Pieter Aspe was het pseudoniem van Pierre Aspeslag. Hij studeerde Latijn-Wetenschappen aan het Sint-Leocollege in Brugge. Na zijn humanoria volgde hij gedurende korte tijd de universitaire opleiding sociologie. Hierna werkte hij als magazijnier, verkoper, bediende, seizoenagent bij de zeevaartpolitie, fotograaf, studiemeester, handelaar in brocante, handelaar in wijn en conciërge van de Heilig-Bloedkapel in Brugge. Sinds 1996 was hij voltijds schrijver van misdaadromans.
Pieter Aspe was the pseudonym of Pierre Aspeslag. He studied Latin-Sciences at the Sint-Leo College in Bruges.
Pieter Aspe was a full time writer since 1996. Aspe wrote crime fiction novels with inspector Pieter Van In and D.A. Hannelore Martens as principal characters, who become lovers in the first book Het vierkant van de wraak. Most of the stories are situated in Bruges, Belgium. Next to this series, Aspe also wrote two YA novels, Bloedband and the sequel Luchtpost and two novellas, Grof Wild and De Japanse Tuin.
In 2001 Aspe received the Hercule Poirot Price for his novel Zoenoffer.
The first ten novels of Aspe were made into a TV series called Aspe by VTM (Flemish TV channel). This was followed up by a second and third season, but they weren’t television adaptations of the books. However the storyline of the TV series was further developed under the supervision of Pieter Aspe himself. After the first season of the series Aspe, the number of book sales increased significantly. He has currently sold over 1.5 million books in Belgium and The Netherlands.
His 24th novel Misleid was released in April 2009.
Het begint met een gezinsdrama. Een vrouw en haar dochtertje zijn neergeschoten, en haar zoontje is de schedel ingeslagen met een hamer. De echtgenoot wordt op de zolder gevonden, verhangen. Maar is dit wel een zelfmoord?
Uiteindelijk blijkt er heel wat meer achter te zitten. Er is sprake van spionage, en dus zijn er zowel binnen- als buitenlandse diensten op hoog niveau bij betrokken. Het wordt een moeilijjke klus voor het speurdersteam om de zaak op te lossen.
Het is dan ook nog een bloedhete zomer, en de mensen zijn al wat vlugger uit hun humeur door de ondraaglijke hitte. Versavel heeft een serieus probleem, en tussen Hannelore en Pieter Van In zit de relatie ook in een dip. En daarvan probeert Carine Neels, de jonge collega van Van In, die verliefd op hem is, handig gebruik te maken....
Ik heb al betere boeken van Pieter Aspe gelezen, maar ik vond het verhaal toch niet slecht. Een voordeel is natuurlijk dat deze boeken heel vlot lezen.
Een verwarrend verhaal dat op hotsende wijze wordt verteld. Het begint met een familie-drama in Brugge, dan komt er een call-girl bij te pas, dan een schoonvader met een koloniaal verleden, dan de Britse, dan de Amerikaanse geheime diensten. Maar de stukjes van de puzzel passen niet goed in elkaar, het is gewoon het ene na het andere. Personnages worden ten tonele gevoerd om bijna direct erna te verdwijnen. Het hangt allemaal niet goed aaneen. Het lijkt alsof de schrijver een wiskundige formule heeft gehanteerd : om de zoveel paginas moeten er Duvels gedronken worden, om de zoveel paginas moet iemand aan sex denken, om de zoveel paginas moet de lezer eraan herinnerd worden dat Van In een koppig buitenbeentje is. Schrijven volgens formule - het was voor mij geen aangename leeservaring.
Wat op het eerste zicht op een gruwelijk, maar tragisch gezinsdrama lijkt, is maar het begin te zijn van een complex web aan intriges. Van In wordt al snel op de zaak gezet, maar zijn aandacht wordt danig afgeleid door de problemen thuis. Het feit dat een van de mogelijke daders een bloedmooie dame is, maakt het er voor onze hoofdinspecteur niet makkelijker op. De hittegolf die de stad Brugge bijna onleefbaar maakt brengt de gemoederen bovendien snel tot het kookpunt.
Je kan veel over Onder valse vlag zeggen, maar het is duidelijk dat dit keer het verhaal klopt. De logica achter het verhaal is helder en opbouw volgt het juiste tempo. De auteur schenkt wel erg veel aandacht aan de persoonlijke problemen van onze held, maar nergens breekt dit de stroom van het detectiveverhaal. Deze keer dus geen ongeloofwaardige of jongensachtige plotwendingen, maar zuiver op de graad speurwerk, al heeft dit waarschijnlijk weinig te maken de realiteit van het dagelijks politiewerk.
Met dit verhaal bewijst Pieter Aspe dat hij de formule nu perfect onder controle heeft. En dat is wat je ondertussen van deze schrijver mag verwachten. Als lezer wil je immers dat je investering in het hoofdpersonage begint op te brengen. De herkenbaarheid is dan ook een van de sterkste troeven van deze reek aan het worden.
Verwacht dus geen gedurfde nieuwe interpretatie van het thrillergenre of een gitzwarte Scandinavische benadering. Verwacht geen maatschappelijke kritiek of bijtende satire. Aspe blijft een goede dosis hersenloze ontspanning leveren en soms is dat net wat je nodig hebt.
Les descriptions sexistes sont un peu pénibles à la longue… un des flic qui donne un tape sur les fesses de la flicquette. La magistrat et la flicquette qui travaillent en mini-jupe… Van in passe son temps au bar ou à boire sur ses heures de travail. Quel corps de police accepterait ça… Versavel qu’il utilise comme son esclave. On dirait une mentalité des années 50. Pourtant écrit en 2014.
Van In gaat opzoek naar de moordenaar van de familie Traen. Wat lijkt op een familiedrama lijkt al snel niet te kloppen en dus gaat hij achter de dader aan.