SYLVIA

by Howard Fast, E.V. Cunningham (Alias), Lucile du Veyrier (Translator)

"Sylvia" inaugure la série policière des douze titres américains portant un prénom féminin. Howard Fast signe pour la première fois du pseudonyme d’E.-V. Cunningham.
Il signe, par la même occasion, son meilleur roman policier, que l’on peut d’ailleurs préférer à ses plus grandes réussites historiques. L’anecdote en est fort simple: il s’agit pour le détective privé Alan MacKlin de reconstituer le passé d’une inconnue que veut épouser un milliardaire.
La jeune femme devra tout ignorer de cette enquête. Pour parvenir à ses fins, MacKlin ne dispose que d’une photo, d’une carte manuscrite et d’un recueil de poèmes, La lune obscure, publié par la mystérieuse Sylvia West.
Cette situation de base, archétype de bien des histoires de détective privé, l’auteur va la transcender par sa sensibilité et par la puissance d’émotion qu’il saura lui conférer en la transformant en une radieuse histoire d’amour"

Genres: Mystery, Fiction

304 pages, Mass Market Paperback

First published January 1, 1960

About the author

Howard Fast was one of the most prolific American writers of the twentieth century. He was a bestselling author of more than eighty works of fiction, nonfiction, poetry, and screenplays. The son of immigrants, Fast grew up in New York City and published his first novel upon finishing high school in 1933. In 1950, his refusal to provide the United States Congress with a list of possible Communist associates earned him a three-month prison sentence. During his incarceration, Fast wrote one of his best-known novels, Spartacus (1951). Throughout his long career, Fast matched his commitment to championing social justice in his writing with a deft, lively storytelling style.

Pseudonyms: Walter Ericson, E.V. Cunningham

Reviews

[George K. · Rating 4.5 out of 5]

Βαθμολογία: 9/10

Τέταρτο βιβλίο του Χάουαρντ Φαστ που διαβάζω (αρχικά κυκλοφόρησε με το ψευδώνυμο Ε. Β. Κάνινγκχαμ), τρίτο που του βάζω πέντε αστεράκια (για την ακρίβεια τεσσεράμισι), και δεν μπορώ πάρα να δηλώσω ότι σιγά-σιγά μπαίνει σε μια λίστα με αγαπημένους συγγραφείς που έχουν ένα κάποιο όνομα στον χώρο της λογοτεχνίας, χωρίς όμως να είναι μεγάλες "φίρμες". Ο Φαστ είχε μια πολύ γεμάτη ζωή, έκανε και φυλακή λόγω των πολιτικών του πιστεύω (ξέρετε, τότε που στις ΗΠΑ δρούσε η λεγόμενη Επιτροπή Αντιαμερικανικών Δραστηριοτήτων/Ενεργειών), και έγραψε κάμποσα βιβλία που ανήκουν σε διάφορα είδη, όπως ιστορικά και πολιτικά μυθιστορήματα, αστυνομικά νουάρ κ.λπ. Το "Σύλβια" είναι ένα κλασικό νουάρ μυθιστόρημα, που δεν έχει να ζηλέψει και πολλά από κλασικά του είδους: Έχουμε έναν ιδιωτικό ερευνητή που μισεί τη δουλειά του, έχουμε μια μοιραία γυναίκα, έχουμε και έναν κλασικό πλούσιο τύπο που νομίζει ότι ο κόσμος τού ανήκει, έχουμε μυστήριο, έχουμε μια έρευνα που οδηγεί τον ιδιωτικό ερευνητή μας (ονόματι Άλαν Μάκλιν) από το ένα μέρος στο άλλο -και από τον έναν κίνδυνο στον άλλο-, έχουμε και κάποιες ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις για την ανθρώπινη φύση και την κοινωνία, και όλα αυτά γραμμένα με απαράμιλλο ύφος και στιλ, με υποδόρια ειρωνεία και ρεαλιστικές περιγραφές σκηνικών και καταστάσεων που δημιούργησαν μια υπέροχη νουάρ ατμόσφαιρα. Ίσως να μην έχουμε φόνους και υπόπτους, αλλά απλώς έναν ιδιωτικό ερευνητή που για λογαριασμό ενός πολυεκατομμυριούχου ερευνά το παρελθόν της μέλλουσας συζύγου του (του πολυεκατομμυριούχου), όμως η πλοκή σε κρατάει σε μια αγωνία, με όλο αυτό το ταξίδι του πρωταγωνιστή μας στον χώρο (αλλά και τον χρόνο), ένα ταξίδι που θα αλλάξει τη ζωή και ίσως τον χαρακτήρα του. Απολαυστικό ανάγνωσμα, ούτε εύπεπτο αλλά ούτε και πολύ βαρύ, απόλυτα ταιριαστό με την καλοκαιρινή ραστώνη. Μπράβο στις εκδόσεις Πόλις για τη συγκεκριμένη επιλογή, μακάρι στο μέλλον να δούμε και άλλα βιβλία του Φαστ, ειδικά αυτά που έγραψε με το ψευδώνυμο Ε. Β. Κάνινγκχαμ.

[Emma Charala · Rating 4 out of 5]

Σύλβια - Η γυναίκα που δεν γνωρίζεις, αλλά όλοι έχουν μια ιστορία γι’ αυτήν

Ο Χάουαρντ Φαστ παίρνει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα υλικά του νουάρ —έναν ιδιωτικό ντετέκτιβ, μια μυστηριώδη γυναίκα, έναν πλούσιο άντρα που ζητά να ξεθάψει το παρελθόν της μέλλουσας συζύγου του— και το μετατρέπει σε κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον από μια απλή άσκηση μυστηρίου. Γιατί το πραγματικό ερώτημα στο «Σύλβια» δεν είναι τελικά ποια είναι η Σύλβια. Είναι αν μπορεί κανείς να γνωρίσει πραγματικά έναν άνθρωπο ή αν στο τέλος ερωτευόμαστε, κρίνουμε και καταδικάζουμε περισσότερο τις ιστορίες που φτιάχνουμε γι’ αυτόν παρά τον ίδιο.
Ο Άλαν Μάκλιν ξεκινά μια έρευνα για μια γυναίκα που δεν έχει συναντήσει ποτέ. Έχει μόνο θραύσματα: μαρτυρίες, αναμνήσεις, φήμες, ποιήματα. Σιγά σιγά όμως η αναζήτηση μιας βιογραφίας μετατρέπεται σε μια αναμέτρηση με την ανθρώπινη αδυναμία, την κοινωνική υποκρισία και εκείνη τη μικρή ειρωνεία της ύπαρξης: συχνά ψάχνουμε να ανακαλύψουμε τους άλλους μόνο και μόνο για να αποκαλύψουμε τελικά κάτι για τον εαυτό μας.
Ο Φαστ, συγγραφέας με έντονη πολιτική και κοινωνική ματιά, δεν ενδιαφέρεται απλώς για το «ένοχο μυστικό» της ηρωίδας του. Η Σύλβια δεν είναι μια femme fatale από χαρτόνι, φτιαγμένη για να υπηρετήσει τη γοητεία του νουάρ. Είναι ένας άνθρωπος που κουβαλά πάνω του τη βία της φτώχειας, της εκμετάλλευσης και των επιλογών που συχνά δεν είναι πραγματικά επιλογές. Το βιβλίο κοιτάζει με ιδιαίτερη ευαισθησία τον τρόπο με τον οποίο μια κοινωνία είναι πρόθυμη να κρίνει τα θύματά της, αρκεί να μπορεί να ξεχάσει τις δικές της ευθύνες.
Υπάρχει μια υπόγεια υπαρξιακή διάσταση σε όλη αυτή την περιπλάνηση. Ο Μάκλιν αναζητά μια αλήθεια που ίσως δεν υπάρχει σε καθαρή μορφή —γιατί οι άνθρωποι δεν είμαστε φάκελοι υπό συμπλήρωση ούτε αστυνομικές αναφορές με ευανάγνωστα συμπεράσματα. Είμαστε αντιφάσεις, λάθη, επιθυμίες και παλιές εκδοχές του εαυτού μας που αρνούνται πεισματικά να πεθάνουν. Κάπου ανάμεσα στον Καμύ και σε ένα καλό αστυνομικό γραφείο της δεκαετίας του ’50, το βιβλίο ψιθυρίζει ότι η αναζήτηση νοήματος είναι ίσως μια αρκετά παράλογη υπόθεση — αλλά, όπως συμβαίνει συνήθως με τις παράλογες υποθέσεις, είναι αυτή που μας κρατά απασχολημένους.
Η γραφή του Φαστ είναι καθαρή, κινηματογραφική και με μια λεπτή ειρωνεία που αποφεύγει τις εύκολες δραματικές κορώνες. Οι διάλογοι έχουν ρυθμό, η ατμόσφαιρα θυμίζει κλασικό αμερικανικό νουάρ και η αφήγηση κυλά με την άνεση ενός συγγραφέα που ξέρει ότι δεν χρειάζεται να φωνάζει για να ακουστεί.
Ίσως σήμερα κάποια στοιχεία του βιβλίου να μοιάζουν πιο παραδοσιακά και ορισμένες λύσεις να ανήκουν σε μια εποχή όπου οι ιδιωτικοί ντετέκτιβ κάπνιζαν περισσότερο απ’ όσο κοιμόνταν και οι υπαρξιακές κρίσεις λύνονταν με ένα ποτό στο γραφείο. Όμως πίσω από το κλασικό περίβλημα υπάρχει ένα πιο διαχρονικό ερώτημα: πόσο από αυτό που αγαπάμε στους άλλους είναι πραγματικότητα και πόσο η δική μας ανάγκη να δημιουργήσουμε έναν μύθο;
Ένα κομψό, μελαγχολικό και βαθιά ανθρώπινο νουάρ, όπου το μεγαλύτερο μυστήριο δεν είναι η Σύλβια αλλά η ίδια η ανθρώπινη φύση. Και αυτή, όπως γνωρίζουμε, παραμένει ακόμη ανεξιχνίαστη υπόθεση.

[Tasos · Rating 4 out of 5]

Όπως κάθε μυθιστόρημα είδους που σέβεται τον εαυτό του, αλλά και το κοινό στο οποίο απευθύνεται, ειδικά όταν μιλάμε για ένα νουάρ που έχει παγώσει τόσο τους σημειολογικές του κώδικες όσο και τις απαιτήσεις που έχει ένας αναγνώστης από αυτό, το Σύλβια του Χάουαρντ Φαστ προσφέρει στο έπακρο την αναμενόμενη απόλαυση και τικάρει όλα τα κουτάκια, θεματικά και υφολογικά, αυτό που το κάνει να ξεχωρίζει ωστόσο είναι ο τρόπος που υπερβαίνει και υπονομεύει ταυτόχρονα τους κανόνες πάνω στους οποίους δομήθηκε για να μετατραπεί σε ένα σχόλιο πάνω στη μνήμη, την κοινωνική αδικία και την ανθρώπινη ευθραυστότητα.

Η ανάθεση από έναν πλούσιο επιχειρηματία σε έναν ιδιωτικό ντετέκτιβ να εντοπίσει την αινιγματική και μυστηριώδη Σύλβια ξεκινά αρχικά ως μια τυπική για τα δεδομένα του είδους υπόθεση, μετατρέπεται όμως σταδιακά σε ένα ταξίδι ανακάλυψης ενός βαθιά τραυματικού παρελθόντος, γεμάτου από κακοποίηση, φτώχεια και περιπλάνηση σε ένα περιθώριο όπου η επιβίωση συχνά συνεπάγεται ηθικούς συμβιβασμούς. Η Σύλβια δεν είναι μια απλή femme fatale, αλλά ένας κόμβος αφηγήσεων, ένα φάντασμα που ανασυντίθεται μέσα από μαρτυρίες, θραύσματα μνήμης και αντικρουόμενες εκδοχές της αλήθειας.

Είναι αδύνατο να αποσπαστεί το βιβλίο από το ταραγμένο πολιτικό και βιογραφικό υπόβαθρο του συγγραφέα. Ο Φαστ, στιγματισμένος από τη μακαρθική υστερία, την καταδίκη και τη φυλάκιση για περιφρόνηση του Κογκρέσου και την παρατεταμένη εκδοτική του περιθωριοποίηση που τον οδήγησε στα ψευδώνυμα και στην αυτοχρηματοδότηση, δεν προσφεύγει στο νουάρ ως ένα εύχρηστο όχημα εμπορικής επανένταξης, αλλά ως μορφολογικό πρόσχημα για μια βαθύτερη διερεύνηση της αλήθειας υπό καθεστώς καχυποψίας και λογοκρισίας.

To νήμα της έρευνας λειτουργεί και ως μηχανισμός αναψηλάφησης της αμερικανικής κοινωνικής πραγματικότητας. Ο Φαστ αποτυπώνει μια Αμερική βαθύτατα άνιση, όπου η ταξική καταγωγή και το φύλο καθορίζουν ανελέητα τις δυνατότητες του ατόμου. Η Σύλβια ενσαρκώνει τις αόρατες ζωές που συνθλίβονται από την κοινωνική αδιαφορία, ενώ οι μηχανισμοί απόκρυψης και παραποίησης της αλήθειας δεν μπορούν παρά να αντικατοπτρίζουν την εμπειρία του ίδιου του συγγραφέα ως διωκόμενου από ένα ασφυκτικό περιβάλλον ιδεολογικής καταστολής.

[Φώτης Καραμπεσίνης · Rating 4 out of 5]

Εάν κάποιος αποδομήσει το noir (το αυθεντικό αμερικανικό, όχι τις μεταγενέστερες και υποδεέστερες προσμείξεις όπως το σκανδιναβικό ή λατινοαμερικανικό) στα συστατικά του, θα οδηγηθεί σε δύο πηγές: τον Θερβάντες όσον αφορά την καταγωγή και τον Χέμινγουεϊ όσον αφορά το ύφος γραφής. Η περίπτωση του ιδιωτικού ντετέκτιβ (ο Continental Op του Χάμετ, για παράδειγμα) αποτελεί μία από τις πλέον ένδοξες και χαρακτηριστικές ενσαρκώσεις του Δον Κιχώτη.

Ο ήρωας-πολεμιστής βρίσκεται ριγμένος σε έναν κόσμο όπου κυριαρχεί η διαφθορά, ο πόνος και η βία, μέρος κι αυτός της μηχανής που αλέθει, αλλά αποφασισμένος -βαθιά μέσα του- να διασώσει τα ιδανικά της ιπποσύνης. Σε τι συνίστανται αυτά τα ιδανικά; Δύσκολο να το διακρίνει κάποιος, αφού αφ’ εαυτής η εργασία του τον εμπλέκει στα γρανάζια της πραγματικότητας. Όμως το noir είναι ταυτόχρονα ένα ρεαλιστικό, συχνά νατουραλιστικό, αφήγημα με ρομαντικές αποχρώσεις, όπου ο έρωτας συνήθως λειτουργεί ως αντίβαρο στην αθλιότητα της ανθρώπινης κατάστασης, ίσως η μοναδική ευκαιρία σύνδεσης σε έναν κατακερματισμένο κόσμο αλλοτρίωσης διαμεσολαβούμενης από το χρήμα και την εξουσία.

Στο βιβλίο υπάρχουν δύο πρωταγωνιστές. Ο ντετέκτιβ και η Σύλβια. Το υποκείμενο και το αντικείμενο της έρευνας, όπως θα ανέμενε κάποιος σε μια τυπική αστυνομική ιστορία. Η ανασύσταση του παρελθόντος της μυστηριώδους καλλονής (ακόμα ένα τυπικό noir μοτίβο) τροφοδοτεί ταυτόχρονα δύο πηγές: τη σχέση του με τη γυναίκα κι εκείνη με τον εαυτό του. Η επαφή με τους ανθρώπους που τη γνώριζαν και είχαν μοιραστεί το παρελθόν της θα οδηγήσει αναγκαστικά τον αρχικά αποστασιοποιημένο ερευνητή σε θέση μετέχοντος, εκείνου που θέτει ερωτήματα, τα οποία αναγκαστικά στρέφονται προς τον ίδιο. Οι απαντήσεις που λαμβάνει από τους δευτεραγωνιστές, εκείνους που μοιράστηκαν την ίδια σκηνή με τη μυθική Σύλβια, τον εμπλέκει ταυτόχρονα ως θεατή κι ως συμπρωταγωνιστή της παράστασης, στην οποία δεν είχε εξαρχής διάθεση να συμμετάσχει παρά ως ουδέτερος τρίτος. Οι απόψεις τους καταυγάζουν τη σκιώδη προσωπικότητα, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα στον ίδιο πλευρές του που παρέμεναν εν υπνώσει.

Σταδιακά, ο άντρας θα ξεκινήσει να ταυτίζεται με τους μετέχοντες στην παράσταση, ευρισκόμενος σε πρωτόγνωρη και δυσχερή θέση: όσο περισσότερη γνώση για τη ζωή της ανασύρει τόσο πιο μεγάλη σύνδεση αποκτά, αφού η σύνδεση αυτή εκπορεύεται από εκείνη με τον ίδιο του τον εαυτό ανατροφοδοτώντας την. Επομένως όσο περισσότερο συνδέεται με τον εαυτό του, τις επιθυμίες του, τις ματαιώσεις και τις ελπίδες του, τόσο περισσότερο ερωτεύεται το πρόσωπο εκείνο που αποτέλεσε την αφορμή της αποκάλυψης, κι ας μην το έχει γνωρίσει από κοντά – ο έρωτας είναι πρώτιστα μια εγκεφαλική διαδικασία αποκάλυψης και αποκαλυπτική. Η εικόνα του για τη Σύλβια είναι αντίστροφη της εικόνας για τον εαυτό του, αφού ξεγυμνώνοντας τη γυναίκα παύει να την κρίνει, αλλά τη δικαιολογεί και επομένως τη συγχωράει για όλα εκείνα που οι κοινωνικές συμβάσεις έχουν εναποθέσει ως χαρακτηρισμούς επάνω της (πόρνη).

Το αμέσως επόμενο στάδιο είναι η συγχώρεση που επέδειξε προς εκείνη να στραφεί στον εαυτό του - έργο επίμοχθο, αφού η ενοχή και ο αυτοοικτιρμός λειτουργούν διαβρωτικά. Είναι ο έρωτας που θα γεφυρώσει το χάσμα, οπότε όταν η Σύλβια εμφανιστεί in corpore, ο άντρας θα είναι πλέον έτοιμος: έχοντας αποδεχτεί και συγχωρήσει την ίδια, θα έχει αποδεχτεί και συγχωρήσει τον εαυτό του, αρνούμενος να παραδώσει στον πλούσιο πελάτη μια αναφορά που είναι μεν σαφής ως προς τα δεδομένα, αλλά λειψή ως προς την ουσία. Η Σύλβια θα αποκαλυφτεί σε εκείνον που την αγάπησε κι όχι στους άλλους που την πλήρωσαν.

https://fotiskblog.home.blog/2026/09/...

[Katerina Gerasimou · Rating 5 out of 5]

Ο,τι καλύτερο έχω διαβάσει σε νουαρ μυθιστόρημα. Μου άρεσε πάρα μα πάρα πολύ. Το συστήνω ανεπιφύλακτα

[Susanne · Rating 2 out of 5]

I saw the movie based on this book (Sylvia) on Netflix and I recommend the movie. It's a lot like the film Laura, only there's no murder, no mystery. Just a man who falls in love with the woman he's hired to investigate, a woman he's never met.

This is the same set up in the book. Only... It's probably just me but it seems creepier here, the man rejecting a woman he knows & likes in favor of a woman he's never met but fallen in love with through hearing about her in the recollections of others. That's not a spoiler, by the way. We learn fairly early on that he's fallen in love with Sylvia. So the tension comes from, the more terrible things he learns about Sylvia, will he still love her? Will he ever actually meet her?

It was an okay read, deals with some interesting issues, and had I not seen the movie I might have liked the book better. I wouldn't re-read the book but I would watch the movie again.

[Luhnàtic · Rating 2 out of 5]

Hervé Le Corre le présente comme "Le premier roman noir et féministe". C'est cette accroche qui m'a amenée vers cette lecture qui ne s'y prédestinait pourtant pas. C'est donc avec cette idée d'un "roman noir féministe" en tête que je m'y suis plongée.
Quelle déception. Le Corre a-t-il qualifié cet ouvrage de "féministe" parce que le personnage éponyme est une femme indépendante, qui a réussi à se sortir de la misère et de l'horreur presque sans aide (et encore moins masculine) ? Est-ce parce qu'elle "serre la main comme un homme" ? Ou bien tout simplement parce qu'il est assené à plusieurs reprises qu'elle n'aime pas les hommes ?
Si la réponse réside dans ce dernier point, je ne peux qu'encourager Le Corre a relire la définition du féminisme.
Féministe en tout cas, le protagoniste, lui, ne l'est clairement pas.

[Vanessa Brown · Rating 5 out of 5]

I have been in love with this book for almost twenty years, and I continue to love it. In fact, I think I'll re-read it.

[Sylvia Titgemeyer · Rating 4 out of 5]

I was browsing in a bookstore in Wilmington, NC and came across a 1992 edition of this book. It caught my eye because my name is Sylvia, and it was published in 1960, the year I was born. I quite enjoyed touring the country as Mack discovered Sylvia. And I am interested in reading some more of the books by Cunningham/Fast, with women's name titles.

[Matina Kyriazopoulou · Rating 5 out of 5]

Με την ασύγκριτα εκλεπτυσμένη, αινιγματική ομορφιά της Lauren Bacall να δεσπόζει στο εξώφυλλο, «ενσαρκώνοντας» την ομώνυμη ηρωίδα του «Σύλβια», είναι δύσκολο, έως αδύνατο, για τον αναγνώστη, είτε είναι λάτρης των κλασικών noir είτε όχι, να μην τοποθετήσει με τη φαντασία του τον Humphrey Bogart, σύντροφό της Bacall στη ζωή και πολύ συχνά στην οθόνη, στον ρόλο του ιδιωτικού ντεντέκτιβ Άλαν Μάκλιν που είναι ο πρωταγωνιστής και αφηγητής του βιβλίου. Για την ιστορία τους δυο ήρωες ενσάρκωσαν στην μεγάλη οθόνη η Carroll Baker και ο George Maharis υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Gordon Douglas (Sylvia, 1965).

Μπορεί ο S.S. Van Dine στους κανόνες του για τη συγγραφή ενός (καλού) αστυνομικού μυθιστορήματος ("Twenty rules for writing detective stories", 1928) να υποστηρίζει πως «Σε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα πρέπει απλώς να υπάρχει ένα πτώμα, και όσο πιο νεκρό είναι το πτώμα, τόσο το καλύτερο.», τριάντα δύο όμως χρόνια αργότερα, το 1960, ο Howard Fast, γράφοντας τη «Σύλβια» τον διέψευσε πανηγυρικά. Στις 400 σελίδες του βιβλίου ο Μακ, όπως συνηθίζουν να αποκαλούν τον Μάκλιν, δεν διερευνά κανένα έγκλημα, δεν πέφτει πάνω σε κανένα πτώμα -με εξαίρεση εκείνα του παρελθόντος. Ο μόνος «θάνατος» που αντιμετωπίζει είναι αυτός της αθωότητας της αντιφατικής γυναίκας, το παρελθόν της οποίας του έχει ζητηθεί έναντι αδρής αμοιβής να ανακαλύψει.

Ηγετικό στέλεχος του Παγκόσμιου Κινήματος για την Ειρήνη, υποψήφιος βουλευτής του Αμερικανικού Εργατικού Κόμματος το 1952 κα μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος, από το οποίο αποχώρησε το 1957, ο Fast ήταν ένα από τα πολλά θύματα του κυνηγιού μαγισσών του McCarthy και πέρασε κάποιους μήνες στη φυλακή. Η μεγαλύτερη όμως ποινή που του επιβλήθηκε ήταν η απαγόρευση, με απευθείας εντολή του John Edgar Hoover, στους εκδότες να δημοσιεύσουν τα έργα του, με αποτέλεσμα να καταφύγει στην αυτοέκδοση προκειμένου να κυκλοφορήσει ένα από τα γνωστότερα έργα του, τον «Σπάρτακο», ενώ αργότερα εφηύρε το ψευδώνυμο E.V. Cunningham, με το οποίο εξέδωσε και την «Σύλβια». Θα έπρεπε να περιμένει μέχρι το 1992 για να δει το βιβλίο να κυκλοφορεί με τυπωμένο το αληθινό του όνομα στο εξώφυλλο.
Το προσόν της εφευρετικότητας διακρίνει και την ηρωίδα του, στον μέγιστο μάλιστα βαθμό. Η Σύλβια Γουέστ, μια νεαρή, πανέμορφη μελαχρινή γυναίκα, οικονομικά ανεξάρτητη και συγγραφέας μιας ποιητικής συλλογής, έχει δεχτεί την πρόταση γάμου ενός δισεκατομμυριούχου από το Λος Άντζελες, ονόματι Φρέντρικ Σάμερς. Πεπεισμένος πως η μέλλουσα γυναίκα του δεν λέει την αλήθεια για το παρελθόν της αλλά η εκδοχή που του παρουσιάζει είναι προϊόν της φαντασίας της, ο Σάμερς προσλαμβάνει τον Άλαν Μακλίν, ιστορικό που φιλοδοξούσε να γίνει καθηγητής σε ένα μικρό πανεπιστήμιο και να αφιερωθεί στην έρευνα αλλά κατέληξε για βιοποριστικούς λόγους να εργάζεται ως ντεντέκτιβ.

Ο Σάμερς απαγορεύει στον Μάκλιν να συναντήσει την Σύλβια ή να την προσεγγίσει με άλλο τρόπο. Αν και απρόθυμος αρχικά να διερευνήσει το παρελθόν της όμορφης γυναίκας στις φωτογραφίες που του παρέχει ο αρραβωνιαστικός της, καθώς έχει επίγνωση του πιθανού αντίκτυπου της έρευνάς του στο μέλλον της, ο άφραγκος Μάκλιν δέχεται να αναλάβει την υπόθεση και ένα μακρύ ταξίδι στο Πίτσμπουργκ, το Ελ Πάσο και τη Νέα Υόρκη, μέρη από τα οποία πέρασε η Σύλβια, ξεκινά. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής, ο αφηγητής διαπιστώνει πως, αποφασισμένη να αποδράσει από τον ίδιο της τον εαυτό και τις θλιβερές συνθήκες μέσα στις οποίες έζησε τα παιδικά της χρόνια, η νεαρή κοπέλα απέκτησε από νωρίς το ταλέντο να κατασκευάζει βιογραφίες που ταιριάζουν στις εκάστοτε συνθήκες και ανάγκες της. Η αρχική απροθυμία του Μάκλιν να φέρει εις πέρας μια δουλειά που θα μπορούσε να είναι ένα καταστροφικό πλήγμα για μια γυναίκα που δεν γνωρίζει καθόλου αλλά η μορφή της τον γοητεύει και τη νιώθει οικεία, μετατρέπεται σε απόλυτη αποστροφή καθώς «γνωρίζει» τη Σύλβια ως παιδί, ως έφηβη και ως νεαρή γυναίκα, μια Σύλβια που πάντα τρέχει να ξεφύγει από κάτι, που αρνείται να δει αυτό στο οποίο έχει μετατραπεί και βρίσκει καταφύγιο στο διάβασμα, τις ξένες γλώσσες και την καλλιέργεια των τρόπων της, μια Σύλβια άλλοτε παραιτημένη κι άλλοτε αποφασισμένη και μαχητική, μια Σύλβια που αναγκάζεται να σκύψει το κεφάλι αλλά τις περισσότερες φορές δείχνει τα νύχια της και αντιμετωπίζει με απάθεια τα συναισθήματα αυτών που την «ερωτεύονται». Αναπόφευκτα, αυτή τη Σύλβια καταλήγει να την ερωτευτεί, κι ας μην την έχει δει παρά μόνο σε φωτογραφίες. Θα τη συναντήσει; Αναρωτιέται ο αναγνώστης. Θα συνεχίσει να την αγαπά κι αφότου τη γνωρίσει; Και ποια θα είναι η δική της αντίδραση;

Πρόκειται για το πρώτο μυθιστόρημα του Fast που διαβάζω, σχεδόν μονορούφι (κάτι στο οποίο βοήθησε και η άψογη μετάφραση του Χρήστου Οικονόμου) και το βρήκα συναρπαστικό, ατμοσφαιρικό, νοσταλγικό, μελαγχολικό, «φιλοσοφημένο». Εκτίμησα την φεμινιστική ματιά του συγγραφέα, τον τρόπο που αναλύει την κοινωνία ή ορθότερα τις κοινωνίες στις οποίες διαπράχθηκε το «έγκλημα» κατά της αθωότητας της Σύλβια, την ένταση στην αφήγηση που στηρίζει άψογα η επιλογή αυτοδιηγητικού αφηγητή, τη σφιχτοδεμένη πλοκή, τους αληθοφανείς και συνάμα τόσο κινηματογραφικούς διαλόγους, την υπόγεια τρυφερότητα με την οποία σκιαγραφεί τους βασικούς πρωταγωνιστές αλλά και πολλούς δευτερεύοντες χαρακτήρες, τον τρόπο που σιγά σιγά χτίζει την ερωτική ιστορία, την αποφυγή πολλών από τα κλισέ του είδους, τις διεισδυτικές παρατηρήσεις του για την ανθρώπινη ψυχολογία, αλλά και τις διορατικές κριτικές επισημάνσεις του για τον τρόπο λειτουργίας της εκδοτικής βιομηχανίας και, κυρίως, τον αριστοτεχνικό τρόπο με τον οποίο απεικονίζει την ηθική παρακμή μιας κοινωνίας στην οποία σχεδόν όλοι φαίνονται πρόθυμοι να κάνουν τα πάντα για λίγα δολάρια: σε μια τέτοια κοινωνία η εκπόρνευση δεν αφορά μόνο τις γυναίκες που αναγκάζονται να καταπιούν την περηφάνεια τους και να πουλήσουν το μόνο που τους απέμεινε.

Αναρωτιέται ο Φράνκλιν (σελ. 114-115): «Γιατί είναι τόσο εύκολο να λαδώσεις κάποιον, Μάκλιν; Γιά εξήγησέ το μου λιγάκι, εσύ που ’σαι και μορφωμένος. Εμένα, ας πούμε, με λάδωσες με λίγα ψωροδόλαρα. Δεν ξέρω πόσα έδωσες στον επιθεωρητή Γκαρόφσκι, αλλά από τον τρόπο που μου είπε να σε βοηθήσω σε ό,τι χρειαστείς, φτάνει να μην ξεφύγω από τα όρια, ψυλλιάζομαι ότι θα του ‘σκασες κάνα κατοστάρικο. Και τώρα πάμε σε μια φυλακή σκέτο κωλοχανείο, που μπορείς να την αγοράσεις ολόκληρη με πενήντα δολάρια. Γιατί γίνονται αυτά, Μάκλιν; Τι νόημα έχει να μαθαίνουμε στα παιδιά πώς να γίνουν σωστοί και τίμιοι άνθρωποι, από τη στιγμή που μόλις μεγαλώσουν θα καταλάβουν στο άψε σβήσε ότι ο κόσμος είναι ένας απέραντος βόθρος;»

[Bethany · Rating 3 out of 5]

Howard Fast was blacklisted during the McCarthy Era due to his book Citizen Tom Paine, which was ordered to be destroyed by the Feds. He also wrote the book Spartacus, upon which the well-known movie of the same name was based. Sylvia was self-published under the pseudonym E.V. Cunningham and was only reprinted in 1960 under Fast’s real name in the United States. (France didn’t care about the blacklist and printed it under his own name originally.) It is the tale of a private investigator who is hired to discover the background of a wealthy man’s fiancee, Sylvia. He travels the country in search of information about Sylvia and her past, and is surprised by what he learns and how he reacts to each new part of her life.

Sylvia is a fairly quick read, but I enjoyed it. If you like mysteries, this is a great one to pick up. (You’ll most likely have to find it at a library, as it is out of print.)

[Emma · Rating 3 out of 5]

Bien écrit et intrigue prenante. Pourtant, j’ai ressenti comme une sorte de déception. C’est presque plus un roman noir avec une enquête qu’un détective novel. J’attendais autre chose. A la fin, j’ai aimé mais je me suis dit « c’est tout ? ». La melancolie et l’atmosphère en ferait un superbe film noir à Hollywood, voilà c’est cinématographique. Mais j’aurais voulu plus de mystère peut être ?

[David Rickert · Rating 3 out of 5]

Out of print suspense novels like this will never get more than three stars from me, but I did like this one. Surprisingly racy and edgy for the time, I liked the rip-off hard-boiled dialogue and the probing of two damaged souls. A "Gone Girl" from the sixties.

[Jack Heath]

Synopsis: it's a search by a down-on-his-luck private investigator hired by a millionaire to find out who Sylvia, his bride-to-be, actually is.

[John King · Rating 5 out of 5]

Thank God the French still publish long out of print American Noir.

[AvoKalif · Rating 5 out of 5]

J’ignorais tout d’Howard Fast, ses romans, sa présence sur les listes maccarthystes, sa simplicité d’écriture et son immense talent. J’ai attrapé ce livre sur l’étal d’un des libraires de @quais_polar en fin de journée l’an dernier. @tashaasreader qui se trouvait à côté l’a vu dans mes mains (en pile avec quelques autres) et a trouvé que j’avais là un tas de bons choix, tout en insistant sur celui-là. Le #bookclub @prixbookstagram mettant à l’honneur ce mois ci les #héroïnesderoman je me suis dit qu’un titre-prénom féminin était de bon augure. Bien m’en a pris. Bien loin des clichés d’histoires de détectives privés, et alors même qu’il y en a à la fois tous les codes et les décors, #howardfast écrit une merveilleuse enquête-histoire d’amour, jamais mièvre et que j’ai trouvée très belle sans jamais être convenue, malgré le risque inhérent à ce thème. A l’instar d’Alan Macklin dit Mack, on part à la recherche de cette mystérieuse Sylvia dans un raid trip que tous les amoureux des Etats-Unis ne pourront que plébisciter. Je n’en dis pas plus pour conserver le mystère mais vraiment, allez y (même si vous n’êtes pas tellement fan ou familier du roman noir), c’est vraiment très très bien.

[Δημήτρης Κώτσος · Rating 4 out of 5]

Ο επιφανής επιχειρηματίας Φρέντρικ Σάμερς ζητά από τον ιδιωτικό ντετέκτιβ Άλαν Μάκλιν να ερευνήσει το παρελθόν της αινιγματικής Σύλβιας, την οποία σκοπεύει να την παντρευτεί.

Ο Άλαν είναι ένας άνθρωπος που δεν του αρέσει η δουλειά του, όμως οι οικονομικές απολαβές της νέας υπόθεσης τον κινητοποιούν. Η συναναστροφή με πρόσωπα του περιθωρίου τον βοηθά να μάθει αποσπασματικά για τη ζωή μίας γυναίκας που πέρασε δύσκολα χρόνια και αναγκάστηκε να συμβιβαστεί σε περίεργες καταστάσεις.

Ο μύθος γύρω από το όνομά της είναι μεγάλος και οι γνώμες των ανθρώπων διίστανται. Άλλοι την παρουσιάζουν ως ένα τρυφερό πλάσμα και άλλοι ως μία αδίστακτη γυναίκα. Όσο ο Μάκλιν σκαλίζει το παρελθόν της, τόσο περισσότερο έρχεται αντιμέτωπος με τον ίδιο του τον εαυτό.

Ο Howard Fast έγραψε ένα ατμοσφαιρικό νουάρ μυθιστόρημα, που αναλύει σε βάθος τα ψυχολογικά αδιέξοδα στα όποια έχουν περιέλθει οι χαρακτήρες του, καθώς παλεύουν με την φτώχεια και τις κοινωνικές ανισότητες.

Η Σύλβια είναι μία γυναίκα που πασχίζει να κρύψει το παρελθόν της, καθώς αν μαθευτεί θα την φέρει αντιμέτωπη με οδυνηρές αναμνήσεις. Καλύτερα μία οδυνηρή αλήθεια ή μια λυτρωτική σιωπή;

Αναζητήστε το και καλή ανάγνωση.

[Mike · Rating 4 out of 5]

Found a 1992 version of this book in my used books store, and opted to move it to the top of my reading list. Set in the late 1950’s it’s the story of down-on-his luck private investigator Alan Macklin and the case that changes his life. The story of his investigation of his client’s fiancé is peppered by the interesting characters he meets in the cities he travels to trying to put together “Sylvia’s” life. Each character introduced offers leads that send him on travels that included Pittsburgh, Mexico, and New York. With it’s 50’s vibe and PI lingo, it’s a nostalgic but surprisingly interesting read.

[Julie · Rating 4 out of 5]

Ce livre m'a bien accrochée et je l'ai lu en quelques jours. Il m'a plu car on entre directement dans le feu de l'action et le fil de l'histoire se déroule extrêmement bien. Mais j'ai eu un peu plus de peine avec la fin, un peu trop convenue, et avec le fait que le narrateur se laisse prendre si facilement dans le piège de l'amour, qui plus est avec une femme qu'il n'a jamais vue. Quelques ficelles un peu grosses, mais dans l'ensemble une lecture très divertissante et rythmée, qui ne m'a jamais ennuyée.

[Maria · Rating 3 out of 5]

Πολύ ωραίο νουάρ με πρωτότυπη υπόθεση. Δίνει με γλαφυρό τρόπο την εικόνα της κοινωνίας στην Αμερική του '50 με μία προσέγγιση μάλλον φεμινιστική, δεδομένου ότι αναδεικνύει τη δύναμη που κρύβουν οι γυναίκες ακόμα και αν η (τότε?) κοινωνία τις δοκιμάζει με το χειρότερο τρόπο. Υπεροχότατο εξώφυλλο και ενδιαφέρουσα μετάφραση από εκδόσεις ΠΟΛΙΣ.

[Dawn Henri · Rating 4 out of 5]

I'm making special time to do a "Super Read" - not easy as I'm busy with other things right now. The mystique surrounding it and it is well written - takes my mind off my own problems but also, subtle nuanced sensitivity behind the words I need to soak it up to heal wounds.