Με μεγάλη περιέργεια, θυμάμαι, ξεκίνησα την ανάγνωση και ταυτόχρονα την επιμέλεια του πρώτου βιβλίου της Τίνας Μπαρμπάτσαλου «Σε γκρεμισμένους κόσμους-Περιπλανώμενοι».
Αυτό που αρχικά ένιωσα, μετά τις πρώτες σελίδες, ήταν ο ενθουσιασμός της συγγραφέως και η ζωντάνια της γραφής της, πράγμα που διατρέχει αυτό το μυθιστόρημα φαντασίας στο σύνολό του.
Όλα διαδραματίζονται σ’ έναν κόσμο, πολύ μακριά από τη Γη και από το παρόν μας… μακριά, στο μέλλον! Ένα δυσάρεστο περιστατικό σπάει τη μονοτονία της καθημερινότητάς της και φέρνει τη βασική ηρωίδα μας, την Σέφη, αντιμέτωπη με ένα κρυμμένο κομμάτι του εαυτού της και πιο συγκεκριμένα με κάποιες ιδιαίτερες ικανότητές της που έρχονται στην επιφάνεια, την βγάζουν από την «αφάνεια» και την καθιστούν μοναδική…
Προσπαθώντας να διαχειριστεί τη «νέα της φύση» γνωρίζει έναν άνθρωπο-κλειδί, που θα την οδηγήσει σε νέες περιπέτειες, ίσως και στο πεπρωμένο της, και μαζί θα κατορθώσουν να διαταράξουν την ηρεμία στη ζωή της πρωτεύουσας και όχι μόνο…
Ένα «απαγορευμένο» βιβλίο, που φτάνει στα χέρια τους, δίνει απαντήσεις σε καίρια ερωτήματα για το παρελθόν, το παρόν αλλά και για τον νέο δρόμο που ανοίγεται μπροστά τους… εκεί που οι δυνάμεις της Φύσης συνδέονται άμεσα με κοντινά τους πρόσωπα, αποτελούν κομμάτι του εαυτού τους και μπορούν να αποβούν είτε καταστροφικές είτε λυτρωτικές.
Η ηρωίδα ξεδιπλώνει σταδιακά το προφίλ της, εξελίσσεται δυναμικά και στο τέλος του μυθιστορήματος μας εκπλήσσει ευχάριστα. Θα βρεθεί αντιμέτωπη με το Καθεστώς και τους ανθρώπους της εξουσίας και μαζί με τους υπόλοιπους χαρακτήρες της ιστορίας θα φτάσει στην κόψη του ξυραφιού.
Η πλοκή κράτησε το ενδιαφέρον μου αμείωτο ως το τέλος, όπου η αγωνία κορυφώνεται απίστευτα, επικρατώντας μέσα σε ένα συνονθύλευμα συναισθημάτων, που εναλλάσσονται διαρκώς.
Οι υπόλοιποι χαρακτήρες, όλοι τους «λειτουργικοί» και τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους, έχουν κάτι να προσφέρουν και να ενώσουν τα κομμάτια αυτού του παζλ, που με έξυπνο τρόπο ανακάτεψε η συγγραφέας.
Οι περιγραφές της είναι λεπτομερείς και μας μεταφέρουν άμεσα στον φανταστικό αυτόν κόσμο, βάζοντάς μας μέσα για τα καλά και όχι μόνο ως αποστασιοποιημένους παρατηρητές. Αυτός ο κόσμος είναι «χτισμένος» προσεκτικά και νιώθουμε, σε κάθε κεφάλαιο, να μεταφερόμαστε με ακρίβεια εκεί, καθώς και την ατμόσφαιρά του να μας τυλίγει.
Τελειώνοντας, ένα ακόμα στοιχείο, που κράτησα ως σημαντικό, είναι το πώς αντικατοπτρίζεται η σημερινή μας κοινωνία, με εύστοχους παραλληλισμούς και καυστικότητα σε πολλά σημεία, ώστε το μυθιστόρημα καθίσταται σύγχρονο, πέρα από το βασικό του γνώρισμα, αυτό του δυστοπικού-φαντασίας.
Ειλικρινά, είναι ένα δυνατό ξεκίνημα που με έκανε ν’ ανυπομονώ για τη συνέχεια!
Καλοτάξιδο, Τίνα!