Wij zijn uitgeweken is een uitzonderlijke bundel over het machtsspel dat in iedere verbintenis sluipt: die tussen kind en ouder, tussen vrienden en geliefden. Over wie we waren en worden, over wie wegkruipt en wie de overhand neemt, en hoe we elkaar in die strijd niet uit het oog mogen verliezen.
Volwassen worden, dat zit ’m in het achterstevoren kunnen opzeggen van het alfabet, in beginnen te horen dat kwetsen een onomatopee is, in tot ziens zeggen en weten dat je liegt.
Ik wil hem uitleggen wat metaforen zijn. Metaforen, zeg ik, zijn lichte golven die over de werkelijkheid heen spoelen – nee, metaforen zijn mannetjes in je achterhoofd die je uitlachen – wacht, metaforen zijn gordijnen die sluiten – of metaforen zijn wat je overhoudt als je bij de werkelijkheid fantasie optelt en er de werkelijkheid van aftrekt.