บ้านทรายทอง

by ก.สุรางคนางค์

หยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีเป็นสิ่งมีค่ายิ่งนัก แต่ทะนงเล่นแง่กับความรัก...มีแต่จะร้าวรานหัวใจ!... "ฉันรู้...เธอต้องการใครสักคนที่เข้าใจเธอดีเท่ากับพ่อของเธอ ถ้าเป็นคนอื่น ฉันก็ไม่กล้าแนะนำ แต่นี่เป็นท่านต้อม มันจะเป็นบาปกรรมหนาติดประทับอยู่กับพวก" สว่างวงศ์ "ถ้าหากอนาคตของเธอมืดมัวขอให้ฉันเป็นผู้ฟอกสว่างวงศ์ให้สะอาดเสียที" น้ำเสียงของ "ชายกลาง" สม่ำเสมอมั่นคง "ไม่ต้องค่ะ ไม่ต้องบอกอะไรท่านต้อมแม้แต่คำเดียวยิ่งดี" น้ำเสียงนั้นมั่งคงเช่นเดียวกัน เรือ "ล่องชลา" เบนหัวกลับไปตามสายน้ำที่มันได้แล่นผ่านมา...ค่อยๆ เคลื่อนห่างออกไปช้าๆ แค่นี้หรือที่ "เขา" อุตส่าห์ลงทุนลงแรงเดินทางมาหาเธอ พจมานหลับตาลง น้ำตาร่วงพรู...หากบอกให้ฉันรู้สักนิดว่าเธอรักฉัน หากวันนั้นบอกฉันให้รู้สักหน่อยว่าเธอรู้สึกอย่างไร ฉันก็จะไม่มีวันไปจากเธอ...พจมาน...หัวใจคร่ำครวญดั่งว่าจะแตกสลาย แต่เธอจะรู้หรือไม่ หัวใจอีกดวงก็กำลังร่ำไห้ปานกัน!


'"ในโลกนี้ ไม่มีเลยที่ใครจะได้อะไรมาเปล่าโดยไม่ต้อง
เสียสิ่งใดเป็นมูลค่าตอบแทน ไม่มีเลยที่ความสุขสมบูรณ์
จะไม่พาเครื่องหมายของความโชคร้ายมาด้วย
ไม่มีเลยที่ความสุขสูงสุด จะไม่ถูกกดให้ตกต่ำด้วย
ความล้มเหลวบางประการ"

Paperback

First published January 1, 1950

Reviews

[Putthichart Madaeng]

รักเรื่องนี้มากก รักผู้ชายอบอุ่นแบบคุณชายกลาง ชอบผู้หญิงที่หยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีและเข้มแข็งแบบพจมาน ตัวละครในตระกูลสว่างวงศ์ทุกคนดูมีปมและพื้นหลังที่ทำให้อุปนิสัยเป็นอย่างนั้น สนุกมาก แอบชอบภาคนี้มากกว่าภาค พจมาน สว่างวงศ์ที่เป็นภาคต่อ

[Nicholas]

This book is not horrible – hell, the author's prose is exquisite: concise, affecting, so captivating and eloquent. It's the story that bothers me so immensely – too stretched out, too melodramatic, too desperate to dive into the discrimination of social classes (พจมาน is actually an upperclass woman lost in the lower-class society, so whatever the book is trying to convey regarding this matter is proven false immediately). How much of a potential it has, but in the end... it's just another Thai drama that has no substance – only angst and dull romance, which is why its adaptations are so successful.