What do you think?
Rate this book
Les invités
Un dîner, de nos jours, dans la grande bourgeoisie parisienne.
Afin de séduire son invité d'honneur – un puissant homme d'affaires étranger – la maîtresse de maison a convié ses amis les plus remarquables. Mais à la dernière minute, l'un d'entre eux se décommande : il n'y a plus que treize convives...
Comme le dîner doit commencer à tout prix, la nouvelle «invitée» est choisie au mépris de la bienséance. Une véritable transgression.
La quatorzième convive devient alors le grain de sable qui fait déraper la soirée. Pour l'émerveillement des uns, pour le désespoir des autres.
Tout dîner est une aventure.
Afin de séduire son invité d'honneur – un puissant homme d'affaires étranger – la maîtresse de maison a convié ses amis les plus remarquables. Mais à la dernière minute, l'un d'entre eux se décommande : il n'y a plus que treize convives...
Comme le dîner doit commencer à tout prix, la nouvelle «invitée» est choisie au mépris de la bienséance. Une véritable transgression.
La quatorzième convive devient alors le grain de sable qui fait déraper la soirée. Pour l'émerveillement des uns, pour le désespoir des autres.
Tout dîner est une aventure.
224 pages, Paperback
First published January 31, 2009
3 people are currently reading
85 people want to read
About the author
Pierre Assouline
91 books54 followersPierre Assouline is a French author and journalist.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 28 of 28 reviews
March 28, 2016
Με αυτό το βιβλίο μπήκα στον θαυμαστό τρόπο γραφής του Pierre Assouline, διάβασα ότι έχει ήδη μεταφραστεί στα ελληνικά και ανυπομονώ για κάθε επόμενη μετάφραση βιβλίου του.
March 30, 2016
Οι προσκεκλημένοι -οπως αυτοι περιγραφονται από τον Assouline-κυκλοφορουν αναμεσα μας..Εχουμε φιλους, γνωστους, συνεργατες, συγγενεις..αλλους του αγαπαμε αλλους τους μισουμε αλλους τους θαυμαζουμε..Ομως τα τελευταια χρονια γιναμε μαρτυρες και φιλοι και γνωστοι και συνεργατες με ανθρωπους οπως η Σονια και ακομα δεν μαθαμε να διαχειριζομαστε τη σχεση μαζι τους. Ο Assouline περιγραφει μα χιουμορ, λεπτομερεια, σαρκασμο και ευρηματικοτητα τους προσκεκλημενους Γαλλους και την διαφορετικη "προσκεκλημενη" τους...μια "αλλη" Γαλλιδα. Ενα ταρακουνημα στο Δυτικο "χριστιανικο" κοσμο..Επικαιρο οσο ποτε!
September 26, 2009
La grande bourgeoisie parisienne est un microcosme passionnant, avec ses codes, ses usages et ses abrutis comme partout ailleurs.
Sophie du Vivier (dite Madamedu) organise l'un des merveilleux dîners dont elle a le secret, en l'honneur de George Banon, tout droit arrivé du Canada. Mais patatra, catastrophe! Suite à l'annulation de dernière minute de deux invités, on se retrouve treize à table.
Madamedu propose de dîner en cuisine, mais finalement ce sera la cuisine qui viendra à elle. Sonia, son employée de maison, sera le quatorzième convive.
La voilà donc jetée en pâture à Marie-Do, l'invitée bohème raciste de service, qui ne manque pas de remarquer l'origine ethnique de Sonia ("la Maghrébie") et finit par faire avouer à celle-ci que son vrai nom est "Oumelkheir". Mais Madamedu trouvait Sonia plus facilement prononçable, que voulez-vous…
Peu à peu, on découvre que Sonia/Oumelkheir fait une thèse sur les jardins du XVIII° siècle et est probablement bien plus cultivée et intelligente que la majorité des convives. Les préjugés en prennent un coup. Mais le mari de Sonia, en cuisine, enrage, la considère comme une collabo. Comment ménager la chèvre et le chou? La situation est de plus en plus intenable pour l'invitée de dernière minute.
Le roman est en fait le récit du dîner, de ses préparatifs au rangement le lendemain matin. Une jolie critique sociale bien ficelée, bien écrite.
Sophie du Vivier (dite Madamedu) organise l'un des merveilleux dîners dont elle a le secret, en l'honneur de George Banon, tout droit arrivé du Canada. Mais patatra, catastrophe! Suite à l'annulation de dernière minute de deux invités, on se retrouve treize à table.
Madamedu propose de dîner en cuisine, mais finalement ce sera la cuisine qui viendra à elle. Sonia, son employée de maison, sera le quatorzième convive.
La voilà donc jetée en pâture à Marie-Do, l'invitée bohème raciste de service, qui ne manque pas de remarquer l'origine ethnique de Sonia ("la Maghrébie") et finit par faire avouer à celle-ci que son vrai nom est "Oumelkheir". Mais Madamedu trouvait Sonia plus facilement prononçable, que voulez-vous…
Peu à peu, on découvre que Sonia/Oumelkheir fait une thèse sur les jardins du XVIII° siècle et est probablement bien plus cultivée et intelligente que la majorité des convives. Les préjugés en prennent un coup. Mais le mari de Sonia, en cuisine, enrage, la considère comme une collabo. Comment ménager la chèvre et le chou? La situation est de plus en plus intenable pour l'invitée de dernière minute.
Le roman est en fait le récit du dîner, de ses préparatifs au rangement le lendemain matin. Une jolie critique sociale bien ficelée, bien écrite.
August 10, 2017
Δεν αντιλέγω, εξαιρετικό insight και ανάλυση χαρακτήρων και κοινωνίας. Οσο το διάβαζα, το ευχαριστιομουν, αλλα μολις το άφηνα, το ξεχνούσα/απέφευγα.
May 13, 2025
Sempre elegante Assouline, si legge con gusto questo spaccato un po' di maniera sull'alta borghesia parigina, vizi tanti e rare virtù.
November 27, 2020
Ενα βιβλίο ευχάριστο και εύκολο στην ανάγνωση. Μου άρεσε ιδιαίτερα που περιέγραφε ένα δείπνο πλούσιων στην σύγχρονη εποχή σε ένα διαμέρισμα 8ου ορόφου στο Παρίσι, ενώ ως τώρα τέτοιου είδους δείπνα είχα διαβάσει ή δει σε βιβλία και ταινίες εποχής. Έθιξε ορισμένα σύγχρονα κοινωνικά θέματα χωρίς να εμβαθύνει σε αυτά!
This entire review has been hidden because of spoilers.
February 13, 2020
En fait je l'ai fini parce que j'aime pas vraiment ne pas finir un livre que je commence.
Je l'ai lu assez vite tant l'histoire est banale, préméditée, du vu et revu. Plat.
Les riches sont des méchants racistes, les pauvres galèrent, mais sont loins d'être bêtes. Niveau 6eme.
Je l'ai lu assez vite tant l'histoire est banale, préméditée, du vu et revu. Plat.
Les riches sont des méchants racistes, les pauvres galèrent, mais sont loins d'être bêtes. Niveau 6eme.
July 23, 2024
erving goffman aurait pu écrire ce livre
September 27, 2015
Se retrouver 13 à table dans un dîner en haute société, hors de question. Du coup, Sonia, la servante d'origine Berbère est invitée à s'asseoir à table. Une des convives, Marie-Do toujours à l'affût de la moindre occasion pour semer la discorde ou la zizanie parmi les convives, décide de s'en prendre à Sonia. La tenant pour une pauvre petite servante sans ambition ni éducation, elle va la "mitrailler" de questions notamment racistes. Sonia va faire preuve d'un à-propos et d'une répartie qui vont déconcerter Marie-Do...
Il y a bien sûr d'autres invités à ce diner, mais c'est surtout Marie-Do qui "mène la danse".
Sonia n'est pas la seule à être déconcertante, son conjoint en cuisine se retrouve chargé de prendre la place de Sonia à table et doit rester zen malgré les attaques répétées de Marie-Do... Il oublie d'ailleurs de servir le dessert...
Pierre Assouline brosse un tableau caustique mais plutôt réaliste sur le monde de la bourgeoisie et ses préjugés ancestraux.
Il y a bien sûr d'autres invités à ce diner, mais c'est surtout Marie-Do qui "mène la danse".
Sonia n'est pas la seule à être déconcertante, son conjoint en cuisine se retrouve chargé de prendre la place de Sonia à table et doit rester zen malgré les attaques répétées de Marie-Do... Il oublie d'ailleurs de servir le dessert...
Pierre Assouline brosse un tableau caustique mais plutôt réaliste sur le monde de la bourgeoisie et ses préjugés ancestraux.
June 4, 2020
Ο Pierre Assouline μέσα από το μυθιστόρημά του «Οι προσκεκλημένοι», σε εξαιρετική μετάφραση της Ρίτας Κολαΐτη, μας επιτρέπει να ρίξουμε μια ματιά στη ζωή των μελών της σύγχρονης παρισινής μπουρζουαζίας. Μέσα από τις συζητήσεις που γίνονται μεταξύ των συνδαιτημόνων κατά τη διάρκεια του δείπνου, αναδεικνύονται ζητήματα όπως είναι η κοινωνική υποκρισία, η σημασία που δίνουμε στο «φαίνεσθαι» και όχι στο «γίγνεσθαι», ο ρατσισμός – αντισημιτισμός και μεταναστευτικό ζήτημα. Η λεπτή ειρωνεία του λόγου του συγγραφέα καθιστούν το βιβλίο του ένα άκρως ενδιαφέρον και ευχάριστο ανάγνωσμα, ενώ οι ανατροπές δε σε αφήνουν να το αφήσεις από τα χέρια σου. Πρόκειται για μία εξαιρετική κωμωδία ηθών και χαρακτήρων| σάτιρα που θα μπορούσα άνετα να φανταστώ να μεταφέρεται στο θεατρικό σανίδι ή στη μεγάλη οθόνη (κυρίως επηρεασμένη από την πρόσφατη γαλλική ταινία «Le prénom»).
August 19, 2016
Truculent! Un diner de bourgeois qui ne peut avoir lieu si 13 invités sont assis. Alors comment la maitresse de maison parfaite peut-elle s'en sortir? Faire assoir sa bonne jeune, jolie, et cultuvee de surcroit, mais avec un bemol car elle est maghrebine.....
On a juste envie d'etre la petit souris qui s'est glissee derriere le rideau en soie, regardant le spectacle navrant de cette "bonne societe" qui se veut au dessus des autres et qui finalement est tellement etriquée, confirmiste-ennuyeuse, n'acceptant pas la difference.
Tout finit bien, heureusement!
On a juste envie d'etre la petit souris qui s'est glissee derriere le rideau en soie, regardant le spectacle navrant de cette "bonne societe" qui se veut au dessus des autres et qui finalement est tellement etriquée, confirmiste-ennuyeuse, n'acceptant pas la difference.
Tout finit bien, heureusement!
October 15, 2009
Not as good as Hotel Lutecia from the same author. Parisians and their dinner parties: not the most enticing topic.
May 25, 2019
Belle critique de la Bobocratie, mais le style est trop arrogant et les clichés mis en avant sont sans surprise
January 1, 2022
Βρέθηκα νοερή συνδαιτυμόνας σε δείπνο της υψηλής παρισινής κοινωνίας!
Και μάλιστα σε διαμέρισμα 8ου ορόφου στο 7ο διαμέρισμα του Παρισιού, σα να λέμε στο Κολωνάκι όχι των νεόπλουτων, αλλά των παλιών αριστοκρατών. Οποία τιμή!
Το δείπνο προετοιμάστηκε επιμελώς, βάσει ενδελεχούς σκέψης και συγκεκριμένης στρατηγικής.
Άλλωστε η οικοδέσποινα έχει τέτοια εμπειρία που θα μπορούσε να διδάξει το θέμα στην ανάλογη ενδιαφερόμενη ομήγυρη.
Οι προσκεκλημένοι είναι σοφά επιλεγμένοι, τα εδέσματα εκλεκτά, ο μάγειρας στην κουζίνα του, η οικιακή βοηθός συνδετικός κρίκος μεταξύ κουζίνας, τραπεζαρίας και οικοδέσποινας.
Από μια αναποδιά της τύχης, [το απρόοπτο που καραδοκεί παντού μη κάνοντας εξαιρέσεις] οι καλεσμένοι βρίσκονται 13 τον αριθμό, δημιουργώντας μια ανισορροπία στο θυμικό ορισμένων. Πριν την καταστροφή του δείπνου, επινοείται η παρουσία της οικιακής βοηθού στο τραπέζι. Η ανατροπή αυτή δίνει την ευκαιρία στο συγγραφέα να αναδείξει την ανθρώπινη υποκρισία, το σωβινισμό των Γάλλων, τη σκληρότητα των πλουσίων απέναντι στους φτωχούς, την απόρριψη, τα στερεότυπα και να θίξει θέματα όπως η μετανάστευση και η ενσωμάτωση των παριζιάνων 2ης γενιάς στην κοινωνία.
Πολύ ενδιαφέρουσα η γραφή του Assouline, αρκετά πυκνή και ώρες ώρες επιτηδευμένη. Αυτό που με ενόχλησε ήταν αυτή η τάση επίδειξης, πολλές γνώσεις, πολλή διανόηση, πολλές αναφορές ...
Ήταν ωστόσο ένα βι��λίο που μου άρεσε κυρίως γιατί είχε πλούσιο λόγο.
Παραθέτω 2 αποσπάσματα.
Μόνο στα κρατικά μέγαρα τα δείπνα πρέπει να διαρκούν μία ώρα κι σαράντα πέντε λεπτά. Από την αρχή της βραδιάς, κανείς δεν είχε κοιτάξει το ρολόι του, ούτε καν διακριτικά. Αυτό συμβαίνει όταν υπάρχει πραγματική δόνηση ανάμεσα σε ένα χώρο και στα σώματα. Όλοι αυτοί οι προνομιούχοι της κοινωνίας, τους οποίους θα ταξινομούσαμε εύκολα στον κατάλογο με τους ευτυχείς του κόσμου, λες και η ατυχία σταματούσε στο φράκτη του χρήματος και η δυστυχία δε μπορούσε να τους φτάσει, απολάμβαναν εκείνο το βράδυ μια πολυτέλεια που ούτε καν υποψιάζονταν. Την πραγματική πολυτέλεια. Την πιο περιζήτητη και την πιο απρόσιτη : το χρόνο.
... Το είδος του στοχασμού που κυριεύει τον άνθρωπο μετά τα 50, όταν αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση, όταν το τικ-τακ του φονικού μηχανισμού είναι μετρονομικός πόνος και τα λεπτά που άλλοτε θεωρούνταν χαμένα στο εξής γίνεται βίαια αντιληπτό ότι σπαταλήθηκαν. Δε θα ανακτηθούν ποτέ πια.
Γίνεται σοφός όποιος το συνειδητοποιεί και αποφασίζει να μην αφήνει πια να τον κλέβει ό,τι θλιβερό μπορεί να παράγει η κοινωνία. Τότε τον κυριεύει η επιθυμία να πάει να δει τι υπάρχει στην άλλη πλευρά του λόφου.
Και μάλιστα σε διαμέρισμα 8ου ορόφου στο 7ο διαμέρισμα του Παρισιού, σα να λέμε στο Κολωνάκι όχι των νεόπλουτων, αλλά των παλιών αριστοκρατών. Οποία τιμή!
Το δείπνο προετοιμάστηκε επιμελώς, βάσει ενδελεχούς σκέψης και συγκεκριμένης στρατηγικής.
Άλλωστε η οικοδέσποινα έχει τέτοια εμπειρία που θα μπορούσε να διδάξει το θέμα στην ανάλογη ενδιαφερόμενη ομήγυρη.
Οι προσκεκλημένοι είναι σοφά επιλεγμένοι, τα εδέσματα εκλεκτά, ο μάγειρας στην κουζίνα του, η οικιακή βοηθός συνδετικός κρίκος μεταξύ κουζίνας, τραπεζαρίας και οικοδέσποινας.
Από μια αναποδιά της τύχης, [το απρόοπτο που καραδοκεί παντού μη κάνοντας εξαιρέσεις] οι καλεσμένοι βρίσκονται 13 τον αριθμό, δημιουργώντας μια ανισορροπία στο θυμικό ορισμένων. Πριν την καταστροφή του δείπνου, επινοείται η παρουσία της οικιακής βοηθού στο τραπέζι. Η ανατροπή αυτή δίνει την ευκαιρία στο συγγραφέα να αναδείξει την ανθρώπινη υποκρισία, το σωβινισμό των Γάλλων, τη σκληρότητα των πλουσίων απέναντι στους φτωχούς, την απόρριψη, τα στερεότυπα και να θίξει θέματα όπως η μετανάστευση και η ενσωμάτωση των παριζιάνων 2ης γενιάς στην κοινωνία.
Πολύ ενδιαφέρουσα η γραφή του Assouline, αρκετά πυκνή και ώρες ώρες επιτηδευμένη. Αυτό που με ενόχλησε ήταν αυτή η τάση επίδειξης, πολλές γνώσεις, πολλή διανόηση, πολλές αναφορές ...
Ήταν ωστόσο ένα βι��λίο που μου άρεσε κυρίως γιατί είχε πλούσιο λόγο.
Παραθέτω 2 αποσπάσματα.
Μόνο στα κρατικά μέγαρα τα δείπνα πρέπει να διαρκούν μία ώρα κι σαράντα πέντε λεπτά. Από την αρχή της βραδιάς, κανείς δεν είχε κοιτάξει το ρολόι του, ούτε καν διακριτικά. Αυτό συμβαίνει όταν υπάρχει πραγματική δόνηση ανάμεσα σε ένα χώρο και στα σώματα. Όλοι αυτοί οι προνομιούχοι της κοινωνίας, τους οποίους θα ταξινομούσαμε εύκολα στον κατάλογο με τους ευτυχείς του κόσμου, λες και η ατυχία σταματούσε στο φράκτη του χρήματος και η δυστυχία δε μπορούσε να τους φτάσει, απολάμβαναν εκείνο το βράδυ μια πολυτέλεια που ούτε καν υποψιάζονταν. Την πραγματική πολυτέλεια. Την πιο περιζήτητη και την πιο απρόσιτη : το χρόνο.
... Το είδος του στοχασμού που κυριεύει τον άνθρωπο μετά τα 50, όταν αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση, όταν το τικ-τακ του φονικού μηχανισμού είναι μετρονομικός πόνος και τα λεπτά που άλλοτε θεωρούνταν χαμένα στο εξής γίνεται βίαια αντιληπτό ότι σπαταλήθηκαν. Δε θα ανακτηθούν ποτέ πια.
Γίνεται σοφός όποιος το συνειδητοποιεί και αποφασίζει να μην αφήνει πια να τον κλέβει ό,τι θλιβερό μπορεί να παράγει η κοινωνία. Τότε τον κυριεύει η επιθυμία να πάει να δει τι υπάρχει στην άλλη πλευρά του λόφου.
June 22, 2025
2,5
Ce n'est pas le dîner de con, certains paieraient cher pour être invité aux célébres repas mondains de Madamedu ! Ils avaient la réputation d'être exceptionnels et notre hôtesse se devait donc à chaque fois de soigner le moindre détail pour pouvoir marquer les esprits de ses très chics convives.
En vraie pro de l'événementiel, elle gérait tout et rien ne devait lui échapper : menus, assiettes, choix de la nappe, fleurs... et surtout le plan de table. Sauf que cette fois, oh désastre, à cause d'un désistement, ils se retrouvent 13 à table. Mon Dieu, que faire ? Certes, on ne doit pas mélanger les torchons et les serviettes, surtout chez ces gens là comme dirait Brel, mais soyons ouverts d'esprit que diable et invitons la bonne ! Pauvre Sonia, où a-t-elle mis les pieds ? Elle n'est peut-être pas de leur monde, mais ils pourraient prendre modèle sur elle à bien des niveaux.
Heureusement que cette invitée surprise est arrivée car je commençais sérieusement à m'ennuyer. Quitter la table m'a démangée plusieurs fois.
Ce portrait acide d'une certaine haute bourgeoisie parisienne était vraiment longue à démarrer. C'est bien écrit comme toujours avec Pierre Assouline mais je pense qu'il a pris plus de plaisir à écrire ce livre et à se moquer des snobs du 7ème arrondissement que moi à lire ce roman. Dommage, je ne me suis pas régalée comme avec le lutécia.
Ce n'est pas le dîner de con, certains paieraient cher pour être invité aux célébres repas mondains de Madamedu ! Ils avaient la réputation d'être exceptionnels et notre hôtesse se devait donc à chaque fois de soigner le moindre détail pour pouvoir marquer les esprits de ses très chics convives.
En vraie pro de l'événementiel, elle gérait tout et rien ne devait lui échapper : menus, assiettes, choix de la nappe, fleurs... et surtout le plan de table. Sauf que cette fois, oh désastre, à cause d'un désistement, ils se retrouvent 13 à table. Mon Dieu, que faire ? Certes, on ne doit pas mélanger les torchons et les serviettes, surtout chez ces gens là comme dirait Brel, mais soyons ouverts d'esprit que diable et invitons la bonne ! Pauvre Sonia, où a-t-elle mis les pieds ? Elle n'est peut-être pas de leur monde, mais ils pourraient prendre modèle sur elle à bien des niveaux.
Heureusement que cette invitée surprise est arrivée car je commençais sérieusement à m'ennuyer. Quitter la table m'a démangée plusieurs fois.
Ce portrait acide d'une certaine haute bourgeoisie parisienne était vraiment longue à démarrer. C'est bien écrit comme toujours avec Pierre Assouline mais je pense qu'il a pris plus de plaisir à écrire ce livre et à se moquer des snobs du 7ème arrondissement que moi à lire ce roman. Dommage, je ne me suis pas régalée comme avec le lutécia.
April 30, 2020
Un dîner dans la grande bourgeoisie parisienne. Ils se retrouvent 13 à table, et Sonia la bonne se retrouve invitée à se joindre à eux.
Le roman tire un peu en longueur... Le personnage de Sonia est intéressant et c'est à peu près tout.
Le roman tire un peu en longueur... Le personnage de Sonia est intéressant et c'est à peu près tout.
March 22, 2020
2019’s
November 21, 2020
« S’ils devaient un jour commettre un crime passionnel, ce serait certainement un suicide. »
March 15, 2022
The style of writing and the velvet traces of poetry were the aspects fascinating me the most.
January 3, 2025
Quand la très grande bourgeoisie se retrouve à 13 convives pour un dîner et que la bonne prend place à table en guise de 14e, tel un grain de sable dans les rouages bien huilés de la caste...
April 22, 2025
J'ai bien aimé ce livre qui se lit vite, et fait le récit d'un dîner mondain. La bourgeoisie est égratignée, en particulier pour son racisme. J'aurais aimé une chute ou un dénouement plus forts.
October 6, 2013
Ein Kammerspiel (chamber piece?), one would say in German - subdued, with strong emotions curling underneath. ¨Madamedu (the hostess of this singular dinner) ressentait une secrete et etrange fierte devant le maintien da sa domestique a cette table¨. The unfilled 14th place at the table was now occupied by the hostess´maid, who must move between two worlds (dinner table and kitchen, or, upstairs, downstairs).
Much conversation is portrayed in this novel, but it is the non-verbal, the descriptions of behaviour, facial expressions, forgetting to put one´s shoes, that are the strong suits of this book.
Perhaps I should not compare it to his "Lutetia", but I do. "Lutetia" was a more gripping story.
Much conversation is portrayed in this novel, but it is the non-verbal, the descriptions of behaviour, facial expressions, forgetting to put one´s shoes, that are the strong suits of this book.
Perhaps I should not compare it to his "Lutetia", but I do. "Lutetia" was a more gripping story.
October 20, 2011
Read in conjunction with an Advanced French Theme Class (in other words, French class). Mildly interesting comedy of manners / social satire. Revolves around a dinner party, where all the guests, save two, are members of that hermetic class of Parisians we know as the Haute Bourgeoisie. The two outsiders: George Banon, the guest of honor, a wealthy Canadian businessman/ investor and Sonia (real name Oumelkheir)the "household employee" (aka "la bonne") invited to the table (or pressed into service, as it were)at the last moment to fill the spot of the 14th guest due to superstition regarding the number 13 (13 for dinner invites disaster!).
April 6, 2022
Un livre caustique à souhait. Tous les préjugés y passent mais de manière trop évidente. On s'amuse un petit peu des échanges entre les différents invités, face à Sonia, la remplaçante surprise, mais finalement on est assez peu surpris. Un peu trop simple.
July 27, 2011
Bien vu, très bien vu ce diner caustique...merci Pierre Assouline!
September 20, 2011
Un peu bavard, un peu trop Parisien-centriste a mon gout.
August 13, 2012
loved it. a smart read for sure. make sure you take your time reading it, to make the most out of it!
March 12, 2016
2,5 *
Displaying 1 - 28 of 28 reviews