Hedonia begint en eindigt met een bezoek dat Barbara, de vrouw van Kees in New York brengt aan Woody Allen, de in de jaren tachtig en negentig beroemde regisseur. Kees zorgt thuis voor zijn dochter en zoon, toen op lagere schoolleeftijd. Hij is trots en ook wel een tikkie jaloers dat Barbara met de Amerikaanse beroemdheid aan tafel zit. Die eer heeft ze te danken aan het feit dat ze zijn werk in het Nederlands heeft vertaald. Het boek ademt de vrijzinnige geest van de jaren tachtig, met drank en drugs en soms ook platte humor. Dit komt tot uiting in een ontmoeting met een vroegere schoolgenoot van Kees, ‘ Frans’ die platvloerse opvattingen ten toon spreidt over veroveringen op vrouwen en gewiekst zaken doen, vol van gewichtig doen met modieuze dure woorden. Dochter Kim moet niks van de man hebben en ook Kees rekent met zijn vroegere vriend af. Mooi zijn de herinneringen aan cabaretier Wim Kan, die een keer optreedt in een sketch van ‘Koot en Bie’, als een hoge ambtenaar van het ministerie van Cultuur, Recreatie en Maatschappelijk werk, drs van Puthoven. Hedonia is uiteraard ontleend aan hedonisme, het pluk de dag dat past bij een wereld waarin genot op korte termijn centraal staat. Het boek leest vlot weg, graaft niet erg diep. Wel merk je dat Kees achter alle ironie toch ook een ode brengt aan ‘Barbie’, zijn echtgenote en zijn kinderen. Onlangs las ik in een interview met de inmiddels vijftigjarige Kasper van Kooten dat hij het geen onverdeeld genoegen vindt dat hij ongevraagd in de boeken van zijn vader figureerde. Schrijvers hebben de neiging zich de levens van anderen toe te eigenen.
Tegenwoordig kent mijn generatie Kees van Kooten alleen nog als de ene helft van de Tegenpartij en het Vieze Mannetje. Ook ik wist niet dat Van Kooten geschreven had - tot ik dit boekje per toeval tegenkwam.
En wat een genot!
Door deze novelle een opstel te noemen doet Van Kooten zichzelf echt te kort. Het verhaal hangt tussen fictie en realiteit in, als een gedachtestroom en beschrijving van ervaringen door hoofdpersoon Kees- toevallig óók jonge vader, komiek en trotse (maar ook onzekere) echtgenoot van een succesvolle vrouw.
Kees van Kootens eerste boek van langere adem. Is het een roman? Een lange novelle? Of, zoals het titelblad aangeeft, een opstel? Voor de verkoopcijfers maakte het in elk geval niet uit: 'Hedonia' werd opnieuw een bestseller. Dat zal ongetwijfeld te maken heben met de televisiebekendheid van de schrijver, maar deze aaneenschakeling van door de thema's 'humor' en 'zoeken naar genot' verbonden thema's is, ja, gewoon leuk om te lezen. Ook nu nog.
Dit debuut van Kees Van Kooten voerde me terug naar mijn jonge jaren, toen VPRO en Humo de poorten waren naar de wereld waarin in wilde wonen. 'Hedonia' (1984) blijft een aardig tussendoortje, speels en licht, maar wel erg getekend door de tijd (maar dat geldt ook voor zoveel andere oude favorieten).
In Hedonia van Kees van Kooten wordt de thematiek van jaloezie op een humoristische manier verkend. Wanneer de vrouw van de hoofdpersoon naar New York gaat om zijn grote idool Woody Allen te interviewen, staat ( van Kooten) de schrijver daar met gemengde gevoelens tegenover. Deze situatie versterkt zijn gevoelens van jaloezie en zelftwijfel, terwijl hij worstelt met zijn bewondering voor Allen en zijn onzekerheid over zijn eigen prestaties.
Van Kooten gebruikt dit plotpunt om de complexiteit van bewondering, jaloezie en eigenwaarde te onderzoeken. De innerlijke strijd van de hoofdpersoon weerspiegelt een bredere commentaar op de aard van idolatie en de impact die dit heeft op persoonlijke relaties en zelfbeeld.
"Ons onvermogen tot genieten genetisch bepaald is" en "De succesvolle komieken diegenen zijn die al hun neuroses etaleren," passen bij de menselijke ervaring van geluk, en de zoektocht naar betekenis en vervulling in het leven. Van Kooten's werk lijkt te suggereren dat onze worstelingen en neuroses, hoewel soms belemmerend, ook een bron van creativiteit en humor kunnen zijn, en dat het accepteren van deze kanten van onszelf een weg kan zijn naar een dieper begrip en misschien zelfs naar geluk.
Met zijn scherpe humor en observaties creëert van Kooten een verhaal dat vermakelijk is, en biedt mij als lezer een kijk op de menselijke conditie. Tweede verhaallijn zijn de anekdotes met zijn jeugdvriend en herinneringen van zijn jeugd en kinderjaren. Is leuk om te lezen.
Herlezen. moet ik ergens begin '90 -er jaren gelezen hebben. Ik was een fan, uiteraard van van Kooten en de Bie maar ook van Kees van Kooten als schrijver. Ik was toen erg onder de indruk van zijn spielerei met de begrippen Hedonisme en anhedonisme. Nu leunt dat wel een beetje tegen mindfullnes aan. Heerlijk vond ik dat; hoe Kees van Kooten op zijn geheel eigen wijze daar een mooi verhaal van maakte, met veel humor, woordgrappen en vooral heel erg herkenbaar allemaal. Bij herlezen is die magie een beetje weg. Leuk (natuurleuk) boek maar niet meer zo diepzinnig als ik het toen vond.