Waiting for death: a diary;

by Philip Mechanicus, Irene Gibbons (Translator)

Philip Mechanicus, geboren in 1889 te Amsterdam, kreeg op zijn zeventiende jaar een werkkring bij de dagbladpers, waar hij zich tot een veelgelezen journalist wist op te werken. Na bij enige Indische kranten werkzaam te zijn geweest was hij vanaf 1919 aan Het Algemeen Handelsblad als redacteurbuitenland verbonden. In dit blad verschenen zijn reisverslagen over Sovjet-Rusland en Palestina, die gebundeld werden in "Van sikkel en hamer" en "Een volk bouwt zijn huis".
Onmiddellijk na de bezetting moest hij de krant verlaten. Op 27 september 1942 is hij, zonder Jodenster staande op het achterbalkon van een tram, verraden en gearresteerd. Via de gevangenis aan de Amstelveenseweg werd hij overgebracht naar het concentratiekamp Amersfoort, waar hij ernstig is mishandeld. Op 7 november van datzelfde jaar werd hij naar het Durchgangslager Westerbork gevoerd en bij aankomst aldaar in het ziekenhuis opgenomen. Op 15 maart 1944 tenslotte ging hij op transport naar Bergen-Belsen en op 9 oktober van dat jaar met een straftransport van honderdtwintig man naar Auschwitz-Birkenau. Daar is hij, met de anderen van deze groep, drie dagen na aankomst doodgeschoten.
In zijn dagboek heeft Mechanicus een verslag van dag tot dag van zijn verblijf in Westerbork gegeven, tegelijk observerend en betrokken bij het lot van zijn 'alsof ik als officieel reporter een schipbreuk versla', schrijft hij zelf. Juist deze schijnbaar zich distanciërende en haast commentaarloze wijze van koel noteren maakt dit dagboek tot een der meest schrijnende documenten over het lot der Joden in de Tweede Wereldoorlog.

Genres: Holocaust

228 pages, Paperback

First published January 1, 1964

Reviews

[Bas · Rating 5 out of 5]

Een belangrijk document vanuit Westerbork. Dichterbij het dagelijks leven in dit kamp kun je volgens mij niet komen. Gekmakende willekeur, verdeel-en-heers vanuit de nazi’s, kleine schetsen uit het dagelijks leven in het kamp en altijd weer de transporten naar het oosten. Philip Mechanicus beschrijft het als een doorlopende reportage en neemt je mee langs de barakken en op bezoek bij de mensen die er leven.

Wat opvalt: wel geruchten over het lot van de mensen die naar Auschwitz vertrekken, maar toch altijd de hoop op overleven, het vasthouden aan de ‘lijsten’ en andere manieren om zichzelf een rad voor ogen te draaien.

“Elk afscheid is weer een plons in het meer van ellende, betekent een oprakeling van het doorstane leed, de doorstane angsten, zet de fantasie aan het werk wat betreft de onbekende toekomst. Zo zijn er duizenden en duizenden gegaan, die gegaan zijn met de moed der wanhoop in het hart, voor degenen die zijn achtergebleven als verdwenen in een donkere spelonk, die zich achter hen gesloten heeft.” (p.266)

Als lezer voelde ik me na het lezen van dit boek lamgeslagen door het voortdurende besef dat we in Nederland een efficiënt systeem hebben gecreëerd om te voldoen aan de wensen van de bezetters en zoveel mogelijk Joden af te voeren. Geen makkelijke gewaarwording maar wel iets om bij stil te blijven staan.

[José Van Rosmalen · Rating 4 out of 5]

De Joodse schrijver en journalist Philip Mechanicus kwam terecht in het kamp Westerbork, vanwaar hij in 1944 weg werd gevoerd om in Auschwitz te worden vermoord. Hij hield in Westerbork een dagboek bij, een journalistiek verslag van het dagelijks leven in het kamp met mensen die tussen angst en een sprankje hoop leefden, met elke dinsdag weer de beruchte treinen volgeladen met mensen richting Duitsland en Polen en elke week weer de vraag of je deze keer nog de dans zou ontspringen. Gemmeker, de Duitse commandant van het kamp probeerde de illusie van een normaal leven binnen het kamp in stand te houden, zodat mensen niet openlijk in opstand kwamen. Zo was er wekelijks een cabaretvoorstelling met vaak beroemde Joodse artiesten, zoals het duo Johny en Jones, bekend van het nummer ‘Meneer dinges weet niet wat swing is’. Gemmeker zat hierbij vooraan in de zaal en amuseerde zich volop. Dit alles camoufleerde de wreedheid van de Nazi-moordmachine waarvan het kamp deel uitmaakte. Commandant Gemmeker kwam er uiteindelijk mee weg met een celstraf van een beperkt aantal jaren. In de jaren vijftig was hij weer een ‘eerzame’ Duitse burger. Voor Mechanicus en veel anderen was Westerbork het voorportaal van een gewelddadige dood. Hij schreef dit dagboek zonder onze kennis van achteraf en dat maakt het lezen van het dagboek juist zo schrijnend en indrukwekkend. Er is zo ver mij bekend geen ander journalistiek document dat van binnenuit in Westerbork is geschreven. Het brengt je dichtbij de realiteit van toen.
Trefwoorden: oorlog, jodenvervolging, Westerbork.

[Meaghan · Rating 4 out of 5]

The diary of a middle-aged Dutch Jewish man in Westerbork, the Nazi transit camp for Dutch Jews en route to the East. Philip Mechanicus, a journalist by profession, deliberately recorded in detail all aspects of camp life, and his diary is one of the major sources for Westerbork.

The camp sounds fairly okay, as Nazi camps go. Food appears to have been fairly sufficient, for example, there was recreation, and families were allowed considerable contact with one another. Mechanicus notes: "The great multitude live on as they did at home, in the midst of all their suffering. They eat and drink and make love. The food is frugal, the drink is ersatz, and the love is unnatural. There is music... Artists, usually dilettantes, exercise their talent... Men and women play bridge together or skate... Men and women go visiting, just as at home, and have tea with one another." But there was the terrible overcrowding and resultant noise, filth and disease, and the ever-present threat of being put on a transport to Poland. Everyone knew that to be put on such a transport was bad, but no one seemed to realize that it was synonymous with death. Mechanicus managed to remain in Westerbork for a year and a half, an extraordinarily long length of stay, but eventually he too was sent to Auschwitz and killed.

The diary was difficult for me to read and took a long time, given its length. I wish it had been broken up by the month. There isn't even a demarcation for the year; the entries for December 1943 and January 1944 are on the same page without any comment on the turning of the year, besides the change in dates. I wish also that the introduction had provided more information about Mechanicus. I know from the diary that he had an Aryan ex-wife and at least one child by her, but nothing whatsoever is said about his personal life in the intro.

I learned a lot about Westerbork from this diary. I would recommend it, especially for comparison with diaries from other camps and ghettos like Theresienstadt, Lodz, Vught, etc. You might check out David Koker's At the Edge of the Abyss: A Concentration Camp Diary, 1943-1944 or, if you can read Dutch, Helga Deen's Dit is om nooit meer te vergeten: dagboek en brieven van Helga Deen 1943

[Roma · Rating 5 out of 5]

Philip Mechanicus was an amazing person, able to observe and record what was going on around him.

‘Welk een weelde en geluk, dat ik zelfs nog schrijven kan, nog een penhouder bezit met goede inkt, over goed beschrijfbaar papier beschik. En nochtans zit ik hier op een mesthoop! En nochtans ben ik hier een gevangene!’ Philip Mechanicus In dépôt
Westerbork, 23 okt 1943