χώμα, τη Γη που πατώ και που λέω σπίτι, το νερό που βυθίζομαι και τον σπόρο της παπαρούνας. Για τον πηλό που κόστισε η δημιουργία μας. Για τους ανθρώπους και τον Άνθρωπο γράφω, τους γράφω να τους μηνύσω, μήπως μπορέσουν κι έρθουν και με βρουν. Τα γραπτά μου να γίνουν μια σχεδία πολυταξιδεμένη. Μην και σφαλίσουν τα μάτια χωρίς δάκρυα, μη φύγει η ψυχή χωρίς αγάπη. Μήπως κι ακούσει κανείς τι έχω να πω, όταν δε μιλώ. Και πιο πολύ για σένα που έπαψες να με πιστεύεις, όταν σου έλεγα ότι μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο.