In de wachtkamer van de dood is een indringend verhaal dat iedereen aangaat. Het gaat over dementerende ouderen in een verkleurende samenleving. Nederland telt 250.000 dementerenden en hun aantal neemt toe. Ooit treft wellicht onze ouders, onze geliefden en onszelf dit lot. Anne-Mei The werkte als onderzoeker twee jaar mee in een verpleeghuis. Daar tekende zij de belevenissen op van de demente bewoners en hun familie, van de verzorgenden, de artsen en de managers. Zij onthult wat meestal verborgen blijft: De cultuurkloof tussen de witte bewoners en de gekleurde verzorgenden die hun rituelen, armoede en problemen meenemen naar het werk. De schaarste op de verpleegafdeling en de overdaad in de directieburelen. De gesprekken die voorafgaan aan een sterfbed en die ertoe kunnen leiden dat de artsen afzien van een levensverlengende behandeling. De communicatieproblemen die soms ontstaan met de familie. De spanningen, agressie en seks op de afdeling. Maar ook de hilarische taferelen die dementerenden in hun relatief goede jaren veroorzaken.
Daarnaast ontrafelt The een geval dat eind jaren negentig in het nieuws kwam als 'de zaak 't Blauwbörgje'. De familie van een diep demente man beklaagde zich over het verstervingsbeleid bij hun man en vader, en bracht hem in allerijl naar het ziekenhuis. Wat ging er mis? En kan zoiets weer gebeuren?
Het boek leest als een roman en zet eenieder aan het denken over de invulling van zijn of haar eigen levenseinde in het geval van dementie.
Wat maak je mee als je twee jaar rondloopt in een verzorgingstehuis voor mensen met dementie? Anne-Mei The deelt haar verhalen in “In de wachtkamer van de dood”.
Het boek mist wat mij betreft - door zijn anekdotische karakter - een algemene beschouwing of hoofdlijn. Ik hoor het dus graag als jullie nog aanraders hebben voor boeken over dementie!
De titel van dit boek staat me wat tegen. In een verpleeghuis sterven mensen, meer en vaker dan elders, maar er wordt ook geleefd en ik wil graag dat leven centraal stellen en de kwaliteit ervan. Toen het boek uitkwam verbleef mijn moeder in een verpleeghuis en kwam ik er vaak. Later heb ik in een ander verpleeghuis ook vrijwilligerswerk gedaan. We moeten daarom opkomen voor humane verpleeghuiszorg. Stel het leven centraal, zonder de dood uit het oog te verliezen.
Een interessante inkijk in hoe zorg meer is dan wassen en aankleden, maar ook hoe die facetten problemen kunnen veroorzaken. De observaties van Anne-Mei The geven ruimte voor gedachten en ideeën voor zowel zorggevers als zorgvragers.