آن‌ها

by فاضل نظری (Poet)

Genres: Poetry, Literature

112 pages, Paperback

First published January 1, 2009

About the author

شاعر و از مدیران نهادهای فرهنگی و دولتی جمهوری اسلامی

Reviews

[Dream.M]

من هیچ چیز از شعر نمیدونم (حالا انگار از غیر شعر چیزی میدونم) بنابراین نمیتونم بگم شعرها چقدر شعر بودن یا نبودن.

امروز سالگرد ازدواج پدر و مادرم بود، میخواستم برای مامانم شعر بخونم ، خواستم چیز جدیدی باشه. از توی کتابخونه و از بین بسیار زیاد کتابهای اهدایی ممدعلی، این کتاب رو برداشتم و براش خوندم. گمونم خوشش هم اومد. چون بعدش نسیم خنکی وزید.

[|| لالي پاپ ||]

ناگزیر از سفرم بی سر و سامان چون باد
به "گرفتار رهایی" نتوان گفت آزاد

کوچ تا چند ؟!مگر می شود از خویش گریخت
"بال" تنها غم غربت به پرستوها داد

اینکه "مردم" نشناسند تو را غربت نیست
غربت آن ست که "یاران" ببرندت از یاد

عاشقی چیست؟ بجز شادی و مهر و غم و قهر؟!
نه من از قهر تو غمگین نه تو از مهرم شاد

چشم بیهوده به آیینه شدن دوخته ای
اشک آن روز که آیینه شد از چشم افتاد

[Mahsa]

گفته بودی چگونه می گریم
به همین سادگی که می بینی ...

به وقت آبان نود و نه

[Mohadese]

"در روزگار شما آن هایی است
خود رابا آنها همراه کنید.
آن هایی که چون ابر میگذرند"
این کتابو سال کنکور خوندم(الان یادش افتادم چون فردا کنکوره!)و اولین مجموعه شعری بود که از فاضل نظری می خوندم
سایر کتاب هام در کافه بهشت دانشگاه شهید بهشتی خوندم
جنس اشعار فاضل نظری رو دوست دارم و همون طور که در ریویو های دیگم نوشتم به نظر من فاضل نظری استاد تک بیت های نابه

[فاطو]

در روزگار شما آن‌هایی است.
خود را با آن‌ها همراه کنید.
آن‌هایی که چون ابر می‌گذرند.

[Behin]

از سخن‌چینان شنیدم آشنایت نیستم
خاطراتت را بیاور تا بگویم کیستم
.
شمع وقتی داستانم را شنید آتش گرفت
شرح حالم را اگر نشنیده باشی راحتی
.
چون رود که مجبور به پیمودن خویش است
آزاد و گرفتارم _ آزاد و گرفتار
.
نفرین گل سرخ بر این «شرم» که نگذاشت
یک بار به پیراهن تو بوسه بکارم

[مسیح بی شفا]

مشکل اشعار فاضل نظری نه در کیفیت آنها ولیکن در اهداف آنها است تمامی ابیات این اشعار در تلاشند تا مقدمه‌ای باشند بر بیت پایانی اما خواننده این اشعار، آنقدر مست و مبهوت این بیت ها می شود که نمی تواند احساس خاصی نسبت به نتیجه پایانی داشته باشند اما همچنان مبهوت و گیج اند چندتا از شعر ها بودند که نمی توان دقیقاً به آنها شعر گفت، وزن آنها به شعر نمی‌خورد کوتاه و کوتاه و کلام مانند

[Awrixa]

آن روز که من دل به سر زلف تو بستم
دل سرزنشم کرد، تو هم سرزنشم کن
ای حسرت عمری که به هر حال هدر شد
در بیش و کم شادی و غم سرزنشم کن

***
هر که ویران کرد ویران شد در این آتش‌سرا
هیزم اول پایه سوزاندن خود را گذاشت
اعتبار سربلندی در فروتن بودن است
چشمه شد فواره وقتی بر سر خود پا گذاشت

***
شادم که به هر حال به یاد توام، اما
خون می‌خورم از دست تو و باز غمی نیست

[Fahimeh Naeini]

من کلاً شعرهای فاضل نظری رو دوست دارم و می‌پسندم و سلیقم هستش.
در این کتاب ۲ شعر رو بیشتر از بقیه دوست داشتم به نام‌های «آنجا و اینجا» و «سر به مهر»؛که قطعاً جز اون شعرایی است که بارها و بارها برمی‌گردم و می‌خونمشون و لذت می‌برم

[Mandana Shadi]

کشتم دل خود را که نبینم دگری را
یک لحظه عزادارم و یک عمر وفادار ... 💚

[Mehdi EbrahimZadeh]

به‌نظرم این مجموعه نسبت به کتاب‌های گریه‌های امپراتور، اقیلت و ضد عاشقانه‌تر بود.
شعرهای آغازین خیلی خوب بودند، در ادامه افت کردند، و دوباره اوج گرفتند.

[Bahar]

چون رود که مجبور به پیمودن خویش است
آزاد و گرفتارم – آزاد و گرفتار
***
نفرین گل سرخ بر این شرم که نگذاشت
یک بار به پیراهن تو بوسه بکارم
***
پدرانم همه سرگشته ی حیرت بودند
من اگر راه به جایی ببرم ناخلفم

[Nastaran]

ای زندگی بردار دست از امتحانم
چیزی نه می‌دانم نه می‌خواهم بدانم
دلسنگ یا دلتنگ! چون کوهی زمینگیر
از آسمان دلخوش به یک رنگین‌کمانم
کوتاهی عمر گل از بالا نشینی‌ست
اکنون که می‌بینند خوارم، در امانم
دلبسته افلاکم و پابسته خاک
فواره‌ای بین زمین و آسمانم
آن روز اگر خود بال خود را می‌شکستم
اکنون نمی‌گفتم بمانم یا نمانم؟!
قفل قفس باز و قناری‌ها هراسان
دل کندن آسان نیست! آیا می‌توانم؟!

[Marjan]

مجموعه اشعار فاصل نظری هدیه یکی از دوستان عزیزم هیت. من قبلا بصورت پراکنده اشعار نظری خونده بودم ولی با این هدیه باارزش فرصت تمرکز روی اشعار داشتم. کتاب آن‌ها تموم شد ولی معناش این نیست که هرشب مابین ورقهاش سرک نکشم

[Pardis]

ناگريز از سفرم، بى سروسامان چون "باد"
به "گرفتار رهايى" نتوان گفت آزاد
كوچ تا چند؟! مگر ميشود از خويش گريخت
"بال" تنها غم غربت به پرستوها داد
اينكه مردم نشناسند تو را غربت نيست
غربت آن است كه ياران ببرندت از ياد
عاشقى چيست؟ به جز شادى و مهر و غم و قهر؟!
نه من از قهر تو غمگين، نه تو از مهرم شاد
چشم بيهوده به آيينه شدن دوخته اى
اشك آن روز كه آيينه شد از چشم افتاد
___________________________________
بى لشگريم، حوصله ى شرح قصه نيست
فرمانبريم، حوصله شرح قصه نيست
با پرچم سفيد به پيكار مى رويم
ما كمتريم، حوصله شرح قصه نيست
فرياد مى زنند ببينيد و بشنويد
كور و كريم، حوصله شرح قصه نيست
تكرار نقش كهنه خود در لباس نو
بازيگريم، حوصله شرح قصه نيست
آيينه ها به ديدن هم خو گرفته اند
يكديگريم، حوصله شرح قصه نيست
همچون انار خون دل از خويش مى خوريم
غم پروريم، حوصله شرح قصه نيست
آيا به راز گوشه چشم سياه دوست
پى مى بريم؟ حوصله شرح قصه نيست
__________________________________
اى كه برداشتى از شانه مورى بارى
بهتر آن بود كه دست از سر من بردارى
ظاهر آراسته ام در هوس وصل، ولى
من پريشان تر از آنم كه تو مى پندارى
هرچه مى خواهمت از ياد برم ممكن نيست
من تو را دوست نمى دارم اگر بگذارى
موجم و جرات پيش آمدنم نيست، مگر
به دل سنگ تو از من نرسد آزارى
بى سبب نيست كه پنهان شده اى پشت غبار
تو هم اى آيينه از ديدن من بيزارى؟!

[Sadra Kharrazi]

ما گشته ایم نیست تو هم جستجو مکن
آن روزها گذشت،دگر آرزو مکن

از تک و توک شعر خوب تو گریه های امپراتور رسیدیم به تک و توک بیت خوب در این کتاب😂

[Romina]

"گرچه می‌دانستم آخر خود مرا خواهی فروخت
انتظار دیگری از باغبانم داشتم"

من واقعا شعر دوست دارم ولی زیاد شعر نمی‌خونم. با اینکه وقتی می‌خونم هم درکش میکنم هم کامل حسش می‌کنم! شاید وقتشه که این قضیه رو عوض کنم.
به هر حال، این کتابم...نه ازش چیزی شنیده بودم، نه هیچوقت قصدی برای خوندنش داشتم ولی وقتی داشتم توی طاقچه کتابا رو نگاه می‌کردم چشمم بهش خورد و شروعش کردم پس گفتم چرا که نه!
از اونجایی که خیلی شعر نمی‌خونم، نمی‌تونم قضاوتی درباره خوبی یا بدیش داشته باشم و فقط طبق حسی که ازش داشتم بهش امتیاز دادم.
تنها چیزی که می‌تونم بگم، شعریه که دوستش داشتم:

"تا بپیوندد به دریا کوه را تنها گذاشت
رود رفت اما مسیر رفتنش را جا گذاشت
هیچ وصلی بی جدایی نیست این را گفت و رود
دیده گلگون کرد و سر بر دامن صحرا گذاشت
هرکه ویران کرد ویران شد در این آتش‌سرا
هیزم اول پایه‌ی سوزاندن خود را گذاشت
اعتبار سربلندی در فروتن بودن است
چشمه شد فواره وقتی بر سر خود پا گذاشت
موج راز سر به مهری را به دنیا گفت و رفت
با صدف‌هایی که بین ساحل و دریا گذاشت"

[Zahra]

من چون مادرم دستی بر ادبیات داره و گه گاهیم شعر میسراید خواندن اشعارش شبیه استعاره های مادرم بود و انگار کلمات در روح و روانم جریان می یافت😍😍

[Mohy_p]

بعضیا میگفتن آن ها بهترین کتاب اقای نظریه ولی من ضد و بیشتر دوس داشتم
☺ولی خوندنش خالی از لطف هم نبود


یاد شیرین تو برمن زندگی را تلخ کرد

به جای سرزنش من به او نگاه کنید
دلیل سر به هوا گشتن زمین ماه است

عشق با من نابرادر بود چون عاقل شدم
یوسف خود را به دست خود به چاه انداختم

بیهوده به سرمه چشم داری
زیبا تر از این شدن چگونه ؟!

شیداتر از این شدن چگونه؟
رسواتر ازین شدن چگونه؟؟

هرگاه یک نگاه ب بیگانه میکنی
خون مرا دوباره ب پیمانه میکنی

گاه اگر از دوست پیغامی نیاید بهترالست
داستانهایی که مردم از تو می گویند چیست؟

[ZaRi]

بغض فروخورده ام ،چگونه نگریم؟
غنچه پژمرده ام ،چگونه نگریم؟

رودم و با گریه دور میشوم از خویش
از همه آزرده ام ،چگونه نگریم؟

مرد مگر گریه میکند ؟چه بگویم ؟
طفل زمین خورده ام چگونه نگریم؟

تنگ پر از اشک و چشم های تماشا
ماهی دلمرده ام ،چگونه نگریم!

پرسشم از راز بیوفایی او بود
حال که پی برده ام ،چگونه نگریم ؟

[Reza]

هر چه در تصویر خود بهتر نگاه انداختم\
بیشتر آیینه را در اشتباه انداختم
درود بر فاضل نظری که سه گانه اش عالی بود

[Narges Amooei]

در کل شاید ۶یا ۸ بیت از کل این کتاب رو حقیقتاً پسندیدم و بقیه‌ش رو اون‌قدرها هم دوست نداشتم. انگار برام تکراری شده بودن بعد از خوندن آثار دیگه‌ش. انگار حرفی برای گفتن نداشتن و صرفا فقط کلمه‌ها قشنگ کنار هم چیده شده بودن و وزن و قافیه‌ی قشنگی داشتن.
"به روز وصل چه دل بسته‌ای؟که مثل دو خط
به هم رسیدن ما نقطه‌ی جدایی ماست"

[Aye]

ناگهان آیینه حیران شد، گمان کردم تویی
ماه پشت ابر پنهان شد، گمان کردم تویی
ردپایی تازه از پشت صنوبرها گذشت...
چشم آهوها هراسان شد، گمان کردم تویی
ای نسیم بی قرار روزهای عاشقی
هرکجا زلفی پریشان شد، گمان کردم تویی
سایه ی زلف کسی چون ابر بر دوزخ گذشت
آتشی دیگر گلستان شد، گمان کردم تویی
باد پیراهن کشید از دست گل ها ناگهان
عطر نیلوفر فراوان شد، گمان کردم تویی
چون گلی در باغ، پیراهن دریدم در غمت
غنچه ای سر در گربان شد، گمان کردم تویی
کشته ای در پای خود دیدی یقین کردی منم
سایه ای بر خاک مهمان شد، گمان کردم تویی

[Spikyrobin]

از حرف زدن راجع به شعر ، همون قدر بدم میاد که از معنا کردنش. باید خوند و حس کرد و کیف کرد و حالش رو در سینه حبس کرد. فقط و فقط برای خود آدم..
همیشه سعی می‌کنم آقای نظری رو علیه‌السلام ندونم و فنِ چشم و گوش بسته‌ای نشم. بعضی بیت‌ها ولی اون‌قدر با"حال" و غیرمنتظره‌ان، که ناخودآگاه میام صف اوّل طرفدارا و بی‌هوا جیغ و فریاد می‌زنم. اعجوبه‌ی شعر و ادب فارسی نیستن. اما تاثیری که روی شعر معاصر و هم‌دوره‌ای‌های هام دارن، کم‌نظیره. یه جور چنگ انداختنه. "شعر نخون"هایی رو می‌بینم که فاضل می‌خونن. این یعنی خیلی. این نبض ضعیف، امیدوار کننده‌س.

[saeed Tehrani pooya]

جزو اولین کتابهای فاضل و یکی از سه گانه ابتدایی اوست. حقیقتا آنطور نبود که دهان باز بماند ولی غزل‌ها و تک بیت‌هایی از آن روح و احساست آدمی را به بازی می‌گیرد.
چه ادبی نوشتم حال کنید :))
.
بی لشگریم!حوصله شرح قصه نیست
فرمانبریم حوصله شرح قصه نیست

با پرچم سفید به پیکار می رویم
ما کمتریم! حوصله شرح قصه نیست

فریاد می زنند ببینید و بشنوید
کور و کریم! حوصله شرح قصه نیست

تکرار نقش کهنه خود در لباس نو
بازیگریم!حوصله شرح قصه نیست

آیینه ها به دیدن هم خو گرفته اند
یکدیگریم! حوصله شرح قصه نیست

همچون انار خون دل از خویش می خوریم
غم پروریم! حوصله شرح قصه نیست

آیا به راز گوشه چشم سیاه دوست
پی می بریم؟! حوصله شرح قصه نیست ...

[Ayda]

۲.۵ البته...
به سبب شعرهای خوبِ یک مجموعه‌ی متوسط.

یکی از بیت های محبوبم:
کوتاهی عمر گل از بالا نشینی‌است
اکنون که میبینند خوارم، در امانم

[Saman]

تو که در فکر منی، مرگ مرا سر برسان
انتظار همه را نیز به پایان برسان

همه پروده ی مِهرند و من آزرده ی قــهر
خیر در کار جهان نیست، تو هم شر برسان

لاله در باغ تو رویید و شقایق پژمرد
به جگرسوختگان داغ برابر برسان

مَردم از ماتم من شاد و من از غم خشنود
شادمانم کن و اندوهِ مکرر برسان

مرگ یا خواب؟! چقدر این دو برادر دورند
مژده ی وصــل بــرادر به بـــرادر بـــرســـان

[Shadi]

ای زندگی بردار دست از امتحانم
چیزی نه میدانم نه می‌خواهم بدانم

دلسنگ یا دلتنگ، چون کوهی زمینگیر
از آسمان دلخوش به یک رنگین‌کمانم

کوتاهی عمر گل از بالانشینی‌ست
اکنون که می‌بینند خارم، در امانم

دلبسته‌ی افلاکم و پابسته‌ی خاک
فواره‌ای بین زمین و آسمانم

آن روز اگر خود بال خود را می‌شکستم
اکنون نمی‌گفتم بمانم یا نمانم

قفل قفس باز و قناری‌ها هراسان
دل‌کندن آسان نیست! آیا می‌توانم؟

[Tayebe Ej]

همه پرورده ی مهرند و من آزرده ی مهر
خیر در کار جهان نیست؛ تو هم شر برسان

[Motahasser]

گزیده ابیات:
• هیچ کس همصحبت تنهایی یک مرد نیست، خانه من با خیابان‌ها چه فرقی می‌کند
• کوچ تا چند مگر می‌شود از خویش گریخت، بال تنها غم غربت به پرستوها داد
• اینکه مردم نشناسند ترا غربت نیست، غربت آنست که یاران ببرندت از یاد
• بدخلقم و بدعهد، زبانبازم و مغرور، پشت سر من حرف زیاد است، مگر نه؟
• زمانه غیر زبان قفس نمیداند، بمان که پر نزدن حیله رهایی ماست
• به روز وصل چه دل بسته ای که مثل دو خط، به هم رسیدن ما نقطه‌ی جدایی ماست
• مرد مگر گریه میکند؟ چه بگویم، طفل زمین خورده ام چگونه نگریم
• در چشم دیگران منشین در کنار من، ما را در این مقایسه بی‌آبرو مکن
• هر کس گذشت از نظرت در دلت نشست، تنها گناه آینه‌ها زودباوری‌ست
• با پرچم سفید به پیکار می‌رویم، ما کمتریم، حوصله شرح قصه نیست
• فریاد میزنند ببینید و بشنوید، کور و کریم، حوصله شرح قصه نیست
• ای دل چرا دست از سر من برنمیداری، تا کی مرا از زندگی بیزار میخواهی
• تا نگویی اشک های شمع از کم طاقتیست، در خودم آتش به پا کردم ولی نگریستم
• زندگی در برزخ وصل و جدایی ساده نیست، کاش قدری پیش ازین یا بعد از آن میزیستم
• راه تردید مسیر گذر عاشق نیست، چه کنم با چه کنم های دل بی هدفم؟
• پدرانم همه سرگشته حیرت بودند، من اگر راه بجایی ببرم ناخلفم
• ای عشق چه در شرح تو جز عشق بگویم، در ساده ترین شکلی و پیچیده ترینی
• شادمانیم که در سنگدلی چون دیوار، باز هم پنجره ای در دل سیمانی ماست
• هر چه همرنگ جماعت بشویم، باز هم وصله ناهمگونیم
• بیهوده به سرمه چشم داری، زیباتر ازین شدن چگونه؟
• گفته بودی چگونه میگریم، به همین سادگی که میبینی
• کوتاهی عمر گل از بالانشینیست، اکنون که میبینند خوارم در امانم
• گفتی به من نصیحت دیوانگان مکن، باشد ولی نصیحت دیوانه میکنی
• گاه اگر از دوست پیغامی نیاید بهتر است، داستانهایی که مردم از تو میگویند چیست
• ای موج پر از شور که بر سنگ سرت خورد، برخیز فدای سرت انگار نه انگار
• آخرین منزل ما کوچه سرگردانیست، در به در در پی گم کردن مقصد رفتیم
• بامت بلند باد که دلتنگیت مرا، از هر چه هست غیر تو بیزار کرده است
• دگر برای کسی درددل نخواهم کرد، دگر ز دست خودم دردسر نخواهیم دید
• قبول کن که نفاق از فراق تلخ تر است، قبول کن که ازین تلخ تر نخواهم دید
• ما هر چه دویدیم به جایی نرسیدیم، ای باد، سرانجام تو هم گوشه نشینیست
• بی سبب نیست که پنهان شده ای پشت غبار، تو هم ای آینه از دیدن من بیزاری