The World interweaves two stories—of our interactions with nature and with each other. The environment-centered story is about humans distancing themselves from the rest of nature and searching for a relationship that strikes a balance between constructive and destructive exploitation. The culture-centered story is of how human cultures have become mutually influential and yet mutually differentiating. Both stories have been going on for thousands of years. We do not know whether they will end in triumph or disaster. There is no prospect of covering all of world history in one book. Rather, the fabric of this book is woven from selected strands. Readers will see these at every turn, twisted together into yarn, stretched into stories. Human-focused historical ecology—the environmental theme—will drive readers back, again and again, to the same sustenance, shelter, disease, energy, technology, art. (The last is a vital category for historians, not only because it is part of our interface with the rest of the world, but also because it forms a record of how we see reality and of how the way we see it changes.) In the global story of human interactions—the cultural theme—we return constantly to the ways people make contact with each migration, trade, war, imperialism, pilgrimage, gift exchange, diplomacy, travel—and to their social the economic and political arenas, the human groups and groupings, the states and civilizations, the sexes and generations, the classes and clusters of identity.
Felipe Fernández-Armesto is a British professor of history at the University of Notre Dame and author of several popular works, notably on cultural and environmental history.
نمیتونم بگم کتاب بدی بود اما وقتی کتاب های شیرین و روون تری از تاریخ جهان هست خوندنش خیلی به جا نبود.یه سری کلیاتی از تاریخ جهان دستم اومد که انگیزمو واسه بیشتر خوندن زیاد کرد.اما دو تا مشکل داشت اول اینکه چون کتاب درسی بود سبک نگارشش طوری بود که همش حس میکردم باید بخونم و به سوالای آخر هر فصلش جواب بدم واسه همین روایت داستانی و تاریخی نداشت. دوم اینکه نویسنده بیشتر تاریخو از نظر اکولوژیکی و زیست محیطی بررسی کرده بود خیلی مایل نبودم راجع به غذای بومیای آمریکا و تغذیه شون بدونم اما بخش زیادی از کتاب به همین مسائل پرداخته بود.در صورتی که من بیشتر به موضوعات سیاسی علاقه مندم که البته اینم اشتباه خودم بود که موقع خرید کتاب دقت زیادی به تخصص نویسنده_ که تاریخ محیط زیست بود_نداشتم.
میتوان گفت نویسندهاش 90% بیطرف است؛ درواقع آنقدر بیطرف هست که تاریخ روم را با تاریخ همزمان آفریقا (!) به یک مقدار نوشته، که مقداری برابر با کمتر از 15 صفحه است، و نه فقط این بلکه تاریخ فرانسه را در زمان ناپلئون و در کمال ناباوری به 1 ورق نرسانده است! تاریخ ایران، یونان، مصر و آلمان نیز چنین وضعی دارند . . . و درواقع نه فقط "فقط این"، بلکه او عاشق بومیهاست و عاشق کدو و امثال خوراکیش؛ طوری که مجموع مطالبی که راجع به کشت خوراکی گفته شده نه تنها بیشتر از تاریخ مذکور روم است، بلکه به مقدار تاریخ ایران و یونان و تاریخ مصر و تاریخ آلمان بیشتر از آن است! و من اراجیف مشمول درش رو حساب نمیکنم! چون حجم مطالب مفید در این کتاب در حدود نصف است، و اگر تاریخ خوراکی برایتان مهم نباشد، حدود 40%، و زیر 25%، اگر تاریخ بومی برایتان فایده نداشتهباشد. به زبان دیگر، در وضعیت آخری باید هر 1 ورق که خواندید، یک صفحهی دیگر بخوایند و 9 صفحهی بعدی را بکنید [و بریزید دور] و نه اینکه آن یک ورق و صفحه کاملاً مفید باشد، چون نیست؛ درواقع وعملاً بخش زیادی از این 1/4فایده، - گذشته از فرم توصیفی توجیهمانند احمقانهاش، و به جز مطالب "صرفاً جالب" که از سر مهربانی "اراجیف" حسابش نکردم - سئوالی یا برخی حتّا تعجبیست! گویی که نویسنده نادانیاش را به رخ بکشد و (احتمالاً) بعد از خودش تعجب کند! اما به هرحال معرفی "سئوال" چندان بد نیست؛ چیزی که بد است خواندن 939 صفحهست تا سئوال بریتان طرح شود. (تازه آخر فصلها هم سئوالات "چیده شده" دارد اگر راضی نشدهاید) اما البته در نهایت مشکل اصلی من نه تاریخ بومی است نه فقدان تاریخ غیر بومی، بلکه آن 50% مطلب بیهوده است که بعضاً سخت نوشتهشده با جملههای طولانی که لذا خواننده فکر میکند مهم است - یا شاید فکر کند بالاخره مطلب جدیدی از تاریخ فرانسه پیدا کرده! - پس زمان بیشتری سر فهمیدنش میگذارد و جداً ضایع میشود. معمولاً در بقیهی کتابها این مطالب نامفید توصیف اضافه هستند و تاکید یا تبلیغ، اما اینجا کاملاً بیمعنا میباشند و حتا منطقاً نادرست، و اینجا تمام نمیشود؛ درواقع آن بخش از اراجیف 50%ی کتاب که معنا دارد - چه غلط چه صحیح - توصیفی است در حکم "علت" و این نهایت آزاردهی خواننده است. • مثلاً یک بهانهی همیشگی نویسنده این است که سختی مسیر باعث عقبماندگی آمریکا[ی بومی] بوده. درحالی که مصر از هزاران سال پیش چنین سختیای را داشته، و پیشرفت کرده
ترجمهی خوبی دارد (متاسفانه) و کیفیت چاپش هم عالیست.
The content was good, but more so set up to be read as a whole. Not great if you are trying to find something specific, but a more enjoyable narrative than most text books.