Ζαφείρη, μη φοβάσαι, πάρε μια βέσπα

by Γιώργος Γκόζης

Η κωμική φλέβα του Γκόζη απογειώνεται αποδίδοντας με απαράμιλλο τρόπο τον αμετανόητα γκροτέσκο χαρακτήρα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Η συλλογή αποδίδει ιδεωδώς το μείγμα λαϊκής και αστικής κουλτούρας που σφράγισε τα νεανικά χρόνια του συγγραφέα: «Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη τον περασμένο αιώνα και καθώς την κουβαλάω αιωνίως μέσα μου, πάντοτε σε αυτήν επιστρέφω." Η εναρκτήρια αυτή φράση του Γιώργου Γκόζη δίνει το στίγμα ολόκληρης της συλλογής διηγημάτων, όπου ο συγγραφέας σκιαγραφεί το πορτρέτο μιας πολύ προσωπικής πόλης, μέσα από τα σπαράγματα της μνήμης, την αποτύπωση αλλόκοτων φυσιογνωμιών και ακόμα πιο αλλόκοτων περιστατικών ενός παρελθόντος που εκβάλλει διαρκώς στο παρόν με τον ανεπανάληπτο τρόπο της λογοτεχνίας.

Ι. ΑΝΤΙΠΑΡΟΧΗ
Ως επί σπασμένων πτερύγων ανέμων
Αντιπαροχή
Σάκης the Boss
Ανέσπερος κατακόρυφη παράθλαση
Χαμήλ Μπατάρ
ΖΕΙ ο βασιλιάς Αλέξανδρος!
Ποτέ δε σε ξεχνώ, με σήμα τη στερλίνα
Αλληλεγγύη στον τάρανδο
Τι γυρεύει τέτοια ώρα ο Σταυράκης ο Ζιώγας μέσα στη χώρα;
Ο Παναγιώτης Γούτας παίζει ποδόσφαιρο στη Δυσδαιμόνα Πόλη
Πρώτα βγαίνει η ψυχή κι έπειτα το χούι
Παράβολο ΕΤΝΕ στο γκισέ της Α' ΔΟΥ της οδού Μπραντούνα

ΙΙ. «ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΤΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ;»
Ζαφείρη, μη φοβάσαι, πάρε μια βέσπα
Το Χαΐτιον όνειρο του Ζαν-Πιερ Μπουαγιέ
Par Avion
Φρύδια politically correct
Το Μπουμπάρι
Ναυτικό φυλλάδιο
Κέρνα μας, κέρνα μας
Έχω μια αδελφή
Πεδίο βολής

152 pages, Paperback

First published November 24, 2022

About the author

Ο Γιώργος Γκόζης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1970. Σπούδασε Θεολογία στο Α.Π.Θ. Ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στον τομέα Εκκλησιαστικής Ιστορίας, Χριστιανικής Λατρείας, Αρχαιολογίας και Τέχνης με ειδίκευση στην Αγιολογία. Μιλάει αγγλικά, ρωσικά και σερβικά. Κέιμενά του έχουν συμπεριληφθεί σε ανθολογίες και θεατρικά έργα. Άρθρα και κριτικές του έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες και περιοδικά στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Διηγήματά του έχουν μεταφραστεί στα σουηδικά.

Reviews

[foteini_dl · Rating 4 out of 5]

Οι ιστορίες του Γκόζη είναι ένα γράμμα, μάλλον ερωτικό (πως αλλιώς;) στη Θεσσαλονίκη και μια εποχή που χάνεται (αν δεν έχει ήδη χαθεί) -αυτή της (λαϊκής) αυθεντικότητας- χωρίς, όμως, να βγάζει μια κάποια γκρίνια και να θυμίζει boomer.

Προσωπικές ιστορίες, βιώματα, που κάτι σου θυμίζουν, χαρακτηριστική γραφή -άλλοτε αστεία, άλλοτε πιο σοβαρή, άλλοτε λαϊκή, άλλοτε πιο ντελικάτη-, που θα έκαναν τον Χάρρυ Κλυν να χαμογελάει.

Υγ.: Ωραίο εξώφυλλο!

[Ιωσήφ Μανίκης · Rating 5 out of 5]

Οι μικρές και βιωματικές ιστορίες του Γιώργου Γκόζη, αποτυπώνουν τη ζωή και σκιαγραφούν την καθημερινότητα στην πόλη της Θεσσαλονίκης με τον τρόπο που ο ίδιος επέλεξε να βουτήξει στο παρελθόν και να αναζητήσει όσα τον σημάδεψαν και τον καθόρισαν.
Με διάχυτη ευαισθησία και απολαυστική γραφή καταγράφει ανθρώπινες εμπειρίες και βιώματα, με τρόπο που ξεφεύγει το ατομικό και παίρνει τον χαρακτήρα συλλογικής μνήμης για τα χρόνια που καταπιάνεται.
Κάθε βόλτα με τη βέσπα του είναι μια όμορφη ματιά, ανάμεικτη με θλίψη, για μια Θεσσαλονίκη που έφυγε, αλλά δεν θέλουμε να το παραδεχθούμε.
Είναι η θύμηση ή η γνωριμία με χαρακτηριστικές φυσιογνωμίες της πόλης, τους αγωνιστές της ζωής και τους περιθωριακούς, στους οποίους ο Γιώργος Γκόζης δεν κλείνει συνωμοτικά μόνο το μάτι, αλλά κλίνει και το γόνυ.
Κάθε ιστορία είναι καλοδουλεμένη, χωρίς περιττά στοιχεία, γεμάτη γλυκόπικρο χιούμορ, με γλυκιά νοσταλγία για τα περασμένα και ίσως με ελπίδα για όσα έρχονται.

[Giorgos Serepas · Rating 4 out of 5]

Το βιβλίο του Γ. Γκόζη ήταν μια γλυκιά υπενθύμιση για τα πράγματα που μπορεί και καταφέρνει η λογοτεχνία. Η γλώσσα και κατ' επέκταση ο γραπτός λόγος, μπορεί να συγκροτήσει κόσμους γιατί έννοιες όπως αδερφός δεν μπορούν να αποδοθούν με επιτυχία μέσω νοητικών εικόνων. Η συγκρότηση των κόσμων αυτών είναι επιτυχημένη όταν πετυχαίνει δύο πράγματα:

α: χρησιμοποιεί ως κέντρο της τα στοιχεία που πρωταγωνιστούν μιας πολιτιστικής ταυτότητας και κληρονομιάς.

β: η αφήγηση στέκεται με συνέπεια και ειλικρίνεια απέναντι από σανγνωστριες και αναγνώστες, παρουσιάζοντας γεγονότα που μοιάζουν να έχουν βιωθεί από το ίδιο άτομο, αποκαλύπτοντας την ματιά του και θέση του στον κόσμο.

Η βέσπα του Γκοζη σε αυτά παίρνει δέκα με τόνο. Καταφέρνει όχι μόνο να ζωντανέψει μια Θεσσαλονίκη του πρόσφατου παρελθόντος φέρνοντας μαζί της και το άρωμα της εποχής, αλλά καταφέρνει επίσης με τις τόσο όμορφες περιγραφές του και με την αγάπη και το σεβασμό που δείχνει στο λαϊκό να σε κάνει να πιστεύεις ότι την πόλη αυτή την έχεις ζήσει και ας μην την έχεις επισκεφτεί.

Το δράμα και το μεγάλο δίλημμα τοποθετούνται στο ύψος ενός προπονητή που βγάζει ενδεκάδα για το ματς της Κυριακής τρώγοντας μπουγάτσα μισό κιμά μισό κρέμα, ή στη σχέση ενός εμπόρου με την εφορία. Με αυτόν τον τρόπο η λογοτεχνία υπηρετεί πλευρές της ανθρώπινης εμπειρίας που βρίσκουν εκπροσώπιση σπάνια.

Όλες οι ιστορίες είναι απλές, καθημερινές, χιουμοριστικές, είναι προβλήματα ανθρώπων της πόλης, από αυτά που αν δεν έχεις την εμπειρία του επαγγέλματος του πρωταγωνιστή, κατά πάσα πιθανότητα θα βρεις αδιάφορα. Ίσως με αυτή την κίνηση το βιβλίο γίνεται και ένα μέσο αποθήκευσης να περάσει αυτή η πλευρά της πόλης στο συλλογικό θυμικο, να γίνει κομμάτι της / μας. Να μην ξεχαστεί ποτέ, και να καταλήξει το πρώτο βήμα για την εισαγωγή αυτών των καταστάσεων στο δίχτυ του πολιτισμού μας, σε ο,τι μπορεί να σημαίνει Θεσσαλονίκη και Ελλάδα.

Η λογοτεχνία είναι εδώ για τον άνθρωπο. Μας έμαθε πως και μας μαθαίνει πως είμαστε λιγότερο μόνοι απ' ο,τι υπολογίζαμε. Η επιλογή του Γκοζη να αποθηκεύσει και να κρατήσει ζωντανούς για πάντα αυτούς τους ανθρώπους είναι γλυκιά και ειλικρινής και ένα ακόμα επιχείρημα θεώρησης της λογοτεχνίας ως το λαικότερο μέσο.

[Κατερίνα Μάγνη · Rating 5 out of 5]

https://anagnoseisvivlion.wordpress.c...