… Κάπως έτσι μεγαλώσαμε… σαν ένα στοίχημα κόντρα σε κανόνες που δεν ίσχυαν, ενός συστήματος που δεν υπήρχε. Ευτυχώς, όμως, τα καλύτερα παιδιά που κάναμε παρέα μάς έκαναν να νιώθουμε ότι δεν ήμασταν μόνοι, ακόμη κι όταν μας έζωναν τα φίδια με κείνο το «ανεπαισθήτως μ' έκλεισαν από τον κόσμο έξω» του Αλεξανδρινού, καίτοι είχαμε ακούσει και κρότους χτιστών και ήχους μαστόρων…
Ο Κωνσταντίνος Τζούμας ήταν Έλληνας ηθοποιός, ραδιοφωνικός παραγωγός και συγγραφέας.
Γεννήθηκε στον Πειραιά και μεγάλωσε στο Πασαλιμάνι και στην Αθήνα με επιδόσεις στη βιβλιοφαγία, στους κλασικούς μυθιστοριογράφους, στον κλασικό αθλητισμό, στο πινγκ-πονγκ, στο μπιλιάρδο και στο ροκ εντ ρολ.
Απέφυγε τα αμφιθέατρα των πανεπιστημίων και προτίμησε τη δράση των δρόμων, των καφέ και των ταξιδιών. Διάλεξε την ηθοποιία από αντίδραση στην αντίληψη που θεωρούσε τους ηθοποιούς ελαφρών ηθών. Διδάχτηκε θέατρο στη Δραματική Σχολή Αθηνών και έκανε χορό με τη Ζουζού Νικολούδη, τον Άλβιν Νικολάις, τον Μερς Κάνινγκχαμ και τον Άλβιν Έιλυ. Στη Νέα Υόρκη έμαθε να επιβιώνει χωρίς να το κάνει θέμα. Εγκατέλειψε το χορό, γιατί «βαριά η καλογερική». Έπαιξε στο θέατρο, στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση. Για αρκετά χρόνια είχε καθημερινή εκπομπή στο ραδιόφωνο.
Το 2008 εκδόθηκε το πρώτο βιβλίο του με τον τίτλο Ως εκ θαύματος, το οποίο αποτελεί το πρώτο μέρος μιας αυτοβιογραφικής τριλογίας, που συνεχίζεται με το Complete unknown (2009) και ολοκληρώνεται με το Πανωλεθρίαμβος (2010).
Αυτο το βιβλιο αποτελειται απο: 40% λεπτομερεστατες περιγραφες ντυσιματος του πρωταγωνιστη, αλλα και αλλων, οχι μονο φιλων του 20% λεπτομερεστατες περιγραφες διαλογου μεταξυ φιλων που συνηθως προσπαθουν να αποφασισουν που θα ρεμαλιασουν 20% γκομενιασματα, με τη γενικη εννοια (το ενδιαφερον του πρωταγωνιστη για την εκαστοτε γκομενα ειναι αναλογο της λεπτομερειας με την οποια περιγραφει το ντυσιμο της) 10% ενδιαφερουσα ή εμπνευσμενη μπουρδολογια 10% άλλα
επισης, συγνωμη κιόλας, αλλά ο Τζούμας δεν ειναι gay?
Έτυχε να πέσω πάνω στο βιβλίο αυτό ψαχουλεύοντας τη βιβλιοθήκη της μητέρας μου τη μέρα που ανακοινώθηκε ο θάνατος του Τζούμα. Το ξεκίνησα έτσι για να περάσει λίγο η ώρα και τελικά το καταβρόχθησα μέσα σε 3 μέρες. Εποχές περασμένες, εικόνες που δε χορταίνονται, γλώσσες παρωχημένες, μια νοσταλγία, ένα τσίμπημα στην καρδιά για τις ωραίες ζωές που κάποιοι άλλοι έζησαν. Το πιο σπουδαίο όμως ήταν που είδα τον «πρίγκιπα» αυτόν αλλιώς. Όχι έναν ξιπασμένο ελιτιστή αλλά έναν άνθρωπο με μόρφωση αληθινή, άποψη, ρίζες, στυλ, και κυριώς ψυχή. Από τα παιδικά του χρόνια μέχρι τα εικοσικάτι του που φεύγει για Αμερική η γλώσσα αλλάζει, η ματιά γίνεται πιο διαλακτική, μαλακώνει η καρδιά, ταξιδεύει πιο απαλά, αφήνεται στην «αστρική μοναξιά των υπερατλαντικών πτήσεων». Πάντα όμως «εμείς θα κάνουμε οτι μας κατέβει στο κεφάλι έτσι για πλάκα, από αντίδραση, διότι...ροκ εντ ρολ». Τον Τζούμα τον γνώρισα κυρίως από τις ταινίες του, και από τον ραδιοφωνικό του εαυτό που με ενοχλούσε ομολογώ. Γιατί δεν ήξερα γιατί είναι αυτός που είναι. Κάποτε, ένα βράδυ στο Φίλιον έκατσα μόνη μου να γράψω στα γρήγορα μια ιστορία που μου ήρθε στο μυαλό. Κάποιος μου είπε διακριτικά «ωραίο κασκόλ». Ήταν αυτός. Δεν έδωσα σημασία. Πώς θα θελα τώρα να του είχα μιλήσει.
Μια ενδιαφέρουσα αφήγηση ζωής. Το κακό είναι ότι ο Τζούμας είναι πολύ ενδιαφέρων άνθρωπος όταν μιλά και αυτό δεν βοηθά να τον διαβάζεις. Καλό βιβλίο για καλοκαίρι (ελαφρύ και χωρίς προβληματισμούς)
Ο Κωνσταντίνος Τζούμας ήταν μια σημαντική φωνή στον χώρο των γραμμάτων και των τεχνών. Η εκπομπή του μας έκανε παρέα τα χρόνια της κρίσης και αναμφισβήτητα, ακόμη και αν διαφωνούσες μαζί του, δεν μπορούσες να μην παραδεχτείς την καλλιέργεια και το στυλ του. Το τέλος του ήταν άδικο, συνονθύλευμα μαύρου χιούμορ, ασθένειας και βιασύνης αλλά ευτυχώς υπήρξαν άτομα όπως ο Άρης Δημοκίδης, η Πάολα Ρεβενιώτη και ο Άγγελος Παπαδημητρίου που φρόντισαν να αποκαταστήσουν την υστεροφημία του. Έγραψε αυτήν τη μοναδική τριλογία, σε μυθιστορηματικό τόνο, που με αφήνει άναυδο από το αφηγηματικό του ταλέντο, παρόλο που τον είχα ψάξει πολύ όσο ήταν εν ζωή. Με εκπλήσσει δηλαδή και δεύτερη φορά. Στο πρώτο μέρος διαφαίνεται από νωρίς ότι αυτός ο άνθρωπος πιστεύει στην ισότητα και την αξιοκρατία. Ήταν μέρος μιας κοινότητας που πάλεψε για το καλύτερο, μακριά από την κουλτούρα του νεοέλληνα που οδήγησε τη χώρα στην κατρακύλα. Πάντως είχε δίκιο. Ως εκ θαύματος συμβαίνουν πολλά στη ζωή.
Για μένα ένα πολύ ευχάριστο βιβλίο και μια μικρή έκπληξη. Γιατί αν πρέπει να πιστέψει κανέις τις κριτικές εδώ, δεν άρεσε και πολύ. Αντιθέτως εμένα μου άρεσε πολύ. Το βρήκα ωραιά και εύχαριστα γραμμένο. Ο Κωνσταντίνος Τζούμας μας έδωσε μια άλλη εικόνα της Ελλάδας των δεκαετιών του 50 και 60 που δεν την είχαμε καθόλου στο μυαλό μας. Παρακολουθούμε την ζωή ενός μπον βιβέρ. Απολιτίκ. Και με ιδιαίτερη αίσθηση χιούμορ, κυνισμού και αυτοσαρκασμού και μας περιγράφει μια εποχή, όπου και η Ελλάδα μέσα από όλες τις πολιτικές δυσκολίες, κοινωνικά στεγανά, άρχισε να βρίσκει και εκείνη την σεξουαλική απελεύθέρωση στον διάβα της.
Όλη η τρίτομη αυτοβιογραφία του Κ. Τζούμα είναι πολύ ενδιαφέρουσα, γιατί σου γνωρίζει την καλλιτεχνική ζωή και τους καλλιτέχνες από το 1970 περίπου έως και σήμερα σχεδόν. Σχέσεις, θίασοι, χοροδιδάσκαλοι, άνθρωποι της πνευματικής-καλλιτεχνικής ζωής της Αθήνας και έπειτα της Νέας Υόρκης περνούν μέσα από τις σελίδες των τριών τόμων. Αφηγήσεις και από πολλές ευρωπαϊκές πόλεις, κυρίως Λονδίνο, και οπωσδήποτε από τις γειτονιές της καλλιτεχνικής Αθήνας. Αν γνωρίζεις σε ικανοποιητικό βαθμό τα πρόσωπα, τα οποία άλλοτε αναφέρει ρητά άλλοτε με ψευδώνυμα, γνωρίζεις και τον καλλιτεχνικό κόσμο της Αθήνας. Άπειρες σελίδες αναλώνει στις ερωτικές του σχέσεις, αρκετές στις εκπομπές του. Γενικώς πρόκειται για μια τριλογία που οποιοσδήποτε θέλει να γνωρίσει την καλλιτεχνική ζωή της Ελλάδας οφείλει να τη διαβάσει. Η γραφή του είναι όμορφη, δεν σε κουράζει, το αντίθετο. Κόλλημα μάλλον του ίδιου η γραφή των ξενόφερτων λέξεων με διπλά σύμφωνα. πιννέλλο, αττάκκα κτλ.
Μικρές ιστορίες των πρώτων χρόνων της ζωής του καλλιτέχνη. Ιστορίες που σου αφήνουν μια γλύκα και μια νοσταλγία, ακόμη κι αν δεν έχει ζήσει κανείς τις συγκεκριμένες χρονικές περιόδους. Η αίσθηση που σου δίνει είναι ότι έχεις δίπλα σου τον κύριο Τζούμα και σου αφηγείται με τις ώρες μικρά παραμύθια.