Lévi Weemoedt, pseudoniem van Isaäck Jacobus van Wijk (1948), is schrijver van tragikomische korte verhalen en gedichten. Met Hans Dorrestijn trad hij jarenlang op met literair-muzikale programma’s. Weemoedts werk werd verzameld in Vanaf de dag dat ik mensen zag (2007) en Met enige vertraging (2014).
Dun boekje met korte verhalen van ras-optimist Levi Weemoedt, met wisselende kwaliteit. Er zitten leuke verhalen tussen, maar ook mindere. Leuk om tussendoor te lezen, vanwege het handzame formaat, bijvoorbeeld in de trein.
Dankbaar dat Levi mij de armoede van het uitroepteken laat ervaren. Hij slingert het de zinnen in met een achteloosheid zoals Van Gaal over zichzelf spreekt in derde persoon enkelvoud. Het heeft iets erbarmelijks. Alsof de zinnen ervoor niet de juist formulering, emotie of timbre behelsen en als laatste veeg over tafel het uitroepteken het sentiment uit je moet rukken. Ik zou dan zeggen: Weemoedje, pep jezelf op menneke. Denk even een paar seconden langer na over die zinnen van je, dan kan je je gerust beperken tot louter één interpunctie: de punt.
Wellicht is dit zo’n boek dat geestig was in de in de tijd, nu is werkelijk iedere scene stereotypisch, ieder karakter blasé. Bedroevend, maar toch, zoals gezegd: ben ik dankbaar want het eerstvolgende boek dat ik oppak is dankzij hem vast stukken beter! <— oh ironie.
Dankzij het buurtbibliotheekje tegen dit pareltje uit de late jaren 70, vroege jaren 80 aangelopen. Voelde een beetje jeugdsentiment, ik als 16jarige sombermans die zwelgde in de triestigheid van een Piet Paaltjens, Dorrestijn, en zeker ook Levi Weemoedt. Dit is zijn prozadebuut en het zijn prima verhalen. De periode is er goed in te herkennen, wat helpt bij het oproepen van een nostalgie die dan ook weer goed bij het proza past. Maar ook voor later geboren lezers is er veel te genieten.