Ինչքան բան ունեինք իրար ասելու

by Marc Levy

"Հայրերին և որդիներին երբեմն տարիներ են պետք, որ կարողանան հանդիպել դեմ առ դեմ…
Մարկ Լևիի այս վեպը հենց այդ մասին է: Հարսանիքից մի քանի օր առաջ Ջուլիային զանգահարում է հոր օգնականը. ինչպես և աղջիկը ենթադրում էր՝ հայրը չէր կարողանալու մասնակցել հարսանիքին, բայց այս անգամ, պետք է խոստովանել, պատճառը հարգելի էր. հայրը մահացել էր: Թաղման հաջորդ օրը Ջուլիան իմանում է, որ հայրը մի անակնկալ էլ ունի՝ իր կյանքի ամենաարտասովոր ճամփորդությունը: Վերջապես նրանք հնարավորություն կունենան ասելու իրար այն ամենը, ինչ չէին հասցրել ասել…
Սա վեպ է լուսավոր թախծի և անվերջանալի սիրո մասին:"

344 pages, Hardcover

Published January 1, 2022

About the author

Marc Levy was born in France. When he turned eighteen, he joined the Red Cross, where he spent the next six years. In 1983, he created a computer graphics company based in France and the United States. Six years later, he co-founded an interior design and planning company with two friends; the company soon became one of the leading architecture firms in France.

At thirty-seven, Marc Levy wrote a story for the man that his son would grow up to be. In early 1999, his sister, a screenwriter (now a film director), encouraged him to send the manuscript to a French publisher, who immediately decided to publish If Only It Were True. Before it was published, Steven Spielberg (Dreamworks) acquired film rights to the novel. The movie, Just like Heaven, starring Reese Witherspoon and Mark Ruffalo, was a #1 box office hit in America in 2005.

After If Only It Were True, Marc Levy began writing full-time. Since then, he has written 18 novels. His work has been translated into 49 languages and has sold over 40 million copies worldwide.

In addition, Marc Levy has directed a short movie, written short stories and song lyrics for various artists, including Johnny Hallyday.

Le Figaro newspaper recently commissioned a nationwide poll asking the French to rank their favorite author: Marc Levy and Victor Hugo were #1.

Marc Levy currently lives in New York City. Readers can learn more about him and follow his work on www.marclevy.info

Reviews

[Ալվարդ · Rating 5 out of 5]

Անսպասելի էր։ Առաջին անգամ խոսքեր չունեմ որ արտահայտեմ...💥🥺❤️

[Emma Ghazaryan · Rating 5 out of 5]

Մի շնչով կարդացվող գիրք😍💗

[Linn Ìan · Rating 3 out of 5]

1 աստղը ահավոր սիրուն նամակներ գրելու համար, մյուսը` սիրուն ու հետաքրքիր սյուժեի, երրորդն էլ անսպասելի վերջաբանի համար❤️

Ընդհանուր առմամբ ժամանցային գրականություն ա, լուրջ գործ չի, բայց հավես ա կարդալը։

Առօրյա խոսակցական լեզվով էր, ինչն ավելի էր հեշտացնում կարդալու ընթացքը։

Բայց մի բանից շատ բողոքում եմ. գրքում մի հատված կա, որտեղ հայրը նկարագրում ա ծնող֊երեխա հարաբերությունները, իր սերը երեխայի նկատմամբ, երեխայի մեծանալն ու ծնողին լքելը, ու իմ համար դա անասելի տոքսիկ էր, շա՜տ։ Մեղքի զգացում կարա առաջացնի երեխայի մոտ, ծնողին զոհի դեր ա տալիս և այլն։

Էդ մասը դուրըս չեկավ ամեն դեպքում (

[Lilit · Rating 5 out of 5]

Մի շնչով կարդալու գիրք ` անսպասելի զարգացումներով❤

[Lyuba Boyajyan · Rating 5 out of 5]

Լևին հետաքրքիր ձեռագիր ունի։ Վերջում էլ զարմացնում ա ու հարցականներ թողնում։ 2-րդ գիրքս էր իրանից ու շատ մեծ տխրությամբ եմ կարդացել, բայց տպավորիչ էր։ Ծնողների ու երեխաների հարաբերությունների, կյանքի մասին գիրք էր, եթե կարճ ասեմ։ Չեմ ուզում սյուժեին շատ անդրադարձ անել, բայց մի 2 բան ասեմ Ջուլիայի ու Էնթոնիի(աղջկա և հոր) հարաբերություններն են առանցքային, բայց պակաս կարևոր ու հետաքրքրական չէր Ջուլիայի անձնական, իսկ ավելի կոնկրետ` սիրային կյանքը։

Ինչքան բան ենք չէ՞ ունենում իրար ասելու, երբ էլ հնարավոր չի լինում հանդիպել, խոսել։ Նույնիսկ երբ թվում ա, թե չես սիրում, երբ մտածում ես, թե կյանքիդ բոլոր խնդիրների, դժբախտության մեջ էդ մարդն ա մեղավոր, մեկ ա կորստից հետո սկսում ես այլ կերպ լինել։ Հա, մահն առավել ևս ստիպում ա վերարժևորել ու ինձ համար էս գիրքը նաև էդ էր ցույց տալիս։

Պատկերացրեք, որ ծնողի, ընկերոջ, սիրելիի եք կորցրել լինի բաժանում, թե մահվան պատճառով, ի՞նչ կզգայիք, ի՞նչ կուզենայիք ասել իրեն։

Երևի լավ եղավ, որ հիմա նվեր ստացա ու սկսեցի կարդալ էս գիրքը։ Ինձ խորհուրդ էին տվել կարդալ, բայց ես չէի սպասում, որ էսպիսի գիրք կլինի, որ էսքան տեղին կլինի...

Էսօր հուզականությունս մի կողմ դրած, ինքս ինձ հարցրել եմ, թե ինչ կուզենայի ասել իմ հարազատին, ում կորցնում եմ։ Շատ, անասելի շատ բան ունեմ ասելու, բայց դեռ չեմ ասում, հուսով եմ, որ գոնե կհասցնեմ ասել...

Արժեր կարդալ ու հա, մի բան էլ ծնողների մասին` երբեմն իրոք շատ երկար տարիներ են պետք գալիս, որ երեխաներն ու ծնողներն իրար հասկանան ու ընդունեն, ներեն իրար սխալների, թերացումների համար, բայց էդ երկար տարիներն իրանց պտուղները տալիս են, երբ 2 կողմն ա էդ ուզում, միակողմանի ոչինչ չի ստացվի...