پروست و من

by Roland Barthes, احمد اخوت

چند مقاله از رولان بارت درباره مارسل پروست، به انتخاب و ترجمه احمد اخوت همراه خاطراتی از مترجم
رولان بارت در این کتاب به بررسی آثار نویسنده محبوبش، مارسل پروست، می‌پردازد. اما به‌جای رویکرد سنتی بررسی زندگی و آثار این نویسنده، از دیدگاه پدیدارشناسی به سراغ رمان «در جستجوی زمان از دست‌رفته» پروست رفته است، که در آن به مضامین کلیدی مانند زمان، حافظه و خودشناسی پرداخته می‌شود. بارت با نگاهی تحلیلی و انتقادی، بر آن است تا بُعدهای جدیدی از آثار پروست را به نمایش بگذارد و به درک عمیق‌تری از آثار او دست یابد.
چاپ ۱۳۸۳
Translation of selected articles by Roland Barthes

Genres: Literature, Nonfiction, Essays, Philosophy, Literary Criticism

192 pages, Paperback

First published April 1, 2004

About the author

Roland Barthes of France applied semiology, the study of signs and symbols, to literary and social criticism.

Ideas of Roland Gérard Barthes, a theorist, philosopher, and linguist, explored a diverse range of fields. He influenced the development of schools of theory, including design, anthropology, and poststructuralism.

https://en.wikipedia.org/wiki/Roland_...

Reviews

[Shaghayegh · Rating 3 out of 5]

در ابتدا، توجهتون رو به جلد کتاب جلب می‌کنم. به ویژه، کلمه‌ی تألیف. چون خیلی در شکل‌گیری اثر نقش داشته. احمد اخوت از مطالب پراکنده‌ای استفاده کرده تا این کتاب رو در دسترس فارسی‌خوانان قرار بده. همین منجر شده تا خواننده شاهد ترکیبی زدن مولف_مترجم بشه.
کتاب "پروست و من" از مثلثی شکل گرفته که رولان بارت، مارسل پروست و احمد اخوت درش پررنگن. مطالب، انتظار میره حول محور پروست باشه ولی گاهی احمد جون از پشت صحنه رخ‌نما میشه و ذهنیاتش رو به اثر اضافه میکنه. به این صورت که خاطرات و تجاربش هم با نوشته‌ها عجین میشن. گاهی هم متنی رو ترجمه میکنه که در پرانتز ذکر میکنه کاملش رو تو فلان فصلنامه میتونین بخونین و خب، این‌ پرسش در ذهنم شکل می‌گرفت پس چرا دوباره‌کاری کردی وقتی با ترجمه‌ی خودت در اثر دیگه میتونستم بخونمش. گاهی رو بارت زوم میکنه و پروست رو از خاطر می‌بره. به خصوص وقتی که انگار جلد کتاب از پروست و من، به من تغییر پیدا میکنه. گاهی هم پروست ارج و قرب پیدا میکنه و میتونین نقد بارت رو درباره‌‌ی مجموعه‌ی "در جستجوی زمان از دست رفته" بخونین. در کل، کتاب شامل ۴ بخش اصلی هست که در زیر به هر کدوم می‌پردازم.

۱.بارت و پروست (نوشته‌های بارت درباره‌‌ی پروست)
با اختلاف فراوان، جذاب‌ترین مطالب کتاب رو در برگرفته بود. به این صورت که "در جستجوی زمان از دست رفته" رو تا به انتها نقد کرده بود و از مباحث جالبی صحبت شد که بهشون توجه نکرده بودم. اگرچه طرز نوشتار بارت در بعضی از مباحث، سخت‌خوان میشه اما ارزش خوانش رو داره. تو این بخش، به زندگی‌نامه‌ی مارسل پروست هم اشاراتی شده بود، از این جنبه که زندگی زیستی بزرگوار هم شباهاتی به آثارش داره. و یه نکته‌ی جالبی هم در پانویس‌ها بود که تا قبل از این کتاب در کمتر جایی دیده بودم. وقتی به مجموعه ارجاع می‌شد، احمد اخوت از صفحه و شماره‌ی کتاب هم نمی‌گذشت تا خواننده بهتر متوجه بشه که در کدوم جلد و کجای کتاب باید دنبالش بگردی. برای من خیلی مفید واقع شد.

۲.آثار پراکنده‌ی بارت درباره‌ی پروست
تو این بخش به تکه‌های از کتاب یا مقاله‌ای پیرامون پروست اشاره میکنه. کامل نیستن و یه جورایی شرحه شرحه شدن‌‌. ولی همچنان خوندنشون خالی از لطف نیست.

۳.بارت، پروست و دیگران (دو نوشته در تحلیل ارتباط میان بارت و پروست)
این بخش اصلا نه توسط بارت نوشته شده و نه پروست. حتی احمد جون هم چیزی ننوشته ولی از دو نفر برای مطالبش بهره برده تا با نگاه خودشون، پدیدارشناسی رو در مواجهه با بارت و پروست نشون بدن.

۴.کتاب‌شناسی
تو این بخش هم آثار پروست و بارت به انضمام پژوهش‌هایی در ارتباط با این دو نفر رو گنجونده.

در کل خوانش این کتاب تجربه‌ی عجیبی بود، چون حرکت احمد اخوت رو نپسندیدم. از سخنرانی‌ها، مقاله‌ها، تکه‌هایی از کتاب‌های مختلف و صحبت‌های دیگران با درهم آمیختن نوشته‌های خودش استفاده کرد تا این اثر وجود داشته باشه. نمیدونم که ابتکار و خلاقیت به حسابش بیارم یا قطعه‌ قطعه کردن چون این جزئی از کل به حساب میاد و نمیشه گفت به طور کامل از منبع مشخصی ترجمه کرده. به صورت عشقی انجام داده و ساختار منسجمی نداره.
کمک‌کننده برای درک و فهم پروست هست؟ صد البته، منتهی مواردی که ذکر کردم رو پس ذهنتون داشته باشین تا بدونین چنین حرکات آزاردهنده‌ای هم وجود داره.
اگه به اسپویل حساسین، پیشنهاد میکنم بعد از اتمام مجموعه‌ی عظیم پروست به سراغش برین. چون بعضی از صحنه‌های مهم رو موشکافی میکنه و ممکنه اون تعلیقی که خواهانش بودین، پودر شه.

در نهایت از سارای عزیزم متشکرم که به فکر خوراک ذهنم بود و میدونست چقدر دوست دارم از پروست بخونم و یاد بگیرم. این هدیه برام عزیزه چون هم تو برام ارزشمندی و هم هر چیزی که به پروست مربوط میشه در قلبم جایگاه ویژه‌ای رو داره. مرسی که در ابتدای مسیر بهم کمک کردی تا آقام پروست رو بهتر بفهمم.

[Miss Ravi · Rating 4 out of 5]

در این کتاب سه نفر حضور دارند؛ پروست، بارت و اخوت. اولی پررنگ‌تر است؛ اما من آن دو نفر دیگر را بیشتر دوست دارم. بارت تشخصی دارد فراتر از یک منتقد و نظریه‌پرداز. شاید به‌خاطر موشکافی خاصش در ور رفتن به مفاهیم و پدیده‌ها. چه وقتی خاطره تعریف می‌کند، چه وقتی یک سوی مصاحبه است و در ستایش تنبلی حرف می‌زند. اخوت هم جوری شیرین زبان است که نمی‌توانی جذب کلامش نشوی. اصلاً یکی از جذابیت‌های کتاب این است که اخوت جوری آن را ساخته و پرداخته که فکر کنی سه نفر دارند با هم حرف می‌زنند. یکی کم‌تر و یکی بیشتر. آمدن تجربه‌های اخوت و اشتیاقش به نوشتن و کلمه در میان فصل‌های کتاب باعث شده فقط با نوشته‌های بارت مواجه نشوی که ببینی چطور یک مترجم با شیطنت خاص خودش می‌تواند رد و اثرش را در کتابی که ترجمه می‌کند به جا بگذارد.

[sAmAnE · Rating 2 out of 5]

اصلا نتونستم باهاش ارتباط بگیرم

[Hosna · Rating 1 out of 5]

این کتاب ترجمه نیست. آقای اخوت این کتاب را نوشته‌اند. اگر روی جلد نمیزد مترجم حتما امتیاز بالاتری میدادم. چند مقاله از بارت را ترجمه کرده که دستشان درد نکند. ما بین آنها نوشته‌های مترجم که روشن هم نیست کدام را کی نوشته و خواننده به اشتباه می‌افتد که آیا این هم ترجمه است. هرچند پس از خواندن دو خط می‌بینی درددلهای آقای اخوت است. بزرگترین بدی کتاب در چشم من برشهایی از نوشته‌های بارت است که تنها مشخصه‌ی آنها آوردن نام پروست است. بریدن یک بند از کتاب لذت متن یا سخن عاشق یا اتاق روشن، بدون پیش و پس زمینه چه کمکی به فهم مخاطب از نگاه بارت به پروست می‌کند؟ هنگامی که خواننده نمیداند بارت در چه متنی و از چه زمینه‌ای سخن می‌گوید آوردن دو خط، تنها تکه پاره کردن متن بارت است.

[Amir · Rating 4 out of 5]

کتاب جالبی بود، مخصوصا ابتکار آقای اخوت که گه گاه خاطرات خودش رو هم لای مطالب گنجونده به نظرم شیرین و خوندنی اومد. دوست دارم و دوست ندارم های بارت هم برام خیلی جذاب بود
.

[Kaveh Rezaie · Rating 4 out of 5]

هر چیز درباره «پروست» برایم راز است و هیجان‌انگیز...
رولان بارت عاشق کتاب پروست بوده و عمرش کفاف نداد تا اثر دیگری درباره‌ش برجای گذارد.

جستارهایش در مورد اهمیت «نام» و فرآیند معکوس‌سازی در کتاب «جستجو» برایم بسیار جذاب‌تر بود.

[Ehsan · Rating 3 out of 5]

تا اینجا که هرکس سعی کرده پروست رو توضیح بده بیشتر سردرگمم کرده. در جستجو اصلا کتاب غامضی نیست که احتیاجی به شرح داشته باشه. درجستجو خودش شرح حال است فقط یکم سخت نوشته شده. طوری که وقتی میخونیش حس میکنی پروست اصلا براش مهم نبوده کسی حرفهاشو بفهمه. شاید حتی مطمئن نبوده کسی دنبالش بیاد و بخواد اون حال و حالات رو درک کنه.

[Danyal · Rating 1 out of 5]

نشر افق
پروست و من
اثر رولان بارت
ترجمه احمد اخوت
چاپ دوم، 1393


پروست و من، مجموعه مقالات و مطالبی‌ست به ترجمه اخوت که رولان بارت پیرامون پروست نوشته است. کتاب به‌ طور عمده از 3 بخش تشکیل شده که در زیر می‌خوانید

1- بارت و پروست / نوشته‌های بارت دربارۀ پروست
2- اثار پراکندۀ بارت پیرامون پروست
3- بارت، پروست و دیگران / دو نوشته در تحلیل ارتباط میان بارت و پروست.

1/

از مقدمۀ لذت متن
رولان بارت بی‌گمان یکی از شکوفاترین استعدادهای ادبی، و چهره‌ی کم‌نظیری در جمع منتقدان فرهنگی در سده‌ای که گذشت بود. بارت به عنوان یک نویسنده-نظریه‌پرداز در دامنۀ چشم‌گیری از مهم‌ترین عرصه‌های ادبیات، اجتماع، فلسفه، هنر و فرهنگ به کار نگارش پرداخت و در پیدایش و گسترش بسیاری از مفاهیم بنیادین اندیشه‌ی انتقادی امروز نقش سرنوشت‌سازی ایفا کرد. بارت این بخت را داشت که مؤلف تعریف‌شده‌ای نباشد (..) نوع تازه‌ای از نویسنده را آفرید، و متونی خلق کرد که با این همه معرف هیچ‌ هنجار آموزشی-اخلاقی‌ای مگر متنیتِ خود نبوده‌اند.
(1915-1980)

2/

بارت ابتدا پیرامون خواب و حالت نیمه‌خواب پروستی سخن‌ به میان می‌آورد، بعد دربارۀ کرونولوژی (توالی زمان) می‌گوید و بعد پیرامون ساختار سوم که «راپزودیک» معرفی‌اش می‌کند. پیرامون «خوابِ تحت‌الفظی» می‌گوید در کتاب پروست تعدادخواب‌های واقعی خیلی کم است. » در واقع خواب‌های او را اعماق ناخودآگاه «مغشوش» رقم می‌زند: این خوابی‌ست که می‌توان آن را نوشت زیرا آن هوشیاری (حالت آگاه) خواب است ص47. کار این خواب را «رسیدن به یک هوشیاری کاذب» تعریف می‌کند، و این هوشیاری منقطع ممکن است زمان را دفرمه کند که عدم کرنولوژی است، یعنی دیگر ت��الی زمانی وجود نخواهد داشت. راپزودیک هم که به لحاظ ریشه‌شناسی به معنای کنار هم گذاشتن است، در حقیقت خلق این ساختار را وقتی می‌داند که «پاره‌های روایت و خاطرات به صورت زنجیره‌های مقطع در آید، زنجیره‌هایی که اغلب از قانون اجدادیِ روایت و عقلانیت ریشه می‌گیرند و به خودی خود نه مقاله‌ هستند و نه رمان، بلکه راپزودیکند.»

اثر او خاطرۀ دوار است
بارت اذعان دارد که در رمان پروست ما با «روایت» سروکار داریم، اینکه چه نوع روایتی و با چه ساختاری را اینگونه اشاره می‌کند» این روایت شرح حال زندگی نیست که راوی سال‌های مختلف را (از بدو تولد) پشت سر بگذارد تا به آن برسد که می‌خواهد.. ص52
او معتقد است اثر پروست بر «شالوده‌ی نظریۀ حافظه غیر ارادی ( ظهور آزادانه‌ی افکار و احساسات) استور است.» همچنین نویسنده آن‌چیزی را که پروست روایت می‌کند؛ زندگی او نمی‌داند بلکه آرزوای می‌داند برای نوشتن.

3/

بارت در جایی از کتاب به «معکوس سازی» اشاره می‌کند، او این عبارت را بعنوان گونه‌ای از فرم می‌داند که ساختار رمان را تشکیل داده است: «آغاز روایت توسط آن صورت می‌گیرد، از همان اولین صحنه که از طریق سوان تمام تشکیل می‌یابد همه چیز پیرامون معکوس سازی حرکت می‌کند(...) این فرم تمام گستره‌ی تکاملی شخصیت‌های اصلی را در پوشش خود دارد.» در واقع بارت از معکوس‌سازی قانونی می‌سازد که شخصیت‌های داستان دچارند؛ از دوشارلوسی که از اوج به حضیض نایل می‌شود، از اودتِ هرجایی که به خانم سوان تبدیل شد و سن لو و دیگران، و » هر موجود نیازمند آن است که با یک چرخش دورانیِ سهمناک معکوس شود.


نکته ای که بیش از «معکوس سازی» اهمیت دارد، «یک‌ دست» بودنِ کتاب است؛ به یاد دارم سحابی هم در تصدیق این نکته گفته است» یکی از معروف‌ترین ویژگی‌های رمان اینست که ساختار حلقوی دارد، روند‌هایی که مدام دور هم می‌چرخند، به تعبیری تکرار می‌شوند و به نظر می‌رسد پایان و آغازی ندارد.
تعبیر حلقوی بودن به این معنا که رویدادها و اتفاقات در یک سیر مطول تکمیل می‌شوند که در نگاه نخست نابه‌سامانی رخدادها به نظر می‌آید. و بارت هم پس از طرح تئوری معکوس سازی به این می‌رسد:

بیان تضادها سرانجام باعث وحدت آنها در تمامیت یک‌پارچگی متن و در مسیر نوشتن خواهد شد. ص95

پیشتر اشاره‌ای دربارۀ راپزودیک داشتیم، اینجا در پایان با یک نکته آنرا تکمیل می‌کنیم: بارت می‌گفت متن راپزودیک متنی اصیل و باستانی است که قطعات و پاره‌هایش تطابق و تشکل و توالی خاصی با هم دارند.‌ «در جستجو» هم مثل ردا جامه‌ای این چنین چهل تکه نیست و نمی‌توان آنرا سرهم بندی شده بدانیم.

4/

بارت هم مثل ژیل دلوز مرزی مابین نویسنده و راوی قائل می‌شود. «راوی قرار است که بنویسد و این آینده به او سامان وجودی خواهد داد، نه کلامی. حال و روزگار پروست برعکس است. او می‌نویسد. چالش‌اش با مقوله‌های زبانی‌ است و نه با مقوله‌های رفتاری». او بعدها در پایان کتابش روشن‌تر می‌گوید

راویِ «در جستجو» شباهت‌های زیادی به مارسل پروست دارد اما مسلماً خودِ او نیست. نتیجه اینکه نوشته‌ای که ابتدا قرار بود «درد دل‌های» پروست باشد در از دست دادن مادرش به رمانی درخشان تبدیل شد که هم روایتی از زندگی پروست بود و هم نبود (...) اینجا هم پیش‌گویی نیچه درست از کار در آمد: انسان گرفتار در هزارتو نه در جست‌و‌جوی حقیقت بل تنها در طلب آریان خویش است.

بیست و چهارم تیر 96

[Nima ُShoa · Rating 3 out of 5]

کتاب بر اساس یک علاقه مشترک و نوعی احساس همگرایی بین دو شخصیت در زمانه های متفاوت شکل گرفته است و به پدبدار شناسی بارت با پروست می پردازد.
ابتدا این دو معرفی و در انتها خاطرات و نوشته هایی از بارت ضمیمه شده است که می توان رد پای پروست را لا به لای خطوط آن تشخیص داد.
که در این بین اشاره های به جای مولف کتاب، کمک شایانی به گیرایی مطلب می نمابد.

[Siamak Rostamip · Rating 3 out of 5]

کتاب مجموعه‌ای از نوشته‌ها و یادداشت‌ها و سخنرانی‌هایی است که عموم آنها از رولان بارت و تعداد معدودی هم از اخوت است. معمولاً نوشته‌های بارت خسته‌ام می‌کند، حرفش را به سختی می‌فهمم. اما جایی نوشت: «دیگری می‌رود، منم که می‌مانم.» احساس می‌کنم از آن حرف‌هایی است که مدت‌ها در خاطرم می‌ماند. حتی شاید هیچوقت فراموشش نکنم.
.

از متن کتاب:
زمانی فرا می‌رسد که هرچه کرده‌ای، هرچه نوشته‌ای، همه‌ی کارها و اعمالت کمی به نظرت تکراری می‌رسد. انگار محکوم به آن هستی که تا ابد آن‌ها را تکرار کنی ... بعد ناگهان جلوی چشمت آینده‌ای که برایت باقی مانده آشکار می‌شود، زمانی که برای نوشتن و کار کردن فرصت داری، چیزهایی که به نظرت تازه می‌رسد ... کسی که آینده را فاقد هر چیز تازه ببیند کاملاً خود را در زندان احساس می‌کند. تعریف زندان همین است. مگر نیست؟ وقتی که چیز تازه ممکن نباشد.

[Ariana · Rating 3 out of 5]

پروست و من(رولان بارت)
ترجمه و تألیف: احمد اخوت
.
این کتاب مجموعه مقالاتی از رولان بارت، نشانه‌شناس، منتقد ادبی، نویسنده و فیلسوف فرانسوی است. احمد اخوت این مقالات را همراه با مجموعه کوتاهی از خاطرات و مقالاتی از دیگر نویسندگان در مورد مارسل پروست و رولان بارت جمع‌آوری و تألیف کرده است.

رولان بارت، یک سال پس از مرگ مادردر ۱۹۷۸، درسخنرانی‌ای تحت عنوان«مدتی مدید زود به بستر می‌رفتم» که سرآغاز در جستجوی زمان از دست رفته و اشاره‌ای به محتوای سخنرانی داشت از مارسل پروست و تأثیر او بر خودش تأویلی ارائه داده است: «نه تنها مطلقا نمی‌خواهم خود را با این نویسنده بزرگ مقایسه کنم بلکه به عکس برآنم که خود را با او بشناسم»(صفحه۴۳)

از نظر بارت پروست پس از مرگ مادر خودش بود که از میان دوراهی نقد و روایت، استعاره و مجاز، راه سومی را برای نوشتن انتخاب کرد؛ ساختاری راپیزودیک و کنارهم قرار گرفته هردوی این دو ساختار به همراه تشریح و توصیفات قبل و پس از هر موضوع که به شناخت و ادراک نشانه‌ها و احساسات نیرو می‌دهد.

بارت دو رمان جنگ و صلح و در جستجوی زمان از دست رفته را دو کهکشان بزرگ ادبی مورد علاقه خود می‌داند؛ کهکشان‌هایی که برجا مانده از عشق‌هایی پرشوراند.
وی در جستجوی زمان از دست رفته را شامل آیین‌های تشرف(خواستن، شکست، التزام) درنظر داشته و در تفاوت نمایه و نشانه توضیحی مختصر می‌دهد. در مقاله‌ای‌ به مبحث نام(اسم)ها می‌پردازد:
«اسم باید بازتاب صورت ذهنی(اندیشه) باشد.»(صفحه۸۵)
و از صناعت معکوس پروست نیز با دلالت‌هایی از متن در جستجوی زمان از دست رفته به تشریح و نقد رمان، تأویلی از ساختار آن ارائه می‌دهد.(زمانمندی، اوج، حیرت. هر سه بخش‌های صناعت معکوس شناخت پروستی.)
چرا که از نظر بارت صناعت معکوس با بیان تضادها و شناخت، نهایتا باعث وحدت آنها در یکپارچه سازی متن و مسیر نوشتن می‌شود.

در نهایت دو مقاله در این کتاب در مورد ارتباط رولان بارت در نقد پروستی ذکر شده که به سوگ مشترک بارت و پروست نسبت به مرگ مادر، در عین تفاوت سوگواری، و همینطور مفهوم غیر پروستی عکس، می‌پردازند.

دو سال پس از سخنرانی بارت(من و پروست)، یعنی در ۱۹۸۰، وقتی بارت به همراه فرانسوا میتران و میشل فوکو از عرض خیابان عبور می‌کرد، کامیونت خشک‌شویی با او تصادف کرد و پس از ۴۰ روز اغما درگذشت و آرزوی نوشتن رمان را با خود به گور برد.

در پناه خِرد

[Mahdi Khalil Nejad · Rating 3 out of 5]

بخش تنبلی شاید بهتر بود
در کل به هذیان شبیه بود
نه اینکه حرف های غلطی داشت بلکه به این دلیل که فهمش سخت بود

[ZaRi]

تنبلی مطلوب عاشق فقط این نیست که «هیچ کاری نکند» بلکه فراتر از هر چیز «تصمیم نگرفتن» است...تنبلی واقعی یعنی اینکه مجبور نباشی درباره‌ی چیزی تصمیم بگیری، خواه «آنجا باشی یا نه». بسیار شبیه حال و روزگار تنبل کلاس که آن ته می‌نشیند و ویژگی دیگری ندارد جز آنکه «آنجا» باشد. تنبل‌ها نه در فعالیتی شرکت می‌کنند و نه کنار گذاشته شده‌اند. آنها آنجا هستند، نقطه. چیزی شبیه کُپه...!

[Pardis · Rating 2 out of 5]

پروست و بارت
هر دوی شان کنار هم ایستاده اند. انگار بخواهند عکسی به یادگار بگیرند

[Bahman Bahman · Rating 2 out of 5]

"پروست‌ و من‌ پدیدار شناسی‌ بارت‌ است‌ با پروست‌. حکایت‌ نشانه‌شناسی‌ است‌ که‌ به‌ جست‌وجوی‌ نویسنده‌ی‌ محبوبش‌ پروست‌ رفته‌ و اینک‌ به‌ گونه‌ای‌ خاص‌ از او حرف‌ می‌زند، تازه‌ راه‌ افتاده‌ بودم‌، پروست‌ هنوز در جست‌وجوی‌ زمان‌ از دست‌ رفته‌اش‌ را تمام‌ می‌کرد. ذهن‌ جادوی‌ غریبی‌ است‌. می‌توانید دو نفر را که‌ در دو دوره‌ی‌ متفاوت‌ زندگی‌ می‌کردند، کنار هم‌ بگذارید و حتی‌ دست‌ یکی‌ را روی‌ شانه‌ی‌ دیگری‌ قرار دهی‌. حالا هر دو کنار هم‌ ایستاده‌اند: مارسل‌ پروست‌ و رولان‌ بارت‌. انگار بخواهند عکس‌ یادگاری‌ بگیرند. پروست‌ 51 سال‌ دارد و بارت‌ 65 ساله‌ است‌."

[Niuosha]

احساس می کنم انتشارات افتادن در یک راهی که دائما گولمون میزنن و این رو دوست ندارم و تیرش خورد به پروست و من...

متن هایی که احمد اخوت تالیفگر کتاب صرفا جمع کرده و کنار هم با خاطراتش به چاپ رسونده . و رولان بارت که توانایی اضافه کردن هیچ چیز جدید رو به خواننده نداره . منتقد محبوب من نبود و ( با این پراکنده گویی ) نشد.