Wspaniała, oniryczna i hipnotyzująca proza zapomnianego polskiego pisarza – Kazimierza Truchanowskiego, autora m.in. zbioru „Całowanie ziemi” oraz cyklu „Młyny Boże”. Dla mnie ta powieść obrosła niemałą legendą. Wszystko za sprawą osoby, która poleciła mi ją jeszcze na początku studiów, rzucając odważną tezę: bez tej historii Jacek Dukaj prawdopodobnie nigdy nie napisałby swojej słynnej „Katedry”. Czy tak było w rzeczywistości? To pozostawiam już do rozważań historykom literatury i krytykom. Ja sam odkryłem w tej książce przestrzeń niezwykle wielowymiarową – fascynujące dzieło z pogranicza weird fiction i głębokiej filozofii, gęste od inspiracji i przepełnione „buczącym”, dusznym, niemal fizycznie odczuwalnym nastrojem niepokoju. Bogatszy o tę pierwszą lekturę kompletnego wydania (za pierwszym razem miałem dostęp jedynie do części pierwszej z 1977 roku), następnym razem spakuję się jednak inaczej – ruszę tam z małym podręcznym bagażem, jak Piotr Moorland, a nie z ciężkim plecakiem, jak profesor Jerzy Lerche...