What do you think?
Rate this book
Příběh kriminálního rady
Psychologický román s detektivní zápletkou vypráví o obtížném a dramatickém pátrání po několikanásobném pachateli dětských vražd.
Těžiště románu spočívá i přes dramatickou zápletku hlavně v psychologické rovině, v líčení napjatého vzájemného vztahu nekompromisního soudce a jeho syna, který ústí nakonec v tragické gesto člověka, jenž pro čisté svědomí a čest svého jména zapře i nejtěsnější citová pouta. Román, který se tragicky a překvapivě uzavírá, je svědectvím o deformaci člověka ve společnosti mizejících etických hodnot.
Těžiště románu spočívá i přes dramatickou zápletku hlavně v psychologické rovině, v líčení napjatého vzájemného vztahu nekompromisního soudce a jeho syna, který ústí nakonec v tragické gesto člověka, jenž pro čisté svědomí a čest svého jména zapře i nejtěsnější citová pouta. Román, který se tragicky a překvapivě uzavírá, je svědectvím o deformaci člověka ve společnosti mizejících etických hodnot.
232 pages, Hardcover
First published January 1, 1971
3 people are currently reading
91 people want to read
About the author
Ladislav Fuks
25 books57 followersLadislav Fuks byl český prozaik, autor především psychologické prózy s tématem úzkosti člověka ohrožovaného nesvobodou a násilím. Jako symbol tohoto tématu si pak zvolil druhou světovou válku a holokaust. Většina jeho díla je autobiografická, často skrytě - téměř všemi jeho knihami prochází figura senzitivního, slabého hocha, žijícího ve svém vnitřním světě a toužícího po citovém přátelství. Právě tato stále se vracející postava trpícího a mučeného chlapce má silnou míru autobiografičnosti. Fuksovo dílo je někdy také autobiografickou travestií – např. Vévodkyně a kuchařka. Fuks je ve svém díle též mistrem masky, jinotajů a náznaků, k čemuž byl jako homosexuál přirozeně donucen dobou, v níž žil a tvořil. Ve svých knihách se také často dopouští jen těžko odhalitelných žertů a se svými čtenáři nejednou hraje rafinovanou hru, která mnohým z nich zůstane neodhalena.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 17 of 17 reviews
January 21, 2021
Zaczęłam w złej kolejności, bo najpierw był u mnie film. Swoją drogą bardzo dobry. Zimowy, surowy, wręcz naturalistyczny. Idealnie wpasował się w moje preferencje. Na szczęście identyczne klimaty odnajdziemy w książce. Tytuł “Śledztwo prowadzi radca Heumann” sugeruje kryminał. I rzeczywiście powieść Fuksa jest nim po części, zwłaszcza z początku, jednak z kolejnymi rozdziałami coraz bliżej “Śledztwu” do złożonej powieści psychologicznej. A nacisk z wątku kryminalnego przesuwany jest na konflikt na linii zagubiony, osamotniony syn - despotyczny ojciec policjant. I właśnie z powodu postaci syna i rozległych opisów jego przeżyć wewnętrznych i przemyśleń wplecionych w tę opowieść mogłoby się czytać jak młodzieżówkę. Mogłoby gdyby nie popełniane przez seryjnego mordercę wyjątkowo brutalne morderstwa dzieci. U Fuksa to nie śledztwo i zagadka morderstw są najistotniejsze, a skomplikowana i w pewien sposób patologiczna relacja rodzinna. Co nie znaczy, że wątek kryminalny jest nijaki i nieinteresujący. Wręcz przeciwnie! Zresztą sam finał, w którym poznajemy tożsamość sprawcy jest wisienką na torcie - kompletnie nieprzewidywalny i pozostawiający czytelnika w głębokim szoku. Polecam gorąco - zarówno książkę jak i ekranizację. A ja coś czuję, żę na dłużej fanką Fuksa zostanę. “Śledztwo” okazało się tak wybornym kawałkiem literatury, że zamówiłam już resztę jego książek.
instagram | blog | facebook
instagram | blog | facebook
November 27, 2019
Můj čtvrtý zářez ve Fuksově bibliografii.
Spalovač byla čirá dokonalost v každé větě, Mundstock mě zaháčkoval snovou temnotou, Myši byly zas taková groteska s parádně zvrácenou atmosférou. Pak přišel Pan kriminální rada.
Opět zážitek, tentokrát okořeněný poměrně výraznou homosexuální linkou, Viky a jeho kamarád byli tak sladcí při svých hovorech u skleničky vína, jak si viseli na rtech.
Kromě toho jde v knize o vraždy dětí, ze kterých by mnozí autoři detektivech byli schopni vytvořit stránky plné brutality, až by se maminám kroutili prsty u nohou. Láďa si to ale valí ve svém stylu a tak jsou mrtvé děti jen kulisou pro rozehrání psychologického příběhu nešťastného kluka, jež se snaží vymanit z pout despotického fotříka. Viky ho vnímá jako démona, který mu ničí život, já jeho jednání však v několika momentech vlastně chápal.
Rodina nefunguje, zlaté hodinky se blýskají, plánuje se cesta do Turecka, pije se víno, děti umírají, tempo je však mírné. Velké plus za komorníka, jehož bych nazval typicky fuksovskou postavou.
V hlavě jsem si tvořil teorie o možném konci, jenže autorovy hry se čtenářem dokáží být pořádné zacuchané a pokud si myslíte, že to máte prokouknuté, přijde zběsilý taneček a vám nezbývá, než s otevřenými ústy číst třikrát za sebou věty, kterým se vám ani nechce věřit. Pokud by někdo tvrdil, že Fuks je nejoriginálnější český autor, neměl bych důvod s ním nesouhlasit.
Podivně klidný příběh, který vyvolá neklid.
Tak zas někdy Ladislave.
Spalovač byla čirá dokonalost v každé větě, Mundstock mě zaháčkoval snovou temnotou, Myši byly zas taková groteska s parádně zvrácenou atmosférou. Pak přišel Pan kriminální rada.
Opět zážitek, tentokrát okořeněný poměrně výraznou homosexuální linkou, Viky a jeho kamarád byli tak sladcí při svých hovorech u skleničky vína, jak si viseli na rtech.
Kromě toho jde v knize o vraždy dětí, ze kterých by mnozí autoři detektivech byli schopni vytvořit stránky plné brutality, až by se maminám kroutili prsty u nohou. Láďa si to ale valí ve svém stylu a tak jsou mrtvé děti jen kulisou pro rozehrání psychologického příběhu nešťastného kluka, jež se snaží vymanit z pout despotického fotříka. Viky ho vnímá jako démona, který mu ničí život, já jeho jednání však v několika momentech vlastně chápal.
Rodina nefunguje, zlaté hodinky se blýskají, plánuje se cesta do Turecka, pije se víno, děti umírají, tempo je však mírné. Velké plus za komorníka, jehož bych nazval typicky fuksovskou postavou.
V hlavě jsem si tvořil teorie o možném konci, jenže autorovy hry se čtenářem dokáží být pořádné zacuchané a pokud si myslíte, že to máte prokouknuté, přijde zběsilý taneček a vám nezbývá, než s otevřenými ústy číst třikrát za sebou věty, kterým se vám ani nechce věřit. Pokud by někdo tvrdil, že Fuks je nejoriginálnější český autor, neměl bych důvod s ním nesouhlasit.
Podivně klidný příběh, který vyvolá neklid.
Tak zas někdy Ladislave.
December 24, 2024
Pan Fuks mnie nie zawiódł.
February 14, 2021
Závěrem slušně pochmurné, ale na Fukse mdlejší v absenci typické surreálné atmosféry, kterou třeba já osobně oceňuju na jeho knihách nejvíce a která v 'Příběhu kriminálního rady' ustupuje tradičnější krimi zápletce, pátrání a autorsky typické rozpětí, atmosféra a další se až tolik nedostavují (krom sporadických momentů, které dávají zakusit). Samozřejmě, Fuksovo tvůrčí období není jedna zmuchlaná hrouda, má svoje přechody, etapy, ve kterých se snaží věnovat odlišným tématům i žánrům, komponování autobiografických prvků do příběhu, to já všechno chápu. Typickým motivem je snad jen a hlavně Viki, kontrastující s postavou despotického otce (a taky ten zvláštní element komorníka). Pořád je to ovšem Fuks, takže je to nadstandartně dobře napsané a vygradované. Svým způsobem jsem si i vzpomněl na Spalovače - kriminální rada Heumann se ve svém temném vyznění, i v morálních postupech silně blíží Kopfrkinglovi.
August 15, 2023
Autor opaet krasne vykresluje sposob zivota, charakter postav a udalosti, tak ako v inych svojich knihach. Kto minimalne cital Spalovaca mrtvol, najde tam dost podobnych prvkov.
October 11, 2025
Fuks nezklamal ani při mém druhém zářezu do jeho díla. Výborné dílo spojující prvky krimi, bildungsromanu a psychologického thrilleru. Musím se přiznat, že bych si nikdy netipnul, že taková díla vycházely v normalizačním Československu. Děj se odehrává v nejmenovaném západoevropském městečku, což je skutečnost, která buď není na začátku díla explicitně zmíněna, nebo jsem jen četl nepozorně. Ať už je realita jakákoli, bylo vtipné číst o teenagerech vlastnící vozy Jaguar, zbohatlých rodinách a obchodech Marks & Spencer a představovat si Československo roku 1971. Ani by mě nenapadlo, že v té době byly publikovány díla, kde se o západu mluvilo bez jakéhokoli zabarvení, a to vím, že je Fuks schopen servilního přístupu ke straně. Možná právě proto mu prošla tiskárnou i taková díla jako Kriminální rada. Jakmile mi docvaklo, že nejsme v Československu, v mysli se mi hned tvořil krásný zimní svět z Fuksova pera, do kterého jsem se po dobu čtení rád vracel. Ano, i přes to, že dílo pojednává o dětských vraždách. Jestli si dílo přečtete a na vlastní oči uvidíte, jak krásně píše Fuks o zimních krajinách, mladické naději a přátelském (až homoerotickém) vztahu dvou spolužáku, dáte mi za pravdu.
December 3, 2020
Ladislav Fuks urodził się w 1923 w Pradze i zmarł w 1994 tamże. Ten czeski prozaik uważany jest już za klasyka, co dla mnie akurat samo w sobie nie jest wielką zaletą. W mojej ocenie jego twórczość, mimo iż w ubiegłym wieku była bardzo doceniania, nie wniosła wiele do literatury światowej, lecz skuszony i zaintrygowany recenzją mojego blogowego kolegi skusiłem się na lekturę powieści Śledztwo prowadzi radca Heumann, która po raz pierwszy ujrzała światło dzienne w 1971 roku i jest klasyfikowana bardzo różnie – od kryminału, przez powieść psychologiczną, aż po horror detektywistyczny, co świadczy o tym, że zapewne nie jest niczym z wymienionych.
Za siedmioma górami, za siedmioma lasami, w nienazwanej stolicy nienazwanego państwa, w nieokreślonej bliżej epoce, w pięknym domu z kamerdynerem i gosposią, mieszkał sobie wdowiec z synem. Wdowiec nazywał się Heumann i był radcą, po naszemu szefem, policji, zaś jego syn Viki był w burzliwym wieku dojrzewania, który jednak nie charakteryzowałby się u niego szczególną buntowniczością, gdyby nie specyficzne stosunki z ojcem.
Radca Heumann wygląda na człowieka całkowicie pozbawionego empatii, który mimo tego potrafi udawać na przykład współczucie, jeśli jest to dla niego korzystne. Prezentuje zerojedynkowe, bardziej nawet mechanicystyczne niż informatyczne czy cybernetyczne widzenie i rozumienie świata. On – inni, dobro – zło, prawo – bezprawie, itd. Apodyktyczny, bezrefleksyjny, skoncentrowany tylko na sobie i swojej wizji świata doprowadził do tego, że starszy z jego synów opuścił dom rodzinny zrywając z nim kontakt. Nie spowodowało to jednak, jak się zdaje, żadnych zmian w jego odnoszeniu się do innych i wobec młodszego syna stosuje system poleceń, wymagań i kar, który jako tako się sprawdza w policji, którą dowodzi, ale w stosunkach rodzinnych już nie. Viki, który przy innym ojcu byłby pewnie rozpieszczonym, niezbyt rzutkim i trochę zniewieściałym chłopcem, zmuszany jest do obrania innej drogi.
Stosunki rodzinne w domu radcy ulegają dodatkowemu napięciu wprowadzonemu przez czynnik zewnętrzny. W stolicy zaczyna grasować seryjny morderca młodych chłopców, których zabija strzałem w głowę z dość nietypowego pistoletu. Policja nie może złapać zabójcy, a stres z pracy radca Heumann przenosi również na i tak już patologiczne stosunki w domu.
Co dalej oczywiście nie zdradzę, gdyż zakończenie jest mocno zaskakujące, choć uważny czytelnik na pewno widział je, zwłaszcza pod koniec lektury, jako jedną z hipotez. Sęk w tym, że to nie jest najważniejsze. W ogóle nie wiadomo, co jest w tym dziele najważniejsze. Moim zdaniem autor, który w momencie tworzenia Śledztwa miał już ugruntowaną pozycję i zbliżał się do schyłku życia, jeśli nie kalendarzowo, to na pewno pod względem formy psychicznej i pozycji społecznej, postanowił zakpić sobie z czytelników albo też pisał dla swej własnej przyjemności, w poczuciu twórczego przymusu, i miał gdzieś, czy dzieło będzie miało wyraźny sens, przesłanie lub wykładnię. Być może zresztą taki a nie inny kształt powieści jest skutkiem choroby psychicznej, z którą być może się zmagał od 1964 roku, kiedy to był hospitalizowany w szpitalu psychiatrycznym w Pradze. Nawet jeśli nie był dotknięty klasyczną jednostką chorobową z katalogu doktorów od czubków, to jednak na pewno coś z nim było nie tak, o czym wyraźnie świadczą pokrętne i poniekąd tragiczne koleje jego żywota. W jego powieściach, i w Śledztwie, widać aż nazbyt wyraźne wątki autobiograficzne, a sądząc po ich formie, w tym okresie sam o sobie nie miał zbyt wysokiego mniemania. Mam nieodparte wrażenie, ż powieść jest zwierciadłem, w którym możemy obejrzeć duszę jej twórcy, przynajmniej w pewnych aspektach.
Śledztwo bowiem to nie jest w żadnym aspekcie, poza psychologicznym, powieść na poważnie. Niby państwo, niby stolica, nawet niby epoka. Przemieszane rekwizyty nowoczesności (radiotelefon, telewizor) z elementami nieco lub nawet dużo odleglejszymi w czasie (kamerdyner, elitarne kluby strzeleckie dla panów, maszyny piszące). Jakby autor pogrywał z czytelnikiem i świadomie uniemożliwiał mu określenie czasu i miejsca, by skierować go na inne aspekty dzieła. Podobnie jest z samym wątkiem kryminalnym; choć jest oryginalny i poszczycić się może genialnym zakończeniem, to brak elementów niezbędnych dla chociażby dostatecznie dobrej powieści detektywistycznej – brak dostatecznych związków logicznych i dowodowych pomiędzy zbrodniami, ustaleniami policji i typowanymi podejrzanymi.
Po tym wszystkim pozostaje tylko warstwa psychologiczna. Choć potraktowana z wyczuciem i nawet pewnego rodzaju mistrzostwem, w gruncie rzeczy jest jednak uboga, gdyż ogranicza się niemal jedynie do radcy i jego młodszego syna, do relacji między nimi, przeżycia zaś wewnętrzne ukazane są tylko co do Vikiego, który jest jak się zdaje prostą projekcją wnętrza twórcy na powieściowego bohatera. W dodatku wynika z tego, że było to wnętrze raczej żałosne, godne współczucia, a życiorys pisarza zdaje się to potwierdzać.
Mogłaby być ta powieść świetną krytyką błędu afirmacji w procesie wykrywania przestępstw, krytyką samej koncepcji samosądu, kary śmierci i roli intuicji w śledztwie, ale sądząc po ocenach wielu czytelników, z którymi się zapoznałem, ten chyba najbardziej wartościowy i aktualny wątek ucieka odbiorcom. Z kolei temat zbyt dominującego ojca krępującego rozwój syna jest tak ograny, i tak w Śledztwie potraktowany, iż nie wiem jak można czynić z niego atut dzieła, gdyż nie wnosi do literatury niczego nowego. To wszystko już było, tak jak i życiowe porażki samego Ladislava Fuksa. I lektura powieści, i dzieje jej autora zmierzają do konkluzji, że lepiej być szczęśliwym, zadowolonym z życia i w pełni żyjącym przeciętniakiem, niż osobnikiem wybitnym w jednej dziedzinie, ale żałosnym w całokształcie swego żywota; wciąż nie mogącym się wyzwolić, wciąż szykującym się na lot, do którego nigdy nie będzie gotowy.
Gdy powieściowy bohater podejmuje działania, które zmierzają do zmiany opresyjnej sytuacji w jakiej się znajduje, przypominają one aż zbyt dosłownie to, co robił w życiu Fuks, który chyba aż do śmierci nie znalazł rozwiązania A przecież jest ono proste i znane od wieków, dosadnie ujęte choćby w poniższym cytacie z Ostatniego bastionu Barta Dawesa autorstwa Richarda Bachmana (jedno z wcieleń Stephena Kinga):
Wszędzie jest tak samo, dopóki ty się nie zmienisz. Nie ma na świecie takiego magicznego miejsca, które cię odmieni.
Zdaje się, że umiejętności psychologiczne i zdolność autorefleksji czeskiego pisarza nigdy nie osiągnęły tego etapu, z wielką stratą nie tylko dla jego twórczości, ale i jego samego.
Mimo tego wszystkiego lektura, choć powolna w tempie, jest interesująca i na swój niespieszny sposób wciągająca, a pod względem stylistycznym bogata, oryginalna i na naprawdę wysokim poziomie. Z pewnością jednak odrzuci miłośników kryminałów oczekujących szybkiej akcji, ale ja doceniłem delikatne budowanie napięcia i ciekawą manierę polegającą między innymi na powtarzaniu całych partii tekstu do zobrazowania elementów, które już w powieści wystąpiły i zwrócenia na to uwagi. Ciekawy eksperyment.
Niestety, nie piszę tutaj o czeskim oryginale, którego na oczy nie widziałem, a o konkretnym polskim wydaniu, którego poziom jest żałosny. Im dalej w tekst, tym więcej błędów, głównie interpunkcyjnych, choć i ortograficzny też by się znalazł. Zdarzyło się też zdublowanie pewnej części powieści bliżej jej końca, co nie świadczy zbyt dobrze o poziomie pracy wydawnictwa. Ciekaw jestem, czy i ile z piękna oryginału oraz czytelności jego przewodnich myśli uciekło przy takim podejściu do dzieła. No, ale tego się nie dowiem.
Na pewno nie polecę tej książki, o czym już wspominałem, komuś oczekującemu akcji lub tradycyjnej powieści detektywistycznej z jej związkami dedukcyjnymi, łańcuchami dowodów i poszlak. Mam wrażenie, że jako powieść psychologiczna też jest dość słaba i w dodatku trąci myszką. O horrorze detektywistycznym to już nawet nie wspomnę – kto to wymyślił? Jako eksperyment zadziwiający oryginalnym podejściem do tematu i do samej powieściowej materii było to ciekawe przeżycie czytelnicze, w dodatku miałem taki nastrój, że naprawdę nieźle mi się to czytało. Paradoksalnie – lektura mnie uspokajała, tonowała, choć zarazem wcale nie nudziła ani tym bardziej nie usypiała. Sądząc jednak z opracowań o autorze i jego twórczości, mam podejrzenie, że inne jego dzieła zawierają sporo podobieństw, przynajmniej w zakresie charakterystyki protagonistów, a na takie coś nieprędko ponownie się skuszę. Taki as bierze raz.
źródło:
https://klub-aa.blogspot.com/2020/12/...
Za siedmioma górami, za siedmioma lasami, w nienazwanej stolicy nienazwanego państwa, w nieokreślonej bliżej epoce, w pięknym domu z kamerdynerem i gosposią, mieszkał sobie wdowiec z synem. Wdowiec nazywał się Heumann i był radcą, po naszemu szefem, policji, zaś jego syn Viki był w burzliwym wieku dojrzewania, który jednak nie charakteryzowałby się u niego szczególną buntowniczością, gdyby nie specyficzne stosunki z ojcem.
Radca Heumann wygląda na człowieka całkowicie pozbawionego empatii, który mimo tego potrafi udawać na przykład współczucie, jeśli jest to dla niego korzystne. Prezentuje zerojedynkowe, bardziej nawet mechanicystyczne niż informatyczne czy cybernetyczne widzenie i rozumienie świata. On – inni, dobro – zło, prawo – bezprawie, itd. Apodyktyczny, bezrefleksyjny, skoncentrowany tylko na sobie i swojej wizji świata doprowadził do tego, że starszy z jego synów opuścił dom rodzinny zrywając z nim kontakt. Nie spowodowało to jednak, jak się zdaje, żadnych zmian w jego odnoszeniu się do innych i wobec młodszego syna stosuje system poleceń, wymagań i kar, który jako tako się sprawdza w policji, którą dowodzi, ale w stosunkach rodzinnych już nie. Viki, który przy innym ojcu byłby pewnie rozpieszczonym, niezbyt rzutkim i trochę zniewieściałym chłopcem, zmuszany jest do obrania innej drogi.
Stosunki rodzinne w domu radcy ulegają dodatkowemu napięciu wprowadzonemu przez czynnik zewnętrzny. W stolicy zaczyna grasować seryjny morderca młodych chłopców, których zabija strzałem w głowę z dość nietypowego pistoletu. Policja nie może złapać zabójcy, a stres z pracy radca Heumann przenosi również na i tak już patologiczne stosunki w domu.
Co dalej oczywiście nie zdradzę, gdyż zakończenie jest mocno zaskakujące, choć uważny czytelnik na pewno widział je, zwłaszcza pod koniec lektury, jako jedną z hipotez. Sęk w tym, że to nie jest najważniejsze. W ogóle nie wiadomo, co jest w tym dziele najważniejsze. Moim zdaniem autor, który w momencie tworzenia Śledztwa miał już ugruntowaną pozycję i zbliżał się do schyłku życia, jeśli nie kalendarzowo, to na pewno pod względem formy psychicznej i pozycji społecznej, postanowił zakpić sobie z czytelników albo też pisał dla swej własnej przyjemności, w poczuciu twórczego przymusu, i miał gdzieś, czy dzieło będzie miało wyraźny sens, przesłanie lub wykładnię. Być może zresztą taki a nie inny kształt powieści jest skutkiem choroby psychicznej, z którą być może się zmagał od 1964 roku, kiedy to był hospitalizowany w szpitalu psychiatrycznym w Pradze. Nawet jeśli nie był dotknięty klasyczną jednostką chorobową z katalogu doktorów od czubków, to jednak na pewno coś z nim było nie tak, o czym wyraźnie świadczą pokrętne i poniekąd tragiczne koleje jego żywota. W jego powieściach, i w Śledztwie, widać aż nazbyt wyraźne wątki autobiograficzne, a sądząc po ich formie, w tym okresie sam o sobie nie miał zbyt wysokiego mniemania. Mam nieodparte wrażenie, ż powieść jest zwierciadłem, w którym możemy obejrzeć duszę jej twórcy, przynajmniej w pewnych aspektach.
Śledztwo bowiem to nie jest w żadnym aspekcie, poza psychologicznym, powieść na poważnie. Niby państwo, niby stolica, nawet niby epoka. Przemieszane rekwizyty nowoczesności (radiotelefon, telewizor) z elementami nieco lub nawet dużo odleglejszymi w czasie (kamerdyner, elitarne kluby strzeleckie dla panów, maszyny piszące). Jakby autor pogrywał z czytelnikiem i świadomie uniemożliwiał mu określenie czasu i miejsca, by skierować go na inne aspekty dzieła. Podobnie jest z samym wątkiem kryminalnym; choć jest oryginalny i poszczycić się może genialnym zakończeniem, to brak elementów niezbędnych dla chociażby dostatecznie dobrej powieści detektywistycznej – brak dostatecznych związków logicznych i dowodowych pomiędzy zbrodniami, ustaleniami policji i typowanymi podejrzanymi.
Po tym wszystkim pozostaje tylko warstwa psychologiczna. Choć potraktowana z wyczuciem i nawet pewnego rodzaju mistrzostwem, w gruncie rzeczy jest jednak uboga, gdyż ogranicza się niemal jedynie do radcy i jego młodszego syna, do relacji między nimi, przeżycia zaś wewnętrzne ukazane są tylko co do Vikiego, który jest jak się zdaje prostą projekcją wnętrza twórcy na powieściowego bohatera. W dodatku wynika z tego, że było to wnętrze raczej żałosne, godne współczucia, a życiorys pisarza zdaje się to potwierdzać.
Mogłaby być ta powieść świetną krytyką błędu afirmacji w procesie wykrywania przestępstw, krytyką samej koncepcji samosądu, kary śmierci i roli intuicji w śledztwie, ale sądząc po ocenach wielu czytelników, z którymi się zapoznałem, ten chyba najbardziej wartościowy i aktualny wątek ucieka odbiorcom. Z kolei temat zbyt dominującego ojca krępującego rozwój syna jest tak ograny, i tak w Śledztwie potraktowany, iż nie wiem jak można czynić z niego atut dzieła, gdyż nie wnosi do literatury niczego nowego. To wszystko już było, tak jak i życiowe porażki samego Ladislava Fuksa. I lektura powieści, i dzieje jej autora zmierzają do konkluzji, że lepiej być szczęśliwym, zadowolonym z życia i w pełni żyjącym przeciętniakiem, niż osobnikiem wybitnym w jednej dziedzinie, ale żałosnym w całokształcie swego żywota; wciąż nie mogącym się wyzwolić, wciąż szykującym się na lot, do którego nigdy nie będzie gotowy.
Gdy powieściowy bohater podejmuje działania, które zmierzają do zmiany opresyjnej sytuacji w jakiej się znajduje, przypominają one aż zbyt dosłownie to, co robił w życiu Fuks, który chyba aż do śmierci nie znalazł rozwiązania A przecież jest ono proste i znane od wieków, dosadnie ujęte choćby w poniższym cytacie z Ostatniego bastionu Barta Dawesa autorstwa Richarda Bachmana (jedno z wcieleń Stephena Kinga):
Wszędzie jest tak samo, dopóki ty się nie zmienisz. Nie ma na świecie takiego magicznego miejsca, które cię odmieni.
Zdaje się, że umiejętności psychologiczne i zdolność autorefleksji czeskiego pisarza nigdy nie osiągnęły tego etapu, z wielką stratą nie tylko dla jego twórczości, ale i jego samego.
Mimo tego wszystkiego lektura, choć powolna w tempie, jest interesująca i na swój niespieszny sposób wciągająca, a pod względem stylistycznym bogata, oryginalna i na naprawdę wysokim poziomie. Z pewnością jednak odrzuci miłośników kryminałów oczekujących szybkiej akcji, ale ja doceniłem delikatne budowanie napięcia i ciekawą manierę polegającą między innymi na powtarzaniu całych partii tekstu do zobrazowania elementów, które już w powieści wystąpiły i zwrócenia na to uwagi. Ciekawy eksperyment.
Niestety, nie piszę tutaj o czeskim oryginale, którego na oczy nie widziałem, a o konkretnym polskim wydaniu, którego poziom jest żałosny. Im dalej w tekst, tym więcej błędów, głównie interpunkcyjnych, choć i ortograficzny też by się znalazł. Zdarzyło się też zdublowanie pewnej części powieści bliżej jej końca, co nie świadczy zbyt dobrze o poziomie pracy wydawnictwa. Ciekaw jestem, czy i ile z piękna oryginału oraz czytelności jego przewodnich myśli uciekło przy takim podejściu do dzieła. No, ale tego się nie dowiem.
Na pewno nie polecę tej książki, o czym już wspominałem, komuś oczekującemu akcji lub tradycyjnej powieści detektywistycznej z jej związkami dedukcyjnymi, łańcuchami dowodów i poszlak. Mam wrażenie, że jako powieść psychologiczna też jest dość słaba i w dodatku trąci myszką. O horrorze detektywistycznym to już nawet nie wspomnę – kto to wymyślił? Jako eksperyment zadziwiający oryginalnym podejściem do tematu i do samej powieściowej materii było to ciekawe przeżycie czytelnicze, w dodatku miałem taki nastrój, że naprawdę nieźle mi się to czytało. Paradoksalnie – lektura mnie uspokajała, tonowała, choć zarazem wcale nie nudziła ani tym bardziej nie usypiała. Sądząc jednak z opracowań o autorze i jego twórczości, mam podejrzenie, że inne jego dzieła zawierają sporo podobieństw, przynajmniej w zakresie charakterystyki protagonistów, a na takie coś nieprędko ponownie się skuszę. Taki as bierze raz.
źródło:
https://klub-aa.blogspot.com/2020/12/...
November 3, 2021
Zaczęłam w złej kolejności, bo najpierw był u mnie film. Swoją drogą bardzo dobry. Zimowy, surowy, wręcz naturalistyczny. Idealnie wpasował się w moje preferencje. Na szczęście identyczne klimaty odnajdziemy w książce. Tytuł “Śledztwo prowadzi radca Heumann” sugeruje kryminał. I rzeczywiście powieść Fuksa jest nim po części, zwłaszcza z początku, jednak z kolejnymi rozdziałami coraz bliżej “Śledztwu” do złożonej powieści psychologicznej. A nacisk z wątku kryminalnego przesuwany jest na konflikt na linii zagubiony, osamotniony syn - despotyczny ojciec policjant. I właśnie z powodu postaci syna i rozległych opisów jego przeżyć wewnętrznych i przemyśleń wplecionych w tę opowieść mogłoby się czytać jak młodzieżówkę. Mogłoby gdyby nie popełniane przez seryjnego mordercę wyjątkowo brutalne morderstwa dzieci. U Fuksa to nie śledztwo i zagadka morderstw są najistotniejsze, a skomplikowana i w pewien sposób patologiczna relacja rodzinna. Co nie znaczy, że wątek kryminalny jest nijaki i nieinteresujący. Wręcz przeciwnie! Zresztą sam finał, w którym poznajemy tożsamość sprawcy jest wisienką na torcie - kompletnie nieprzewidywalny i pozostawiający czytelnika w głębokim szoku. Polecam gorąco - zarówno książkę jak i ekranizację. A ja coś czuję, żę na dłużej fanką Fuksa zostanę. “Śledztwo” okazało się tak wybornym kawałkiem literatury, że zamówiłam już resztę jego książek.
instagram | blog | facebook
instagram | blog | facebook
June 1, 2016
Brilliant! My mind has been blown!
Did not expect to like this one so much, not a big fan of detective stories. But Ladislav Fuks has a great way of pulling you into the story, his writing is very atmospheric. Parts of it were really dark and gave me the chills. The best part of the book was definitively the authors brilliant use of multiple points of view.
Did not expect to like this one so much, not a big fan of detective stories. But Ladislav Fuks has a great way of pulling you into the story, his writing is very atmospheric. Parts of it were really dark and gave me the chills. The best part of the book was definitively the authors brilliant use of multiple points of view.
August 16, 2024
Everybody is so excited about how well-constructed the plot is etc. The novel makes a 180 on the last 15 pages, nobody tells us how that's possible or how it even came about. That's kind of bad taste - anyone?
November 6, 2021
Typického Fukse v této knize snadno najdete. I tady příběh sklouzává kamsi mezi realitu a sen (zvláště od chvíle, kdy Viki začne brát léky). I tady se opakují motivy a všední věci působí jaksi groteskně. I tady nejen v průběhu, ale hlavně v závěru dochází k hrůzným činům. Přesto se nemůžu zbavit dojmu, že příběhu něco chybí... Jednak mi rozuzlení přijde trochu uspěchané a svým běžným vysvětlením za vlasy přitažené (nepřipadá mi, že by u ottingenské vraždy skutečně šlo o pouhou pomstu, ale na jiná vysvětlení nám autor neposkytne dost informací ani motivace vraha). A jednak mám pocit, že i v průběhu na nás tísnivost příběhu působí spíš zlehka. Ubral bych scén, které pro příběh zas tak důležité nejsou. A zároveň mi chyběly nějaké opravdu tíživé momenty, jakých je třeba Spalovač plný. 3,5/5
January 5, 2018
Asi jsem od toho čekal něco jiného, ale na poslech příjemná jednohubka.
August 17, 2018
Very strange atmosphere. Oooof.
August 28, 2020
Šílenství, genialita a těžký psycho. Nic, co by se nedalo od Fukse očekávat.
May 8, 2024
Tuhle knihu jsem neměla vůbec v plánu číst, ale našla si mě sama. Na něco jsem musela asi 20 minut čekat, s sebou nic na čtení a opodál - knižní polička. 🙂 Zběžně jsem si ji prošla a vytáhla knihu Příběh kriminálního rady, protože jsem si vzpomněla, že ji @honza____schneider chválil. Tak jsem se jen začetla a pak už jsem potřebovala vědět, jak to celé dopadne...
Hustá a tísnivá atmosféra by se dala krájet, to vše umocněno neustálým opakováním již řečených vět a informací.
Hlavním tématem je vztah otce a syna. Otec, přední kriminální rada, je neskutečně emočně chladný člověk. Jeho syn Viki otcovým chladem a chováním velmi trpí. Žijí spolu s komorníkem, služebnou a otcovým spolupracovníkem ve velké vile. Matka zemřela a bratr se odstěhoval, protože stejně jako Viki, nemohl už otce vystát.
Příběh je zároveň detektivní. Otec pátrá po vrahovi, který uniká. Viki chce sám vraha dopadnout, aby se otci pomstil. Viki má svého nejlepšího kamaráda, se kterým plánuje cestu do Turecka. Zajímavá je postava komorníka - ten tiše glosuje zejména otcovo chování a snaží se Vikimu některé věci vysvětlit.
Konec byl šokující a zároveň zdrcující, to jsem tedy nečekala.
Jsem ale ráda, že jsem poznala dalšího staršího českého spisovatele a zároveň další neotřelý styl psaní. J. Fuks je známý zejména svým románem Spalovač mrtvol.
Mě to vlastně připadalo trochu jako psychothriller. Zároveň tyhlety tíživé příběhy můžu číst opravdu jen občas.
"Stál na prahu nehnutě a němě, jako se stojí na prahu zločincovy cely. Stál nehnutě a zpříma, jako se stojí na přehlídce chroustů. Stál zpříma a chladně, jako se stojí tváří v tvář vyvrhelům. V jeho brunátné tváři a přivřených očích se nehnul sval a nezakmitl záblesk světla."
Hustá a tísnivá atmosféra by se dala krájet, to vše umocněno neustálým opakováním již řečených vět a informací.
Hlavním tématem je vztah otce a syna. Otec, přední kriminální rada, je neskutečně emočně chladný člověk. Jeho syn Viki otcovým chladem a chováním velmi trpí. Žijí spolu s komorníkem, služebnou a otcovým spolupracovníkem ve velké vile. Matka zemřela a bratr se odstěhoval, protože stejně jako Viki, nemohl už otce vystát.
Příběh je zároveň detektivní. Otec pátrá po vrahovi, který uniká. Viki chce sám vraha dopadnout, aby se otci pomstil. Viki má svého nejlepšího kamaráda, se kterým plánuje cestu do Turecka. Zajímavá je postava komorníka - ten tiše glosuje zejména otcovo chování a snaží se Vikimu některé věci vysvětlit.
Konec byl šokující a zároveň zdrcující, to jsem tedy nečekala.
Jsem ale ráda, že jsem poznala dalšího staršího českého spisovatele a zároveň další neotřelý styl psaní. J. Fuks je známý zejména svým románem Spalovač mrtvol.
Mě to vlastně připadalo trochu jako psychothriller. Zároveň tyhlety tíživé příběhy můžu číst opravdu jen občas.
"Stál na prahu nehnutě a němě, jako se stojí na prahu zločincovy cely. Stál nehnutě a zpříma, jako se stojí na přehlídce chroustů. Stál zpříma a chladně, jako se stojí tváří v tvář vyvrhelům. V jeho brunátné tváři a přivřených očích se nehnul sval a nezakmitl záblesk světla."
October 8, 2012
Váhám mezi čtyřmi a pěti hvězdičkami. Ze začátku mi trochu trvalo, než jsem se opravdu začetla. Ale pak to bylo čím dál tím lepší. Napínavé i v částech, kde se nic dramatického neděje, člověk prostě cítí, že se k něčemu schyluje, že se něco stane, a když to pak přijde...
August 8, 2015
Ve srovnání s Theodorem Mundstockem a Spalovačem prostě slabší. Ale kvůli finále to stálo za to, jakkoliv bylo do určité míry očekávatelné.
Displaying 1 - 17 of 17 reviews