Following the Axis invasion of Greece, the Nazis began persecuting the country’s Jews much as they had across the rest of occupied Europe, beginning with small indignities and culminating in mass imprisonment and deportations. Among the many Jews confined to the Thessaloniki ghetto during this period were Sarina Saltiel, Mathilde Barouh, and Neama Cazes—three women bound for Auschwitz who spent the weeks before their deportation writing to their sons. Do Not Forget Me brings together these remarkable pieces of correspondence, shocking accounts of life in the ghetto with an emotional intensity rare even by the standards of Holocaust testimony.
Πάντα η επιστολογραφία θα είναι το λογοτεχνικό είδος που με συγκινεί περισσότερο. Ειδικά σε αυτή τη συνθήκη όπου η μητρική αγάπη, η φροντίδα (ακόμα και κτητικότητα) συνορεύει τόσο ανεπιτήδευτα με τον τρόμο μιας από τις πιο εφιαλτικές στιγμές της σύγχρονης ιστορίας. Ειδικά οι τελευταίες επιστολές των τριών μητέρων, λίγο πριν επιβιβαστούν στα τρένα του θανάτου, είναι συγκλονιστικές. Ένα σοκαριστικό ανάγνωσμα - ντοκουμέντο.
~Επιστολές τριών Εβραίων μητέρων από το γκέτο της Θεσσαλονίκης στους γιους τους στην Αθήνα, μερικές εβδομάδες πριν από την αναχώρηση τους στο Άουσβιτς.
~Οι μαρτυρίες άκρως συγκλονιστικές και συγκινητικές, καταφέρουν να μας μεταφέρουν σε εκείνον τον χωροχρόνο και να νιώσουμε έντονα την αγωνία εκείνων των ΑΝΘΡΩΠΩΝ. Παράλληλα, μας δείχνουν πως οι ίδιες οι μητέρες βίωναν τα γεγονότα μέσω μιας γυναικείας οπτικής που τόσο συχνά απουσιάζει από την ιστοριογραφία.