‘De focus ligt nu vooral op zorg. En dat geldt ook voor de budgetten. Echter, kwetsbare mensen hebben er meer aan als je hun welzijn verbetert.’
Dit boek is verre van perfect. Het is (vooral aan het begin) rommelig en niet geweldig geschreven. Daarnaast zijn sommige stellingen zo kort door de bocht dat mijn mond ervan open viel; migranten lijken volgens dit boek allemaal tot een lage sociaal-economische klasse te behoren, en de definitie van een overbelaste mantelzorger is ‘iemand die zijn/haar leven niet meer kan leiden zoals hij/zij graag zou willen’ (????).
Edoch. Het is goed dat er een boek is waarin de mantelzorger (en we zijn letterlijk met miljoenen) zichzelf kan herkennen, en een vocabulaire ontwikkelt om de geleefde ervaring te kunnen overbrengen aan vrienden, geliefde en werkgever. De kaders met uitleg van regelgeving en andere feitelijke informatie zijn ook erg nuttig, aangezien meeste mantelzorgers geen weet hebben van de hulpbronnen die tot onze beschikking staan. En de hoofdstukken over goed werkgeverschap bij toenemende mantelzorgdruk zouden verplicht leesvoer moeten zijn op directie- en managementniveau.
‘Het grotere beroep op mantelzorger zal in de toekomst een uitdaging worden, omdat er relatief steeds minder mensen zijn die mantelzorg kunnen bieden. Terwijl er in 2018 tegenover iedere 75-plusser die mantelzorg ontving bijna vijf potentiële mantelzorgers stonden, zullen dat er in 2040 volgens het SCP nog slechts drie zijn. (…) De toenemende vraag naar mantelzorg zet ook extra druk op de professionele zorg. Veel zorgprofessionals verlenen immers naast hun werk ook mantelzorg. De gevolgen zijn andersom nog groter: de zorg kampt met personeelsgebrek, vooral in de wijkverpleging. Daardoor komt er meer terecht op de schouders van mantelzorgers.’