Патологии

by Zakhar Prilepin, Захар Прилепин

Czeczenia. Bezwzględna wojna, w której żadna ze stron nie zna litości. W sam środek tego piekła trafia młody rosyjski żołnierz, Jegor Taszewski. To jego oczami, poprzez alkoholową mgłę, oglądamy obraz wojennych patologii. Dyscyplina zamienia człowieka w bezwzględną maszynę, a żołnierski szereg odbiera mu indywidualizm. W tym świecie nie ma miejsca na uczucia, pozostaje zwierzęcy instynkt i żądza przetrwania. Na wpół zatarte, nieuchwytne wspomnienia wydają się pięknym snem. Wciąż jednak powracają, przypominając młodym żołnierzom o domu, rodzinie, kobietach i pełnej spokoju normalności. Ale realne jest tylko to, co tu i teraz – towarzysze broni, błoto, wódka, papierosy, strach i codzienne spotkania ze śmiercią. Mocna, męska książka, która ogłusza jak wystrzał z moździerza i pozostaje w pamięci jak krwawe obrazy z pola bitwy.

"Czeczeńska wojna oczami rosyjskiego najemnika, który po powrocie stał się jednym z liderów Partii Narodowo-Bolszewickiej, a zarazem świetnym pisarzem i radosnym ojcem trójki dzieci... Jego książka prowokuje pytanie, gdzie kończy się normalność, a zaczyna patologia".
Mariusz Wilk

Genres: Russia, Fiction, Russian Literature

First published January 1, 2000

About the author

Yevgenii Nikolaevich Prilepin (Russian: Евге́ний Никола́евич Приле́пин, writing as Zahar Prilepin (Russian: Захар Прилепин), and sometimes using another pseudonym, Evgeny Lavlinsky (Russian: Евгений Лавлинский), this one mostly for journalistic publications, is a Russian writer, and a member of Russia's unregistered National Bolshevik Party since 1996.

http://en.wikipedia.org/wiki/Zakhar_P...

Reviews

[Dmitry Berkut · Rating 5 out of 5]

The Chechen War through the eyes of a Russian mercenary. Filth, vodka, death, and fear—a constant, paralyzing fear, sharply contrasting with memories of peaceful life, marking the line between normalcy and pathology.
A book that leaves you dazed; the kind that hits so hard, it leaves you on the verge of throwing up.
War is filth and ugliness. Fuck war!

[Paul · Rating 1 out of 5]

I tried finishing this book but am overwhelmed by the author’s repulsive commentary on the war in Ukraine. For someone who wrote an entire book about how youth don’t understand what they’re fighting for, it seems ironic that Prilepin takes such a hardline stance towards current events. Fuck this guy and his stupid book.

[Quiver · Rating 5 out of 5]

Kada ti je jezivo, a u isto vreme ti je već jasno šta te je mimoišlo, osećaš kako ti je anđeo bosim nogama protrčao po telu, najpre je nagazio na stomak, na jetru, zatim na rame, zatim još nekuda, i stopala su mu nežna, ali hladna od straha. Anđeo je ptrotrčao po meni pa, pošto je udario o tavanicu, nestao je.

Rat je. Čečenija. Ruska specijalna jedinica, a i sa njom naš junak, Jegor Taševski, odlazi u Čečeniju da se bije. Za šta, za koga, s političke strane gledano—to nije tema ovog romana, niti se spominje. Tema je ratovanje (viđeno izbliza, iz prvog lica navodno bolje opremljenog ratnika) kao i beslovesno ubijanje, patologija tog načina razmišljanja. Kako preživeti u momentu kada je pitanje „ja ili on“? Kako ostati čovek pri tome? Lokve krvi, rane i ubistva, odlasci na zadatke, bezobrazluci, slučaj i nesreća, jelo, piće, pušenje, spavanje, odušak, momci i prežljavanje, još preživaljavanja. Sve je to opisao Prilepin oštro, bez umekšavanja i ulepšavanja, ali ipak s dušom.

Tri vremenske ravni se prepliću u romanu: velikom većinom pratimo radnju u Čečeniji, ali prisustvujemo i nežnim scenema iz Jegorovog sećanja, što sa devojkom Dašom pre rata, što sa ocem i kucom iz doba ranog detnijstva. Neke od najlepših opisa i najdubljih zapažanja o ljudskoj prirodi čujemo upravo kroz ta sećanja. Ona upotpunjuju i ukorenjuju ličnost junaka, daju mu poleđinu i dubinu koje bismo teško videli u okruženju među momcima-ratnicima.

Neverovatno piše Zahar Prilepin. Uverite se sami.

[César Carranza · Rating 4 out of 5]

Я особо не люблю читать о войны, но очень хотел почитать Прилепина, и все было хорошо. Это книга о война в Чечне, как один групп солдаты там было, сложно чувствовать за них симпатия, но понятно что они просто даже не знают почему они там, и как в любой войны, для всех сторону, только боль.

[Fel P · Rating 3 out of 5]

No confiar jamás en las contraportadas de los libros, aquellas en las que en como en este caso te dicen que este no es un libro sobre los fenómenos ideológicos que dan forma a algunas guerras.

Prilepin es político, es posmoderno, es crudo, tiene altos volúmenes de alcohol y es violento. Si la combinación de todos esos rasgos en un relato sobre lo que ocurre a un batallón de las fuerzas especiales rusas durante la guerra de Chechenia no es político-ideológico, no se lo que lo es.

Una vuelta necesaria por la Rusia post muro y bajo Putin.

[Halina Hetman · Rating 1 out of 5]

Zakhar Prilepin is a terrorist and all the profit from this book is spent on killing Ukrainian civilians. Please learn more about this Russian war criminal in this video:

[Tatiana Averina · Rating 5 out of 5]

I would never have thought that a novel of this kind I will like... Было тяжело читать, с нетерпением ждала конца от того что было страшно, постоянно страшно читать... Эта книга теребит, тревожит и просит жить.

[Sorin Hadârcă · Rating 4 out of 5]

Ca de obicei Prilepin scrie fără menajamente, necruțător. Despre război - altfel: o frică animalică de moarte; acțiuni descreierate la limita firescului; și mai presus de toate - dorința de a rămâne viu

[Sergey · Rating 4 out of 5]

какой же чудовищной, безобразной, отвратной, беспощадной бывает правда.

[Dushka · Rating 5 out of 5]

- Волим те - говорио сам.
- И ја тебе - одговарала је лако.
- Не... Ја тебе волим патолошки. Хистерично те волим...
- Тамо где престаје равнодушност, почиње патологија - осмехнула се она.

[Rocío Lardinois · Rating 4 out of 5]

Tengo un enorme interés por los relatos de guerra: el ser humano en situaciones extremas. En el catálogo de la editorial Sajalín hay novelas bélicas magníficas. Patologías de Zajar Prilepin es una de ellas. Yegor Tashevski es miembro de las fuerzas especiales rusas en Chechenia. Da lo mismo en que bando luche. Es una novela sobre el miedo del soldado, en una ciudad arrasada, en cuyas ruinas se esconden guerrilleros chechenos. Entre las incursiones a pueblos y las labores de vigilancia, esperando un ataque inminente, Yegor ahuyenta el miedo recordando a la mujer que ama con unos celos patológicos. Recuerda también al niño que fue. En plena guerra cruelísima, en la que Yegor mata, lucha y ve morir a sus compañeros, el soldado sigue siendo ese niño. Está tan solo, como lo estaba de niño, cuando pierde el amor del único ser vivo que le queda: su perra. La novela está magníficamente narrada. Los personajes son capaces de horrores, en eso son tremendamente humanos. No es una novela de bestias guerreras y de sádicos. Es una historia de hombres hermanados por la guerra. Hombres que tienen miedo. El autor estuvo en la guerra de Chechenia, en una unidad parecida. Aunque pueda sorprender el comentario para un libro bélico, me ha parecido una novela bella.

[Olethros · Rating 3 out of 5]

-La frialdad clínica del médico empapado en sangre.-

Género. Novela.

Lo que nos cuenta. El libro Patologías (publicación original: Patologii, 2005) nos presenta a Yegor Tashevski, miembro de las Fuerzas Especiales del Ejército ruso, destinado a Grozni durante la que luego fue conocida como Primera guerra de Chechenia. Mientras se enfrenta a su miedo constante sin perder la capacidad de lucha, recuerda con frecuencia distintas escenas de su pasado.

¿Quiere saber más de este libro, sin spoilers? Visite:

https://librosdeolethros.blogspot.com...

[Kiska · Rating 5 out of 5]

A la lecture de ce livre, on se remémore les images déjà anciennes de soldats perdus dans les ruines d’une ville aujourd’hui disparue, la Grozni d’avant. Le récit est efficace et donne la pleine mesure de la tragédie que fut cette guerre. J’apprécie l’auteur pour le courage de ses convictions, quel qu’en fut le prix.

[VLADISLAV · Rating 5 out of 5]

Наверное лучшая книга о той войне. Умеет же драматично повествовать.

[Marica · Rating 3 out of 5]

Pesante, deprimente, indubbiamente ben scritto, ma non è il mio genere....

[Dinu Guţu · Rating 4 out of 5]

vie, cu forta, ca un kalashnikov fara tinta. seamana cu Salamov Prilepin aici.

[Mike_msc · Rating 4 out of 5]

Написано живым образным языком, возникает полный эффект присутствия, более сильный, чем в кино. Опыт участия автора в описываемых событиях так же добавляет достоверности и правдоподобия.

[miremnao · Rating 4 out of 5]

Повесть производит сильное впечатление. Красивый русский язык.

[Narcís · Rating 5 out of 5]

Crudo, duro y real. Un placer doloroso leerlo.

[Alex · Rating 5 out of 5]

Очень крутая книга.

[Rafa Arjona]

crudo no. crudisimo.

[Reader · Rating 5 out of 5]

Oceniam tylko i wyłącznie książkę

[Mimonni · Rating 3 out of 5]

Un libro di guerra visto dalla parte del soldato. In prima persona Egor Taševskij ci racconta la guerra (sempre malata) l’infanzia e l’amore (a volte malati). Da qui il titolo. Prilepin, scrittore e giornalista russo, ha avuto un passato di soldato in Cecenia nel 1996 e nel 1999.

Il linguaggio è asciutto, preciso e allo stesso tempo evocativo. Interessante la nota finale di Striano che spiega le difficoltà della traduzione dal russo, lingua ricca di soprannomi e vezzeggiativi che avrebbero poco senso in italiano e, in questo caso, di gerco strettamente militare e modi di dire locali.

La guerra è vista dal punto di vista di Egor, comandante di squadra di un plotone delle forze speciali russe. Il plotone è di istanza in una scuola abbandonata, nei sobborghi di Groznyj. La calma apparente crea tensione nella lettura, i soldati vivono la loro routine quotidiana, tra missioni di “disinfestazione” di ceceni che hanno in mano la città, ma rimangono nascosti, lo spirito cameratesco, la vodka , i disagi fisici e il ricordo di un amore lasciato a casa a Svjatoj Spas.

La vita militare e la struttura del romanzo sono intervallati dai ricordi. Egor ripensa a Daša, il suo amore, alla gelosia malata che prova per il suo passato. Ripensa alla sua infanzia infelice ma con scorci di luce di cui la cagna Daisy è tutto quello che gli è rimasto.

Ho apprezzato il romanzo che possiede un suo valore intrinseco, ma ciononostante mi ha lasciata a una certa distanza anche nelle scene di guerra più crude. Una freddezza che, ad esempio, non ho trovato negli scritti della Politkovskaja, come se l’autore che pure ha partecipato a quel conflitto (o forse proprio per quello?) abbia idealizzato la guerra stessa , non abbia voluto risporcarsi in quello che realmente ha visto e vissuto.

Citazione:

Ci svegliava la sensazione di fame che si inerpicava come un ragno freddo sulla sommità di tutti i sogni, mettendo in fuga quel calore insopportabilmente dolce, spariva senza traccia quel beato torpore e quella tanto felice e fiduciosa cecità.

[Psyche · Rating 5 out of 5]

Kärlek till en kvinna, beskyddande av ett litet barn och uppslitande krig. Boken är väldigt "manlig" med manlig huvudperson som hanterar känslostormar med armhävningar. Men vet ni vad? Jag bryr mig inte. Det här är den bästa krigsboken jag har läst på länge. Kriget i Tjejenien med en soldats ögon. Zahar vet vad han pratar om: han har varit i helvetet själv. Kriget som manlighetsrit, hatet som odlas, vardagen där de sjukaste vanor blir normala, grymheten och döden överallt, korrumperade militärer som säljer soldater för att slaktas, fasan, blod, svett och skräcken som förlamar. Jag rent fysiskt skakade i flera dagar efter läsningen. Som det är typiskt för Prilepin, kan hans huvudpersoner försöka bete sig som supermänniskor men skulle du se dem på stan, skulle du aldrig märka dem. Läs boken som en gripande krigsskildring eller som en minst lika gripande personlig berättelse.
Boken är fruktansvärd men det är meningen. För krig är en pataologi, ett cancersvulst som äter människor levande.

[Stepan · Rating 3 out of 5]

Пока Прилепин для меня - отличный мастер "короткой" прозы, однако Патологии мне тоже понравились.

Я не читал другой прозы о войне в Чечне, мне не с чем сравнить этот роман, но я думаю, что он, может быть, стоит особняком, в основном из-за главного героя, который не боится признать, что ему смертельно страшно от того, что происходит вокруг. И страшно, и хочется вернуться домой, но еще хочется не подвести товарищей.

Очень хорошо чувствуется на протяжении всей книги тревожная атмосфера происходящего - вроде бы, еще недавно это была твоя земля, твое государство, с хрущевками, школами, а теперь каждый кубический сантиметр этого пространства содержит в себе угрозу.

[Bea · Rating 4 out of 5]

Entre la unidad de fuerzas especiales rusas, mandadas a Chechenia durante la década de los noventa, está Yegor, nuestro protagonista. Éste nos cuenta de primera mano, y en primera persona, todo lo que sucede desde su llegada a Chechenia.
El autor no se corta a la hora describir los horrores que allí se viven. Su prosa es directa y, en ocasiones, no apta para mentes sensibles. Es capaz de trasmitirte la crudeza de la guerra,en la que no hay vencedor, porque todos pierden.

[Charly · Rating 2 out of 5]

El tipo fue a la guerra y lo cuenta de forma honesta. La forma no logra transmitir lo que quiere (lo que uno imagina tan desesperadamente quiere) y quizás por eso pareciera que los mejores momentos del libro son sus recuerdos previos a la guerra, lo que lo salva de ser una simple crónica de un soldado. Pudo ser mejor.

[madziar · Rating 3 out of 5]

Powieść o rosyjskim najemniku podczas wojny w Czeczenii, obrazki z Groznego przeplatają się z historią jego dawnej miłości i migawkami z dzieciństwa. "Tam, gdzie kończy się obojętność, zaczyna się patologia."

[Krukid · Rating 5 out of 5]

В этой книге Прилепин очень красочно описывает природу возникающих в мирное время когнитивных и поведенческих патологий через призму военного конфликта.

[pinta_vodki · Rating 5 out of 5]

Very good.