Voorbij de horizon liggen de magische landen van Gran Terre. Daar rijzen de kathedralen zestien kilometer de hemel in en schrijden goden over de bevroren toendra’s op stelten van bliksemvuur. Alleen de schaduwschepen van de Hanze kunnen tussen de werelden varen. Hun ruimen zijn geladen met magische zwaarden en handschoenen die dwars door een stalen kluisdeur kunnen reiken. Ze keren terug met uzi’s, videocamera’s en armbanden van het kostbaarste plastic. Als Marek verliefd wordt op een Hanzemeisje dreigt hij alles kwijt te raken: zijn vrienden, zijn familie en zelfs zijn hele wereld… In zijn onovertroffen en vaak geroemde inventieve stijl voert Tais Teng de jonge Marek van Utrecht tot Amsterdam en ver voorbij de bekende wereld. Magie, spanning, mythische wezens en twee onvergetelijke helden; alle ingrediënten zijn aanwezig voor een adembenemend avontuur van eigen bodem met een climax die de lezer ademloos zal achterlaten.
Tais Teng works as a writer, cover artist, illustrator and sculptor. He also paints murals and decors for theater. Tais Teng is the artist name of Thijs van Ebbenhorst Tengbergen
Tais Teng eindelijk bij een gerenommeerde fantasy-uitgeverij, het werd tijd. Ik keek er dus ook behoorlijk naar uit. Misschien iets te veel?
Prachtige uitgave, met stofomslag en leeslint, veel tekeningen, en toch... Ik had iets in de trant van De gunsteling van Sedna verwacht, een verhaal met meer diepgang en niet met de focus op al het vreemde. Het was een exercitie in wereld bouwen, geen verhaal schrijven. Een prachtige wereld, erg origineel, soms ietwat over the top maar over het algemeen duidelijk Teng.
Maar de personages waren vlak, met standaard drijfveren (hebzucht, prille liefde, onbeantwoorde liefde) en herhalingen uit andere verhalen (de sullige jongen, het stoere meisje). Het was gewoon een jeugdboek, net zoals anders. Dode ogen en Voorbij de zerken hadden meer diepgang.
Een gemiste kans, eerlijk gezegd, om het publiek te laten kennismaken met wat hij ECHT kan.
Heel inventief verhaal over een wereld waarin de meest onmogelijke dingen mogelijk zijn. De meest wonderlijke wezens worden geïntroduceerd, vaak zonder enige uitleg. Bedenk zelf maar wat een haakmeeuw, kleihapper of gluurvis is. Maar je hebt geen tijd om dat te bedenken, want dan komt er een palingkoning aan, gedragen door gladgeschoren bavianen met muilkorven. Je merkt aan alles het plezier dat de schrijver heeft gehad.
Een verhaal om je te laten meeslepen door koene ridders en stoere meisjes op speurtocht langs lachwekkende landen en vreemdere volken.
Sla de bijlagen niet over. Hierin krijg je kort les in de Hanzn sprach, een handelstaal. Het belangrijkste is natuurlijk dat je kan zeggen dat iets veel te duur is. En altijd handig om te weten hoe je zegt: "Ik heb geen tamme neushoornvogel nodig."
Erg leuk en mooi vormgegeven boek met schitterende tekeningen van de auteur zelf, leest vlot weg en tjonge jonge wat een fantasie heeft Teng! Toch had ik het gevoel een boek voor de oudere jeugd te lezen, misschien door de leeftijd (en daarbij horende problematiek) van de hoofdrolspelers? Teng's humor en ongebreidelde fantasie maken echter veel goed. Wat mij betreft een aanrader.
8,5 Het zal voor wie mijn recensies volgt ondertussen geen geheim meer zijn dat ik liefhebber ben van de verhalen van Tais Teng. Een van de meest fantasievolle schrijvers die ons taalgebied rijk is, met een passie voor vervreemding in zowel SF als fantasy en vaak levendige, sympathieke hoofdpersonen. Als we in het fantastische genre al een grootmeester hebben voortgebracht in ons taalgebied, een schrijver van wereldniveau, dan is dat volgens mij Tais Teng. Wellicht dat er schrijvers zijn die gepolijster schrijven, die metaforen dieper uitwerken, die nog meer verwondering weten op te roepen. Maar dan nog is het oeuvre van Teng nog veel groter en diverser. Ik snap echter dat lezers van deze recensie niet komen voor een lofzang op de auteur maar voor mijn mening over het onderhavige boek. Daar komt ie: dit boek onderstreept mijn hierboven gedeelde opinie. Ik had, voor ik me ging verdiepen in het Nederlandse SF- en fantasywereldje al wel eens van de Gran Terre Saga gehoord, ik wist af van het bestaan van verhalen over een wereld die groter was dan onze Aarde, met enorme continenten eromheen. Ik had echter het rare idee opgevat dat het van een buitenlandse auteur moest zijn. Pas later, toen ik meer van Tais Teng had gelezen, realiseerde ik me dat dit natuurlijk een Teng-idee pur sang is. En toen ik het boek in de Slegte tegenkwam kon ik het niet laten liggen. Zoals gezegd is deze wereld groter dan de onze: onze contintenten vallen in het niet bij de werelddelen die er omheen liggen en de oceanen zijn zo groot dat vloten er tientallen jaren over doen om ze over te steken. Dat is niet het enige: de techniek die bij ons werkt, wordt daar inactief, terwijl hun magie het bij ons niet doet. Wel zijn producten van ons daar in zwang als handelswaar en de Hanze weet de grenzen tussen de werelden over te steken. De jonge Marek komt in aanraking met een Hanzefamilie die in Utrecht verblijft. De familie wordt echter bedreigd door een geheimzinnige organisatie die haar magie wil stelen. Als dan ook nog eens de vader van het gezin niet thuiskomt van een handelsreis zit er niks anders op voor Marek om samen met Cirnja de grens tussen de werelden over te steken ... Meer moet ik niet verklappen, want de verrassingen die je als lezer tegenkomt maken het boek juist zo leuk. Tengs verbeelding draait overuren. Verrassende combinaties van techniek en magie, waar goed over is nagedacht. Torens die tot in de hemel reiken, met gletsjers op de bovenste verdiepingen. Waakvissen die zeemonsters verslinden. Djinns en magische spiegels. Prachtig is bijvoorbeeld het idee achter de Nocchio's, dat ik hier niet zal verklappen, maar dat slechts een van de voorbeelden is van de diverse invloeden die Teng bij elkaar brengt. Van mobiele telefoons en filmverwijzingen tot oude mythologie en wereldverhalen. En de toren van Babel van het bekende schilderij van Breughel. Alles beschreven in de bijna ademloze stijl van Teng. Ik had best wel meer tijd willen spenderen bij sommige vergezichten die hij me voorschotelde. Nu blijven het vaak schetsen in plaats van ingekleurde schilderijen, suggesties van verwondering in plaats van beschrijvingen die die verwondering ook echt bevatten. Aan de andere kant zijn de beschrijvingen die Teng wel geeft gewoon prachtig: 'Zijn gedachten zwemmen rond als goudvissen in een doorzichtige schedelkom en erg fraaie goudvissen zijn het niet.' Het slot van het verhaal bevat een aantal onverwachte wendingen en verhaallijnen komen op een mooie manier bij elkaar. Ik moest wel doorlezen! Ik denk alleen dat ik het verhaal nog beter zou hebben gevonden als de karakters iets meer diepgang hadden gehad (er is best weinig reflectie) en de beschrijvingen nog net wat uitgebreider waren geweest. Nu lijkt het verhaal vooral over de oppervlakte te gaan. Wat ook prima is natuurlijk, maar ik weet niet of het lang blijft hangen. Ik moest voor deze bespreking namelijk al opzoeken of de naam van een van de hoofdpersonen Cirkja of Cirnja was. Ik kan dat natuurlijk ook als iets positiefs zien, want het betekent dat ik over een paar jaar dit boek gewoon opnieuw kan lezen en opnieuw verrast kan worden. Warm aanbevolen voor iedereen met een levendige verbeelding die ernaar verlangt wonderen te zien die op onze aardbol niet voorkomen!
Pas begin dit jaar kwam het derde deel van de Gran Terre-saga van Tais Teng uit, vijf jaar nadat het eerste deel verscheen. Nu de trilogie compleet is, wordt het voor FantasyWereld tijd om dat eerste boek nog eens uit de kast te trekken: Schaduwschepen, Tengs eerste boek dat zich in de wereld van de Gran Terre afspeelt.
Voor de fans is op FantasyWereld ook een kort verhaal van Tais Teng te lezen dat zich afspeelt in de wereld van de Gran Terre: Zeventiende Zuster.
Welkom in de Gran Terre Als Marek en zijn ouders hun boerderij op het platteland moeten opgeven, verhuizen ze naar Utrecht. Dat lijkt in eerste instantie op een grote ramp: hun nieuwe flat biedt amper genoeg ruimte voor bietjes op het balkon, de buurt ligt vol afval en op school maakt de wat verlegen Marek geen goede eerste indruk. Maar achter in de giechelende klas 4B komt een meisje overeind. Naast haar is nog een stoel vrij.
Deze Cirnja is gevat, bloedmooi en oprecht aardig tegen Marek. Bovendien woont ze in een gigantisch herenhuis aan de Oudegracht en is haar vader schipper ‘op de wilde vaart’ – dat is pas een spannend beroep, vergeleken met Mareks boerse ouders. Eenmaal bij Cirnja thuis begrijpt Marek niet wat ze in hem ziet, en nog minder als hij ontdekt dat magie een heel normaal onderdeel van hun huishouden is. Sterker nog: haar vader is een groot Hanzekapitein, die over de oceanen van de Gran Terre vaart waarbij de zeven zeeën van onze ‘Oudlanden’ verbleken. De wereld die wij kennen, blijkt maar een heel klein stukje van de Gran Terre.
Als hoofdpersoon Marek de exotische Crinja en haar familie leert kennen, komt hij vrij snel in contact met de magische wereld die achter de horizon ligt. Wanneer Crinja's vader wordt ontvoerd, zetten ze koers uit om hem te bevrijden...
Het verhaal is op zich eenvoudig en duidelijk genoeg. De details waarmee je wordt overspoeld, zijn enorm fantasierijk. Soms zelfs wat té, want als pagina na pagina bol staat van de vindingrijke details, dan weet je uiteindelijk niet meer wat van belang is voor het verhaal om te onthouden. Niettemin is het die rijkdom aan fantasie die het boek wat omhoog tilt.
De illustraties waren voor mij niet nodig (maar mij interesseert 'wereldopbouw' met bijbehorende landkaarten, toelichtingen en woordenboeken dan ook niet. Doorsnee fantasy-fans vinden het dan juist weer een 'must'.) De afbeeldingen werden eigenlijk ook wat onrecht aangedaan. Alsof de resolutie niet klopte en ze daardoor slecht waren afgeprint.
Maar alles bij elkaar toch een leuk boek om te lezen. Op naar het vervolg...
Tais Teng is tegenwoordig goed op dreef: dit boek is net als het 'Atlantis ongezonken'-tweeluik in zijn 'nieuwe' stijl geschreven. Dat betekent wilde avonturen, krankzinnige details, gevatte personages en een hele rits verwijzingen. Je moet ervan houden, maar mij bevalt het wel. Enige minpuntje is dat Marek en Cirnja wel erg veel op de 'Atlantis ongezonken'-hoofdpersonen lijken, waardoor het bijna over dezelfde mensen lijkt te gaan. Of dat is juist een voordeel, want dan beslaat de serie vier delen in plaats van twee...
Teng heeft een erg overdreven vertelstijl: de ruime fantasie die hij in dit boek tentoon stelt, komt extra overdreven naar voren. Zo is er in de stad Huy Jursaleem niet zomaar een grote kathedraal, maar een van zestien kilometer hoog waar op de hoogste terrassen mensen wonen die je raar aankijken als je hen vertelt dat er zoiets als een begane grond is. Je moet kortom niet naar realisme in zijn boeken zoeken, maar juist hierin meegaan om echt van zijn boek te genieten.
In Schaduwschepen leren we via een jonge held de grote wereld buiten onze Aarde kennen: Gran Terre, de Grote Aarde. Dit grote avontuur bestaat eigenlijk uit diverse kleine aaneengesloten avonturen waarbij de acties van Marek, Cirnja en Senni gelijkgetrokken worden met die van mythische helden. Daarnaast is Marek als iemand van de Aarde, uit Nederland, een 'kleihapper' bij wie elke misstap toch vergeven kan worden. Dat maakt dat hij eigenlijk teveel dingen zonder blijvende consequenties kan doen. Zo is hij op een gegeven moment jaloers en handelt tegen alle traditie in, iets wat Cirnja enorm beledigt. Hij schaamt zich later, loopt weg, maar wanneer Senni hem vindt, blijkt dat alles hem vergeven is omdat hij een kleihapper is, waarna er vrolijk met nieuwe avonturen door wordt gegaan. Dit vind ik een minpuntje.
Een ander gevolg van al die korte avonturen is dat de personages eigenlijk niet heel diep worden uitgewerkt. Marek krijgt wel de nodige diepgang, met onder andere de eerder genoemde jaloerse act als gevolg, maar de rest zie ik niet echt groeien. Ook wisselen de tegenstanders van de helden gedurende het boek, gedurende de wisselende verhalen: daar lijdt met name Ralph onder, de Amerikaanse tegenstander van Geddit die na zijn vertrek van de Aarde er niet echt meer toe lijkt te doen (ondanks dat hij tegen het einde toch een cruciale rol speelt, maar dat hebben de helden niet echt door).
Dat neemt niet weg dat je kunt zien dat Teng een geboren en ervaren verteller is: Schaduwschepen leest als een trein. Ik vond het een erg prettig avonturenverhaal dat daarnaast echt zeer mooi en rijkelijk geillustreerd is. Dit is een boek dat je openslaat omdat het alleen al zo mooi is. 3,5 sterren.
I know I used to be obsessed with this book and I know I've read it more than twice as a child, but I couldn't remember anything of the plot except for three scenes. Those three scenes I could remember VIVIDLY, but the rest? No idea.