Wichry Smoczogór

Smoczogóry

by Wit Szostak

Wszystkie kłopoty zaczęły się, kiedy staremu Smykowi dusza się przewróciła — a może nawet jeszcze wcześniej. Dość, że rychło później w Smoczogórach jęły duć wichry tak straszliwe, że surowi i od pokoleń hartowani zmienną górską pogodą górale zlękli się, czy przypadkiem czymś nie zawinili Władcy Wichrów. Smoczogórska starszyzna uradziła więc, że trzeba tę sprawę starannie zbadać, winowajcę ukarać i przebłagać rozsierdzonego Władcę Wichrów. Tajemnicę okrutnych wichur mają wyśledzić Berda, nowy gęślarz roku Kościanów, i Wrzosiec, młody uczony z Lacerty, który wyruszył z akademii w poszukiwaniu śladów smoków. A w wyprawie będzie im towarzyszyć odwieczna nuta, która nie została wymyślona przez człowieka, a także skrzat, przewodnik dusz.

Genres: Fantasy, Fiction, Mythology, Poland, Philosophy

240 pages, Paperback

First published December 4, 2003

About the author

Wit Szostak (pseudonim, ur. 1976) to polski pisarz, z wykształcenia doktor filozofii, absolwent Papieskiej Akademii Teologicznej. Mieszka w Krakowie. Członek Towarzystwa Tischnerowskiego i miłośnik twórczości Tolkiena. Jest znawcą muzyki ludowej, od kilku lat zapisuje nuty ostatnich skrzypkow ludowych, gra na skrzypcach, gęślach i dudach.

Jako autor debiutował w roku 1999 opowiadaniem „Kłopoty z błaznem” zamieszczonym w „Nowej Fantastyce”.

Jak sam mówi, używa pseudonimu nie po to, by się ukrywać, lecz aby zasygnalizować, że rozgranicza różne dziedziny swoich zainteresowań, jako że pod swoim prawdziwym nazwiskiem publikuje teksty dotyczące filozofii.

Reviews

[Marta Duda-Gryc · Rating 3 out of 5]

Góralskie rysunki i obrazy Zofii Stryjeńskiej byłyby doskonałymi ilustracjami do tej książki.
Gwiazdki z nieba za wspaniały język i baśniowo-realistyczny klimat - akcja i postacie jednak dość mnie znużyły.

[Iris Horia · Rating 3 out of 5]

Z jednej strony - wiem, że książka jest "mądra" i stylizowana na opowieść, którą można przekazać dalej. Wiem też, że narracja jest dobra - pełna aforyzmów i filozofii.

Jednak największym problemem książki jest nuda i tempo akcji wlokące się wolniej od żółwia. Co najgorsze - nawet sceny akcji były pisane statycznie. Wichry Smoczogór niestety mnie nie porwały, pod koniec odliczałam strony...

[Kurtzprzezce · Rating 1 out of 5]

Brak interesujących postaci, brak akcji, brak dobrych dialogów, brak ciekawych myśli. W książce nie ma po prostu niczego. Do tego wszystko jest fatalnie napisane. Stosowanie inwersji w każdym zdaniu i niezliczonej ilości powtórzeń, które chyba w zamierzeniu autora miały budować swojski, góralski a przy tym biblijno-mityczny klimat, sprawia, że mimo niewielkiej objętości trudno mi było przebrnąć do końca. I jeszcze te "filozoficzne" wątki na poziomie katechezy dla klas 1-3... Dawno nie czytałem niczego słabszego.

[Asaria · Rating 3 out of 5]

Od lat "Wichry Smoczogór" Szostaka.... a może lepiej zacznę moją opowieść od początku? Przyszedł kiedyś taki moment, gdy polska fantastyka zupełnie mi zbrzydła. Pokochałam poetycki styl Patricii McKillip czy Ursuli le Guin, więc szukałam czegoś podobnego, ale wśród rodzimych autorów. Na próżno. Nie mieli mi nic do zaoferowania. Mainstreamowe fantasy fabularnie okazywało się miałkie, językowo nie ma o czym mówić. Ma być wulgarnie, ma być ziemiście i soczyście a czasem i krwiście.

Jak się przekonałam, najbardziej utalentowani erudyci uciekli w reportaże lub w literaturę piękną. Niemniej, tak, mamy autorów ocierających się o fantasy, a piszący ładnym językiem. Anna Brzezińska, Dorota Terakowska, czasami Olga Tokarczuk (która pod względem stylu potrafi być rewelacyjna, ale mi nie leży i już) i.... teraz dołączam do tej listy Wita Szostaka.

"Wichry Smoczogór" są napisane pięknym, spokojnym, lirycznym językiem. Opisy wędrówek, gór, jezior czy szlaków na pewno przypadną do gustu miłośnikom Tatr. Mnie natomiast urzekło wykorzystanie do kreacji świata kultury góralskiej, choć żałuję, że postacie nie mówią gwarą. Autor jedynie wplata słownictwo dla zbudowania atmosfery. Może nie jestem aż tak obeznana z baśniami i opowieściami góralskimi, ale nawet ja zauważyłam subtelną inspirację gęślarza Rysia legendą Tatr i wspaniałym gawędziarzem Sabałą. Samo zawiązanie akcji przecież jest inspirowane baśnią o tym, jak to pewien góral uwięził Śmierć. . Jakby nie patrzeć, powieści bliżej jest do baśni lub gawędy niż stereotypowego przedstawiciela fantasy . Poza tym tradycje, obyczaje, mentalność... Piękniejszego hołdu Szostak Góralom i górom oddać nie mógł.

[Lukasz · Rating 3 out of 5]

Świetnie napisana gawęda góralska. Brak tu wartkiej akcji i mrożących krew w żyłach zwrotów akcji, jest za to kapitalny język (książka jest napisana gwarą) i piękne opisy gór. Nie brak elementów fantastycznych (skrzaty, smoki) i metafizycznych.

Dłuższą recenzję spróbuję napisać za jakiś czas.

[Marcin · Rating 4 out of 5]

A very cool Polish fantasy. Very highland-style.

The plot moves slowly, the descriptions of the mountains are great, and the place names are charming.

Maybe the ending is a bit too abrupt, but whatever.

And no one actually fights or murders anyone here, and it's great.

[Wojtek Konieczny · Rating 4 out of 5]

8.5/10

[Rita · Rating 3 out of 5]

3.5🌟

[Ouhoh · Rating 3 out of 5]

data zakończenia raczej się nie zgadza ale idk

[Jakub · Rating 4 out of 5]

Naprawdę cud nad cudy, dobre polskie fantasy na motywach ludowo-mistyczno-przyrodniczych. Ładnie skrojone, bez nudzenia, aż chce się samemu posłuchać góralskich pieśni.