Lena Fernhout is vierentwintig, filosofiestudente en niemands geluk. Vroeger, toen Lena nog haar moeders geluk was, heeft ze geleerd om groot te denken. Ze zou de grenzen van het heelal gaan verkennen. Maar wat nu als de wereld ineens veel kleiner blijkt dan ze altijd had gedacht?
Anke Scheeren (b. 1982) studied Biological Psychology at the University of Maastricht, published work on autism, and is currently pursuing a doctorate in Developmental Psychology at the Free University in Amsterdam. She has been active as a literary author since 2004, winning a number of small but significant encouragement prizes, such as the first round of the Write Now! writing competition in Limburg and the 2006 Hollands Maandblad writers’ grant. Her stories have appeared in literary magazines including Lava and Hollands Maandblad (text by Dutch foundation for literature).
Dit boek is een pareltje, echt mijn type boek. Zonderlinge en toch zo normale personages, moeilijk en lief tegelijk, met problemen die duidelijk spelen maar niet duidelijk gespeld worden. Je kunt als lezer zelf aan de slag met de vertelling en ook nog steeds verrast worden door een wending of mooie alinea.
Het is geen lang verhaal, maar wel zo krachtig. Ik vind het knap dat deze schrijfster haar verhaal niet onnodig langer gemaakt heeft alleen omdat langere romans gangbaarder zijn. Het verhaal is compleet. En dat is eigenlijk mijn enige kritiekpuntje: ik vond het ietsje te compleet. De manier waarop de badeendjes aan het eind terugkomen, dat is me te rond. Bijna zoet, in plaats van mooi. Het leest snel uit, maar ik probeerde om iedere dag niet meer dan een paar hoofdstukjes te lezen. Het boekje is te interessant om in één keer achter de kiezen te hebben!
De titel is een zin uit een brief van Lena's moeder. Voor mij passen die woorden omgekeerd beter bij Lena's verhaal: niet de mooiste dagen zijn het ergst, maar de ergste dagen zijn het mooist...
Ik ga Anke Scheeren zeker in de gaten houden, ben benieuwd naar wat ze meer gaat schrijven.
'De mooiste dagen zijn het ergst' (Anke Scheeren) is een gevoelig gedicht van 158 pagina's over het zoeken, vinden en loslaten van geluk. Strakke vorm, cynisch en somber zonder ook maar een moment sentimenteel te worden. Er zijn te veel knappe stukken om er één citaat uit te kiezen, lees dit pareltje zelf maar.
De mooiste dagen zijn het ergst is een beetje een vreemd boek. Het boek gaat over Lena. Haar moeder gaat dood en haar vader heeft ze nooit gekend. Als hij ook sterft, krijgt ze via zijn nieuwe vrouw een doos. Daardoor leert ze een andere kant van haar moeder kennen. Ondertussen weet Lena niet zo goed wat ze met haar leven moet. Soms lijkt het verhaal nergens toe te leiden, maar wordt dat later wel weer duidelijk. Hoewel ik het wel een bijzonder verhaal vond, ben ik toch niet helemaal weg van dit boek. Op een of andere manier raakte het me niet echt.
Prachtig. Ik ben onder de indruk van het verhaal van Anke Scheeren. Het raakte me. We maken kennis met Lena die haar moeder verliest en later ook nog haar vader. Het verlies van haar moeder is volgens mij het begin van een moeilijke periode in haar leven. De manier waarop Scheeren dit beschrijft, de manier waarop zij ons kennis laat maken met de gedachtengang van Lena voelt als een kijkje in de ziel. Ik ga het boek zeker nog een keer lezen.
In geen tijden zo'n geweldige Nederlandse roman gelezen! De titel is alleen al fantastisch. Absolute aanrader. Alleen welke gek heeft om de, ok toegegeven goedkope editie, zo'n buitengewoon plat, goedkoop kaftje geknoopt. Ik had het bijna niet gelezen nadat ik het van mijn kinderen voor Sinterklaas had gekregen. En dat was een grove fout geweest.
De mooiste dagen zijn het ergst is een knap geschreven, soms gevoelige, en zeker zeer menselijke, psychologische roman waarin de 24-jarige Lena de hoofdrol vervuld. Het verhaal gunt de lezer in slechts 158 pagina’s een blik in Lena’s gecompliceerde verleden en laat zien hoe zij de ontstane problemen langzaam maar zeker weet te overwinnen. Wat mij betreft zeker een aanrader.
mening: ik vond het wel een goed boek. het leest makkelijk uit en het is leuk dat het boek grappig is en niet zo zwaar en saaiig. ik vond het erg leuk om het te lezen
Net als haar tweede boek 'Blauw of de kleur van blijdschap' is ook Anke Scheerens debuut een vermakelijk en interessant boek over een hoofdpersoon die probeert om te gaan met zijn somberheid en het - bij gebrek aan beter woord - opportunisme in de wereld om hem/haar heen waardoor iedereen maar doorgaat alsof er niks aan de hand is. Het optimisme aan het einde van 'De mooiste dagen zijn het ergst' voelt minder gezocht dan in 'Blauw of de kleur van blijdschap', het is eerder een soort coming-of-age-besef dat de hoofdpersoon van een zekere zwaarte verlost.
Jaa, mooi boek! Als je dit boek gelezen hebt ga je bij het zien van een badeendje spontaan glimlachen..... Vond het wat weghebben van Nina Weijers - de consequenties. Leuk, die jonge schrijfsters!
Mijn mening over dit boek vind ik lastig uit te leggen. Ik kan Lena’s gevoel voor sarcasme heel erg waarderen, omdat ik het leven zelf ook zo benader. Veel dingen die ze zegt, voel ik op eigen niveau en zo kon ik haar en het verhaal goed begrijpen en las het voor mij makkelijk. Het verhaal op zich is niet spannend, maar het is een mooi verhaal en hoewel ik het niet gauw opnieuw zal lezen, is het zeker wel het lezen waard.