Vijfentwintig jaar nadat jongenskoor Asaf opgeheven werd vindt Matthijs Verkerk – voormalig koorlid en tieneridool – op het Waterlooplein een exemplaar van de enige plaat die dat koor ooit heeft opgenomen. Dezelfde nacht wordt hij door een meisje dat zich Violet noemt meegenomen naar het streng christelijke stadje waar hij opgroeide, en dat in een paar dagen tijd het verzamelpunt wordt van iedereen die in zijn leven een rol heeft gespeeld. Nooit heeft Matthijs bij zijn verleden stilgestaan; nu blijkt dat anderen dat wel hebben gedaan.
Kwade dagen kan beschouwd worden als een sleutelwerk tot een deel van het oeuvre van tweevoudig Librisprijswinnaar Rob van Essen. Voor de kenners van zijn werk een feest van herkenning, bovendien voorzien van een nawoord waarin de schrijver uitleg geeft over de familiebanden tussen Kwade dagen en Ik kom hier nog op terug.
Het plot was deze keer wel heel absurd :-) Maar… ik hou van die fantasierijke kronkels in de verhalen van Rob Van Essen. Toch niet helemaal overtuigd want ik vond delen van het verhaal soms nodeloos lang. Voor mij had er veel meer geknipt mogen worden.
Enorm teleurgesteld in dit boek. snap de meerwaarde niet van dat de hoofdpersoon minderjarigen gaat lastigvallen. Ik ben gestopt met lezen, al vond ik de religieuze gedachtegangen interessant om te lezen.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Gedurende dit hele boek lees je met een gefronste wenkbrauw en denk je “Waar gaat dit heen?” Maar het maakt je ook nieuwsgierig. En dan volgt een afsluitende plottwist zoals ik gewend ben van van Essen. De toelichting op het eind maakt het nog interessanter. Goed boek!
Een absurd verhaal gebaseerd op feiten. De kronkels zorgden ervoor dat ik door wilde blijven lezen. Het einde was toch wat underwhelming, niet het orgelpunt waar ik op gehoopt had. Het nawoord van de auteur is nieuw in deze uitgave en een goede toevoeging.
Een "echte" Rob van Essen, omdat het een onvoorspelbaar verhaal is met onverwachte en gekke wendingen. Dat weet je bij zijn boeken echter al vooraf, dus daar is "doorheen" te lezen. En dan hou je een goed geschreven verhaal over over een man en zijn verleden (basisschool, band) en de verschillende perspectieven daarop. Dat alles in een zwarte kousen dorp met veel religieus gedoe, een kinderkoor en anti duivel sentimenten. Eigenlijk is het gewoon een erg goed geschreven whodunit, mits je van absurd houdt (a la Stephen King). Een extra is de uitleg achteraf, waaruit blijkt dat het boek qua sfeer en idee deels gebaseerd is op een verhaal van Belcampo dat mij altijd is bijgebleven (en ik nu ga herlezen) en een videoclip van Monster Magnet.
Een absurdistische Terug naar Oegstgeest. Hier in Rijshorst wordt niet alleen het woord van God letterlijk genomen, zo blijkt. Er valt veel te lachen en na de laatste bladzijde vraag je je af wat je in vredensnaam gelezen hebt.
Duidelijk vroeg werk van hem. Er zit een enorme vaart in de vertelling van Van Essen, waardoor het heerlijk leest, maar hij kiest keer op keer voor absurdisme en onzinnige wendingen. Daardoor is het onmogelijk om aan een verhaal te bouwen.
Ja, nee, jammer, toch een beetje te absurd, te uit de hand gelopen einde, te weinig antwoorden. Ik vond het nochtans een heel interessante opzet, tof Truman gehalte, qua sfeer, goed geschreven...
Een verrassend boek. Ik heb het zonder mankeren kunnen lezen. Een aantal opmerkingen valt te maken:;- het aantal keren dat de hoofdpersoon door klappen en dergelijke buiten westen raakt is zeer onwaarschijnlijk;;- de satansekte-achtige toestanden die hij in Rijshorst aantreft is onwerkelijk;;- de manier waarop de hoofdagent optreedt (Kolokwint) doet eerder denken aan een sheriff in een onbeduidend stadje in Amerika.;- de laatste hoofdstukken doen surrealistisch aan terwijl het overgrote deel van het boek een zeer interessante kijk op het calvinistische Twente uit de jaren 60 en 70 geeft.