Juliëtte, of te wel 'Emma Anna', heeft weer een prachtig boek gepubliceerd! Hoe ze het toch doet, al die mooie boeken de grond uit stampen, is mij een raadsel. Wel ben ik blij dát ze het doet! Tot nu toe schrijft ze zowel (new adult) romance als fantasy, en voor mijn gevoel zat Een Zee in Elysium er door de sfeer precies tussenin. Het is geen fantasy, begrijp me niet verkeerd haha, maar de hele vibe deed me er gewoon aan denken! Anyways, ik vertel je graag meer over dit mooie boek!
In het kort
Junia, dochter van een rijke handelaar in een klein vissersstadje bij Rome, is nog maar vijf jaar oud als Gaius Julius Laevinus, een van haar vaders cliënten die hogerop probeert te komen binnen het Romeinse leger, haar een muntje en een warme glimlach schenkt. Wanneer op een nacht de villa van haar ouders wordt overvallen en ze gered wordt door Julius, verovert hij daarmee het hart van de jonge Junia. Dankzij zijn hechte band met haar vader blijft hij een rol spelen in haar onbezorgde jeugd. Maar aan de vooravond van haar volwassenheid komt er een abrupt einde aan die onbezorgde jeugd. Julius erft haar vaders nalatenschap – inclusief de voogdij over Junia. Het lot is haar werkelijk niet goedgezind wanneer er onrust heerst in Jeruzalem, en Julius geacht wordt zijn aandeel te leveren als legionair.
Wanneer hij een paar jaar later thuiskomt, is niets meer hetzelfde. Vooral zijn beschermelinge Junia niet. De vrij-opgevoede maar naïeve Junia wordt zich er langzaam maar zeker bewust van dat de wereld waarin ze is geboren vooral een wereld is voor mannen. De kinderlijke liefde die ze vroeger voor Julius voelde, wordt op de proef gesteld als blijkt dat er niets kinderlijks meer aan is. Een zee in Elysium speelt zich af in de tweede eeuw van onze jaartelling en volgt de strubbelingen, de liefde en de onmiskenbare maar verboden passie tussen twee mensen die enkel hun geluk proberen te vinden in het patriarchale Romeinse Keizerrijk.
Mijn leeservaring
Wat ik moest verwachten van dit boek wist ik eigenlijk niet zo goed. Ik wist dat het een verhaal zou zijn in het oude Rome, en daar ben ik écht gek op (keek vroeger echt al die series). Daarnaast is een boek van Juliëtte me nog nooit tegengevallen en ik hou echt van de manier waarop zij new adult romance schrijft. Het enige waar ik zenuwachtig over was, was de age-gap tussen Junia en Julius. Ik ben er persoonlijk geen liefhebber van, maar door de hele setting; de oude tijd en de manier waarop de personages met elkaar omgaan, werkte dit echt verrassend goed en heb ik me er totaal niet aan gestoord.
Junia en Julius
Junia leren we kennen als jong meisje en vanaf het eerste moment is Julius haar grote held. Ze kijkt naar hem op en hij is alles voor haar, zeker nadat hij haar en haar gezin gered heeft. Het is leuk om te lezen hoe Junia opgroeit van een klein, jong en onbezorgd meisje, tot een volwassen jonge vrouw. Haar gevoelens voor Julius zijn echter niet meer klein, maar ze beseft zich meer en meer dat ze op een andere manier van hem is gaan houden. Ik vond de hoofdstukken van Junia ook het leukste om te lezen, omdat de ontwikkeling die zij doormaakt - en haar gedachtegang, zo fijn was om te lezen.
We lezen ook een aantal hoofdstukken vanuit het perspectief van Julius. Dit gaf een mooie kijk op hoe hij tegen Junia aankijkt en ook hem zie je worstelen met zijn gevoelens, maar tevens zijn plichten en zijn wens om op de klimmen binnen de politieke takken van Rome. De stukken die echt meer over de belegeringen en politieke bijeenkomsten vinden (wat meer in de tweede helft van het boek), vond ik net wat lastiger om door te komen. Ik ben zelf gewoon iets minder fan van politiek e.d., dus dat is eigenlijk echt persoonlijk. Het werkt wel gewoon altijd goed voor mij om vanuit twee perspectieven te lezen in een romance boek. Leuk om te ontdekken hoe de personages over elkaar denken en wat hun beweegredenen zijn. Hierdoor zat er ook goede diepgang en ontwikkeling in.
Oh, the drama
Direct na het uitlezen van het boek heb ik Juliëtte een berichtje gestuurd: "[...] wat een boek heb je geschreven. Hoe kon je die scene(s) aan het einde nou doen, het was zo mooi, even laten bezinken voor ik weet wat ik moet schrijven [...]" Dit vat eigenlijk wel goed samen hoe ik het heb ervaren. Ik laat niet zo snel een traantje om boeken, maar het is me maar liefst 2x gelukt. Voor mijn gevoel had dit boek 2 eindes (als je het leest, snap je vast wat ik bedoel) en daardoor werden mijn emoties alle kanten op gesleurd.
Ik heb zo genoten van alle gebeurtenissen in dit boek en dan met name ook alle romance. Er bouwt zoveel op en als het dan eenmaal zover is, ben ik altijd bang dat het dan toch weer instort. Er zit een precies goede slow burn in, die je laat wachten - maar ook weer niet te lang, en dan toch wel (duidelijk, hè?). Maar ik beloof je een paar mooie spicy scènes zoals je van Emma Anna gewend bent.
Als je houdt van historische romance, in dit geval ten tijden van het Romeinse rijk, een stukje spice en slow burn, maar óók gewoon een goed verhaal met goed doordachte en ontwikkelde personages, dan hoop ik dat je dit boek ook zeker gaat oppakken!
ps. leuk weetje: voor in het boek zit ook een Latijnse woordenlijst, want Juliëtte heeft het Latijn echt top weten te verwerken in dit verhaal, op een manier dat iemand met nul verstand van Latijn het ook goed weet te volgen!