Der betörende Glanz der Dummheit

by Esther Vilar

Esther Vilar siempre plantea en sus libros tesis provocativas que desencadenan discusiones acaloradas. En esta ocasión, intenta fundamentar el fenómeno de la estupidez. Con arreglo a su definición, reducir la inteligencia a coeficientes en función de las diversas facultades de medición que posee un ordenador, es un procedimiento anticuado. Debería medirse, más bien, según la proporción de imaginación y sensibilidad, cosas ambas que el hombre tiene a diferencia del ordenador.

Paperback

First published May 1, 1989

About the author

Esther Vilar, born Esther Margareta Katzen is a German-Argentinian writer. She trained and practised as a medical doctor before establishing herself as an author. She is best known for her 1971 book The Manipulated Man and its various follow-ups, which argue that, contrary to common feminist and women's rights rhetoric, women in industrialized cultures are not oppressed, but rather exploit a well-established system of manipulating men.

Reviews

[Ypatios Varelas · Rating 3 out of 5]

Πριν διαβάσω το βιβλίο απορούσα γιατί δεν έχει καθόλου κριτικές. Αφού το διάβασα, κατάλαβα. Διότι είναι ένα δύσκολο βιβλίο που σου αφήνει μεικτές εντυπώσεις. Έχω μάλιστα την αίσθηση ότι πολλοί αγοραστές του πιθανότητα δεν ολοκλήρωσαν καν την ανάγνωσή του, μάλλον δικαιολογημένα.

Η Εστέρ Βιλάρ διαθέτει πολύ κοφτερή γλώσσα και αυτό είναι στα συν του βιβλίου, όταν διατυπώνει μερικές από τις εξαιρετικές εμπνεύσεις της, θυμίζοντας ακόμα και Νίτσε, χωρίς υπερβολή. Όταν όμως παρασύρεται από τις σκέψεις της σε έναν φανατισμό ενάντια π.χ. στον πλούτο, τους πλούσιους ή τον τρόπο που αντιμετωπίζεται η υψηλή τέχνη, τότε η ίδια γλώσσα γίνεται κουραστική, πέρα από τις ίδιες τις τραβηγμένες ιδέες της (διότι δεν είναι ο Νίτσε).

Το βιβλίο περιέχει διαμαντάκια που σε κάνουν να χαμογελάσεις, να κουνήσεις συγκαταβατικά το κεφάλι, ακόμα και να αναγνωρίσεις πιθανώς τον εαυτό σου σε κάποια από τις κατηγορίες της βλακείας (αν φυσικά έχεις τα κότσια). Νομίζω ότι η Βιλάρ είχε όλη την ικανότητα να γράψει ένα βιβλίο "εκθαμβωτικό", αλλά δυστυχώς την έχασε και σου αφήνει μία πικρή γεύση και ένα "γιατί".

θεωρώ από τα πολύ δυνατά στοιχεία του βιβλίου τις πάμπολλες ερωτήσεις που προβληματίζουν και σε αναγκάζουν να σκεφτείς πιο βαθιά από την επιφάνεια στην οποία οι περισσότεροι ζούμε υπνωτικά. Πολύ δυνατό και το τελείωμα το βιβλίου, όπου λίγο πολύ η Βιλάρ ισχυρίζεται ότι τελικά, παρόλο που κυβερνιόμαστε από κρετίνους, ακριβώς το ότι είναι τόσο κρετίνεοι μας σώζει, διότι ακυρώνονται από την ίδια τη βλακεία τους ή τη βλακεία άλλων σε συνδυασμό με την τυχαιότητα των πραγμάτων.

Νομίζω ότι με καλή επιμέλεια, που φαίνεται ότι ΔΕΝ είχε, αυτό το βιβλίο θα μπορούσε άνετα να βαθμολογηθεί πέντε στα πέντε και να έχουμε στα χέρια μας ένα αριστούργημα φιλοσοφίας και κοινωνικής ψυχολογίας. Η ευκαιρία προς το παρόν χάθηκε, αλλά θέλω να ελπίζω ότι κάποια στιγμή στο μέλλον θα επανεκδοθεί με την πρέπουσα επεξεργασία και θα βρει την υψηλή θέση που θα του αξίζει.

[Zoë · Rating 3 out of 5]

Repetitiv ist das Stichwort, mit welchem ich dieses Buch beschreiben würde. Das Konzept dieser neuen Dummheit ist zwar interessant und man muss sich auch immer wieder der "neuen Definition" entsinnen, wenn man nicht lauthals protestieren will, aber schlussendlich wiederholt sich Vilar einfach nur auf provokante Art und Weise wieder und wieder.

Meine Mutter hat mir dieses Buch gegeben, beziehungsweise empfohlen, sie meint, dass es interessant, in gewisser Weise augenöffnend sei (dabei geht es primär um Zusammenhänge und weniger um Umstände) und gewisse Problemstellungen unglaublich gut auf den Punkt bringt (eine grobe Umschreibung, sie hat mir das natürlich nicht genau so gesagt). Und auch wenn ich ihr Recht gebe, dass Der betörende Glanz der Dummheit bis zu einem gewissen Grad sehr wohl interessant, augenöffnend und Problemstellungen-auf-den-Punkt-bringend ist, so muss ich doch dazu anmerken, dass das alles nichts nützt. Wie schon gesagt: das Buch ist sehr repetitiv und was auf den ersten 20-50 Seiten amüsante Sozialkritik ist, ist nach 100 Seiten schon ermüdend. Ab Seite 150 habe ich, muss ich zugeben, nur noch mit dem halben Hirn gelesen, denn viel verpasse ich ohnehin nicht. Und das, obwohl immer verschiedene Themen behandelt werden.

Auch zu finden: http://imagoala.blogspot.ch/2016/04/d...