وقتی کتاب رو شروع کردم واقعا شگفت زده شدم ,تعجبم از این بود که یه رمان ایرانی اینقدر جذاب و قشنگ چرا خیلی معروف نیست و میانگین ۳/۳۶ به نظرم خیلی بی انصافی بود!
تا صفحه ۱۰۰ رمان فوق العاده جذابه!
خیلی اهل داستان های عاشقانه نیستم اما جنس عاشقانه های دانشور بی نهایت خوبه...! با تمام وجود ارزو کردم جای هستی باشم ..
اما به نظرم هر چقدر عاشقانه هاش جذاب هستن سیاسی نوشتن های مستقیم دانشور ضعیفه (اتفاقاتی که واسه مصدق و... می افته از نظر من سیاسی های مستقیمش هستند)
وسط داستان نه عشق خوب نشون داده میشه نه سیاست و سطح کتاب افت می کنه , اکثر شخصیت ها جذابیت اولیه رو از دست می دن اما خوشبختانه پایان داستان یکم قوی تر میشه اما نه به اندازه ی شروع!
در هر صورت رمان قشنگی ارزش خوندن داشت و به زودی ساربان سرگردان شروع می کنم .
اما بازم می گم کاش با همون قدرتی که داستان رو شروع کرد ادامه می داد شاید ما شاهد یک کتاب قشنگ تر از سوشون تو ادبیاتمون بودیم!
و در آخر :اینقدر عاشق ادبیات ایران شدم بوسیله ی ساعدی و دانشور و بیضایی و هدایت (به ترتیب) که خوشبختانه فعلا ولشون نمی کنم!
در اخر تر :دانشور قصه هایی داره که منظور سیاسیش رو خیلی تو لفافه بیان می کنه و به نظرم خیلی قوی می نویسه ,اونا میشن سیاسی های غیر مستقیم مثل صورتخانه از کتاب شهری چون بهشت !
همین _