Zuster Marie Ange draaide de zware sleutel om in het slot en wierp een schuine blik over haar schouder. De man achter haar knikte goedkeurend, maar zei verder niets. Hij knipperde zelfs niet met zijn ogen. De stilte maakte haar zenuwachtig en vooral ook bang. Ze had toch gedaan wat hij gevraagd had? Ze drukte haar gezicht tegen de eikenhouten deur aan en wachtte gespannen af. Hoe lang zou het duren voor de andere zusters haar begonnen te missen? En hoe lang zou het duren voor ze haar kwamen zoeken? Te lang. Veel te lang. Zoveel was zeker. Het onvermijdelijke leek onafwendbaar. Marie Ange klemde haar tanden op elkaar. Nonnen waren geen wereldvreemde wezens meer. Tegenwoordig wisten ze verdomd goed wat er zich in de echte wereld afspeelde. Een man die een vrouw in een afgesloten ruimte met een pistool bedreigde, wilde doorgaans maar één ding. Marie Ange had voor ze in het klooster ging een tijdje betrekkingen gehad met een buurjongen maar dat was zo lang geleden dat ze zich niet herinnerde hoe het aanvoelde gepenetreerd te worden. Ze wist alleen nog dat het gedoe niet lang duurde. Als ze hun zin maar kregen. Maar het kon ook anders. In de krant had ze verhalen gelezen over mannen die geen genoegen namen met gewone seks. Ze ontvoerden hun slachtoffers, sloten hen op en onderwierpen hen aan de ergste vernederingen.'U gaat me toch geen pijn doen?' Ze vouwde ongemerkt haar handen en zei in gedachten een gebed. Als God niet tussenbeide kwam, had ze geen andere keuze dan de beproevingen nederig te aanvaarden. Niet tegenstribbelen en zijn wensen zo veel mogelijk inwilligen was de beste garantie op een goede afloop.'Waarom zou ik u pijn doen?' Het klonk bijna als een verontschuldiging. Marie Ange hield haar gezicht tegen de deur gedrukt, maar toen het weer secondelang stil bleef, draaide ze zich om. Ze kon haar ogen niet geloven. Het was een onwezenlijk tafereel. De man stond stil als een standbeeld. Zijn armen hingen lusteloos langs zijn lichaam. De loop van het pistool wees naar beneden...
Pieter Aspe was het pseudoniem van Pierre Aspeslag. Hij studeerde Latijn-Wetenschappen aan het Sint-Leocollege in Brugge. Na zijn humanoria volgde hij gedurende korte tijd de universitaire opleiding sociologie. Hierna werkte hij als magazijnier, verkoper, bediende, seizoenagent bij de zeevaartpolitie, fotograaf, studiemeester, handelaar in brocante, handelaar in wijn en conciërge van de Heilig-Bloedkapel in Brugge. Sinds 1996 was hij voltijds schrijver van misdaadromans.
Pieter Aspe was the pseudonym of Pierre Aspeslag. He studied Latin-Sciences at the Sint-Leo College in Bruges.
Pieter Aspe was a full time writer since 1996. Aspe wrote crime fiction novels with inspector Pieter Van In and D.A. Hannelore Martens as principal characters, who become lovers in the first book Het vierkant van de wraak. Most of the stories are situated in Bruges, Belgium. Next to this series, Aspe also wrote two YA novels, Bloedband and the sequel Luchtpost and two novellas, Grof Wild and De Japanse Tuin.
In 2001 Aspe received the Hercule Poirot Price for his novel Zoenoffer.
The first ten novels of Aspe were made into a TV series called Aspe by VTM (Flemish TV channel). This was followed up by a second and third season, but they weren’t television adaptations of the books. However the storyline of the TV series was further developed under the supervision of Pieter Aspe himself. After the first season of the series Aspe, the number of book sales increased significantly. He has currently sold over 1.5 million books in Belgium and The Netherlands.
His 24th novel Misleid was released in April 2009.
Van In en Versavel moeten samen een moord oplossen waarvan het slachtoffer en de eigenaar van de bar waard de moord werd gepleegd beiden lid zijn van een heemkundige groep waarvan de leden op zoek zijn naar een schat van Karel De Grote. De leden blijken er nog heel andere interesses op na te houden dan enkel De Beer van Brugge...
Ik heb het boek ‘Rebus’ van Pieter Aspe gelezen. Ik vond het boek een beetje saai omdat het grootste deel van het verhaal gaat over het interviewen van mensen die misschien de moord zouden kunnen gepleegd hebben. Pas op het einde toen ze de moordenaar bijna ontmaskerd hadden, werd het spannend. Wat ik wel leuk vond is dat ze niet alleen over de moord praten. Je komt ook dingen te weten over het gewone leven van de personages. Ik had de vorige boeken van de reeks niet gelezen en vreesde dat ik daardoor het verhaal van de personages niet zou kunnen volgen maar dit was niet het geval. Het boek is een aanrader als je van dedectieve verhalen houdt.