What do you think?
Rate this book
Θάνατος το ξημέρωμα
Νεοελληνική πεζογραφία - Διήγημα
Το βιβλίο αποτελείτε από 2 σύντομα διηγήματα, "Η Ιωάννα των Εννέα Ημερών" και "Ο Θάνατος του Ναπολέοντα (Φίνλεϋ)."
Το βιβλίο αποτελείτε από 2 σύντομα διηγήματα, "Η Ιωάννα των Εννέα Ημερών" και "Ο Θάνατος του Ναπολέοντα (Φίνλεϋ)."
73 pages, Paperback
First published January 1, 2003
22 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
October 20, 2023
Έξυπνο καθρέφτισμα, πρόκειται για τις δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος, αυτό της θανατικής ποινής, του γνωστού πανάρχαιου ‘θεσμού’.
Το «Θάνατος το ξημέρωμα» σκιαγραφεί γουστόζικα την Αγγλία του 16ου αιώνα, ξεκινώντας με αθώες περιγραφές, σαν ιστορικό απόσπασμα, ποιος παντρεύτηκε ποια για να πλαισιωθεί το έθνος με ισχύ. Ακολουθεί η δεισιδαιμονία των φακίδων και σε τελευταίο χρόνο η καύση αιρετικών και η περιφορά των αποκομμένων κεφαλιών στην πλατεία. Ο ιστορικός λόγος θα ανακατευτεί απότομα με τον προφορικό, γύρω από τις ειρωνείες του θανάτου.
«Η Ιωάννα, ως μέλος της βασιλικής οικογένειας, αποκεφαλίστηκε εντός των τειχών και μάλιστα δεν χρειάστηκε να τη δέσουν γιατί είχε γαλάζιο αίμα και δεν έφερε αντίσταση. Λαίδη με τα όλα της. Όχι ότι το γαλάζιο αίμα εγγυόταν ψυχραιμία: για παράδειγμα, η γηραιά κόμισσα του Σόλσμπερι, που αποκεφαλίστηκε το 1541 χωρίς αποχρώντα λόγο, δεν καθόταν ήσυχη κι ο δήμιος δεν μπορούσε να βρει το στόχο. Το αποτέλεσμα ήταν να την πετσοκόψει κι έπειτα να μην μπορούν να τη μαζέψουν με το χρυσό κουταλάκι. Πολλοί είπαν ότι για το ακαλαίσθητο αποτέλεσμα δεν έφταιγε η νευρικότητα της κόμισσας αλλά η ατζαμοσύνη του δήμιου, ο οποίος στην περίπτωση αυτή φορούσε κουκούλα. Όπως και έγινε γνωστό αργότερα, ήταν μαθητευόμενος».
Ο «θάνατος του Ναπολέοντα (Φίνλεϋ)» μας προετοιμάζει για τον Βοναπάρτη, αλλά στην πραγματικότητα προσγειωνόμαστε στο Μπρούκλιν, δίπλα στον νεαρό μαύρο, ψηλό Ναπολέοντα Φίνλεϋ, κάποιον που βρίζει τους μπάτσους, παίζει μπάσκετ, παρατάει και τον παρατάει το σχολείο. Στο μέλλον θα εγκληματήσει και θα βρεθεί αντιμέτωπος με την ηλεκτρική καρέκλα.
Ανατριχιαστικά επίκαιρο:
«Καμία εκατοστή άνθρωποι είχαν μαζευτεί έξω απ’ τη φυλακή και φώναζαν «Ιράν και ΗΠΑ, οι μόνοι δολοφόνοι!», μιας και μόνο οι δυο αυτές χώρες θανατώνουν ανηλίκους».
«Τι να περιμένει κανείς από ένα σύνταγμα του 18ου αιώνα; Το σύνταγμα είναι ένα κωλόχαρτο».
Το «Θάνατος το ξημέρωμα» σκιαγραφεί γουστόζικα την Αγγλία του 16ου αιώνα, ξεκινώντας με αθώες περιγραφές, σαν ιστορικό απόσπασμα, ποιος παντρεύτηκε ποια για να πλαισιωθεί το έθνος με ισχύ. Ακολουθεί η δεισιδαιμονία των φακίδων και σε τελευταίο χρόνο η καύση αιρετικών και η περιφορά των αποκομμένων κεφαλιών στην πλατεία. Ο ιστορικός λόγος θα ανακατευτεί απότομα με τον προφορικό, γύρω από τις ειρωνείες του θανάτου.
«Η Ιωάννα, ως μέλος της βασιλικής οικογένειας, αποκεφαλίστηκε εντός των τειχών και μάλιστα δεν χρειάστηκε να τη δέσουν γιατί είχε γαλάζιο αίμα και δεν έφερε αντίσταση. Λαίδη με τα όλα της. Όχι ότι το γαλάζιο αίμα εγγυόταν ψυχραιμία: για παράδειγμα, η γηραιά κόμισσα του Σόλσμπερι, που αποκεφαλίστηκε το 1541 χωρίς αποχρώντα λόγο, δεν καθόταν ήσυχη κι ο δήμιος δεν μπορούσε να βρει το στόχο. Το αποτέλεσμα ήταν να την πετσοκόψει κι έπειτα να μην μπορούν να τη μαζέψουν με το χρυσό κουταλάκι. Πολλοί είπαν ότι για το ακαλαίσθητο αποτέλεσμα δεν έφταιγε η νευρικότητα της κόμισσας αλλά η ατζαμοσύνη του δήμιου, ο οποίος στην περίπτωση αυτή φορούσε κουκούλα. Όπως και έγινε γνωστό αργότερα, ήταν μαθητευόμενος».
Ο «θάνατος του Ναπολέοντα (Φίνλεϋ)» μας προετοιμάζει για τον Βοναπάρτη, αλλά στην πραγματικότητα προσγειωνόμαστε στο Μπρούκλιν, δίπλα στον νεαρό μαύρο, ψηλό Ναπολέοντα Φίνλεϋ, κάποιον που βρίζει τους μπάτσους, παίζει μπάσκετ, παρατάει και τον παρατάει το σχολείο. Στο μέλλον θα εγκληματήσει και θα βρεθεί αντιμέτωπος με την ηλεκτρική καρέκλα.
Ανατριχιαστικά επίκαιρο:
«Καμία εκατοστή άνθρωποι είχαν μαζευτεί έξω απ’ τη φυλακή και φώναζαν «Ιράν και ΗΠΑ, οι μόνοι δολοφόνοι!», μιας και μόνο οι δυο αυτές χώρες θανατώνουν ανηλίκους».
«Τι να περιμένει κανείς από ένα σύνταγμα του 18ου αιώνα; Το σύνταγμα είναι ένα κωλόχαρτο».
September 25, 2013
Αυτό το βιβλίο περιλαμβάνει δύο διαφορετικού ύφους και εποχής διηγήματα και υπάγεται στη σειρά Μικρός Ιανός, του γνωστού εκδοτικού οίκου της Θεσσαλονίκης.
Το «Θάνατος το ξημέρωμα» μας μεταφέρει στην Αγγλία του χθες, που δε μοιάζει να διαφέρει και πολύ απ' αυτή του σήμερα. Διαβάζουμε για ρομαντικές πριγκίπισσες και δολοπλόκους πρίγκιπες, για άσωτους βασιλιάδες και άτυχες βασίλισσες, για φονικά και εκτελέσεις.
Η Τριανταφύλλου ρίχνει μια ειρωνική ματιά στα γεγονότα και τους ανθρώπους. Γελά με τους ήρωές της. Τους κοροϊδεύει... «Την ιστορία η Ιωάννα την έπαιζε στα δάχτυλα. όχι ότι αυτό τη βοήθησε σε τίποτα».
Με μια λέξη θα χαρακτηρίζαμε αυτό το διήγημα «ιστορικό», έτσι με τα εισαγωγικά του, αφού «ιστορικό» το κάνει ο χρόνος που διαδραματίζονται τα γεγονότα και όχι ο μύθος του, μια και στη βασιλική Αγγλία, όσα χρόνια κι αν περάσουν τίποτα δε μοιάζει να αλλάζει.
«Ο θάνατος του Ναπολέοντα (Φίνλεϋ)» τιτλοφορείται το δεύτερο διήγημα.
Μ' αυτό η συγγραφέας, μετά από ένα μεγάλο σχετικά διάστημα, επιστρέφει στους αγαπημένους της δρόμους στο Κανάρζι του Μπρούκλυν. Εκεί όπου συναντά τον Ναπολέοντα Φίνλεϋ, ένα μαύρο παιδί, ψηλό, σκληρό και τρυφερό που παίζει μπάσκετ. Ένα παιδί που βαριέται τον κρύο καιρό της Νέας Υόρκης, που μπλέκει συχνά πυκνά με τους μπάτσους, που τρώει ντόνατς με τη φίλη του την ελληνίδα και που ονειρεύεται την Καλιφόρνια. Κάποια στιγμή θα φύγει με προορισμό τη γη των ονείρων του, αφήνοντας πίσω του φίλους, γνωστούς και προβλήματα. Αλλά, απ' ότι φαίνεται η μοίρα η κακιά τον κυνηγά, και θα τον χτυπήσει, πάνω που νόμιζε επιτέλους πως θα μπορούσε να δοκιμάσει ένα κομμάτι απ' την πίτα της ευτυχίας.
Το διήγημα αυτό μας μιλά για την απώλεια. Για την απώλεια του ανθρώπου, του ονείρου, του δικαιώματος στη χαρά. Η Τριανταφύλλου δε χάνει κι εδώ την ευκαιρία να ρίξει ένα αφορισμό για τους νόμους που συχνά γίνονται άδικοι: «Τι να περιμένει κανείς από ένα σύνταγμα του 18ου αιώνα; Το σύνταγμα είναι ένα κωλόχαρτο.»
Θα ήταν περιττό να πούμε - κι όμως το λέμε! - ότι και τα δύο κείμενα διαβάζονται απνευστί και καθηλώνουν τον αναγνώστη.
Το «Θάνατος το ξημέρωμα» μας μεταφέρει στην Αγγλία του χθες, που δε μοιάζει να διαφέρει και πολύ απ' αυτή του σήμερα. Διαβάζουμε για ρομαντικές πριγκίπισσες και δολοπλόκους πρίγκιπες, για άσωτους βασιλιάδες και άτυχες βασίλισσες, για φονικά και εκτελέσεις.
Η Τριανταφύλλου ρίχνει μια ειρωνική ματιά στα γεγονότα και τους ανθρώπους. Γελά με τους ήρωές της. Τους κοροϊδεύει... «Την ιστορία η Ιωάννα την έπαιζε στα δάχτυλα. όχι ότι αυτό τη βοήθησε σε τίποτα».
Με μια λέξη θα χαρακτηρίζαμε αυτό το διήγημα «ιστορικό», έτσι με τα εισαγωγικά του, αφού «ιστορικό» το κάνει ο χρόνος που διαδραματίζονται τα γεγονότα και όχι ο μύθος του, μια και στη βασιλική Αγγλία, όσα χρόνια κι αν περάσουν τίποτα δε μοιάζει να αλλάζει.
«Ο θάνατος του Ναπολέοντα (Φίνλεϋ)» τιτλοφορείται το δεύτερο διήγημα.
Μ' αυτό η συγγραφέας, μετά από ένα μεγάλο σχετικά διάστημα, επιστρέφει στους αγαπημένους της δρόμους στο Κανάρζι του Μπρούκλυν. Εκεί όπου συναντά τον Ναπολέοντα Φίνλεϋ, ένα μαύρο παιδί, ψηλό, σκληρό και τρυφερό που παίζει μπάσκετ. Ένα παιδί που βαριέται τον κρύο καιρό της Νέας Υόρκης, που μπλέκει συχνά πυκνά με τους μπάτσους, που τρώει ντόνατς με τη φίλη του την ελληνίδα και που ονειρεύεται την Καλιφόρνια. Κάποια στιγμή θα φύγει με προορισμό τη γη των ονείρων του, αφήνοντας πίσω του φίλους, γνωστούς και προβλήματα. Αλλά, απ' ότι φαίνεται η μοίρα η κακιά τον κυνηγά, και θα τον χτυπήσει, πάνω που νόμιζε επιτέλους πως θα μπορούσε να δοκιμάσει ένα κομμάτι απ' την πίτα της ευτυχίας.
Το διήγημα αυτό μας μιλά για την απώλεια. Για την απώλεια του ανθρώπου, του ονείρου, του δικαιώματος στη χαρά. Η Τριανταφύλλου δε χάνει κι εδώ την ευκαιρία να ρίξει ένα αφορισμό για τους νόμους που συχνά γίνονται άδικοι: «Τι να περιμένει κανείς από ένα σύνταγμα του 18ου αιώνα; Το σύνταγμα είναι ένα κωλόχαρτο.»
Θα ήταν περιττό να πούμε - κι όμως το λέμε! - ότι και τα δύο κείμενα διαβάζονται απνευστί και καθηλώνουν τον αναγνώστη.
November 14, 2025
Το «Θάνατος το ξημέρωμα» είναι σαν καθρέφτης με δύο πλευρές· δύο εποχές που, παρόλο που τις χωρίζουν αιώνες, φωτίζουν την ίδια ανθρώπινη φθορά και αδικία. Η Τριανταφύλλου μπλέκει το παρελθόν με το παρόν, δείχνοντας πως η απώλεια και η αναζήτηση δικαιοσύνης δεν αλλάζουν ποτέ. Ένα βιβλίο που σε κρατά και σε βάζει να κοιτάξεις κατάματα την ανθρώπινη φύση.
August 14, 2009
Απόσπασμα από το πρώτο, όπου περιγράφει την Αγγλία στα μέσα του 16ου αιώνα:
"Οι εκτελέσεις ήταν το ίδιο διασκεδαστικές με τις κοκορομαχίες, τους χορούς των αρκούδων, τα περιοδεύοντα τσίρκα τεράτων και τα θέατρα μαριονέτων, όπως ο Κλούβιος και η Σουβλίτσα, που μόλις είχαν αρχίσει να στήνονται στις πλατείες των αγγλικών πόλεων. Πάντως οι αποκεφαλισμοί ήταν λιγότερο συναρπαστικοί από τους αποκεφαλισμούς: αυτό ο καθένας μπορούσε να το βεβαιώσει."
Μου έρχεται στο νού οι απαγχονισμοί στο Ιράκ. Μετά τον πρώτο, του Σ.Χουσείν, κανείς δεν δίνει σημασία σε αυτούς που ακολουθούν.
"Οι εκτελέσεις ήταν το ίδιο διασκεδαστικές με τις κοκορομαχίες, τους χορούς των αρκούδων, τα περιοδεύοντα τσίρκα τεράτων και τα θέατρα μαριονέτων, όπως ο Κλούβιος και η Σουβλίτσα, που μόλις είχαν αρχίσει να στήνονται στις πλατείες των αγγλικών πόλεων. Πάντως οι αποκεφαλισμοί ήταν λιγότερο συναρπαστικοί από τους αποκεφαλισμούς: αυτό ο καθένας μπορούσε να το βεβαιώσει."
Μου έρχεται στο νού οι απαγχονισμοί στο Ιράκ. Μετά τον πρώτο, του Σ.Χουσείν, κανείς δεν δίνει σημασία σε αυτούς που ακολουθούν.
July 28, 2009
This one is a booklet containing two narratives examining the death penalty... Sensitive issue, I'd read just anything about that and wish everyone else would do so too...
The death-penalty issue is the only clue that connects these two stories, as they take place in totally different times and backgrounds. The language is particularly casual, resembling everyday oral speech.
The death-penalty issue is the only clue that connects these two stories, as they take place in totally different times and backgrounds. The language is particularly casual, resembling everyday oral speech.
Displaying 1 - 5 of 5 reviews