What do you think?
Rate this book
Триумвират
Небеса ликуют
Допустимо ли будущему Святому играть на гитаре? Можно ли с помощью пауков и клещей вершить судьбы народов? Что успел предсказать бывший подмастерье-башмачник, оказавшийся новым Нострадамусом? Эти вопросы - не самые сложные из тех, ответы на которые приходится искать главному герою этой книги, священнику-иезуиту, маленькому "винтику" всесильного Общества Иисуса Сладчайшего. XVII век, век могущества отцов-иезуитов, пытавшийся покорить не только Настоящее, но и Грядущее. Герою нового фантастического романа Андрея Валентинова приходится делать трудный выбор.
Небеса ликуют - не беса ли куют?
Небеса ликуют - не беса ли куют?
512 pages, Unknown Binding
First published January 1, 2004
About the author
Andrey Valentinov
57 books10 followersАндре́й Валенти́нович Шмалько́ (псевдоним: Андрей Валентинов) родился 18 марта 1958 года в Харькове. Кандидат исторических наук, доцент Харьковского Национального Университета. Увлекается археологией. Жанр, в котором он творит, он сам называет термином «криптоистория». Андрей мастер слова, его книги читаются на одном дыхании и не оставляют равнодушными никого, кто хоть раз к ним прикоснулся.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
December 13, 2022
Nebe pirmą kartą šiemet grįžtu prie jau skaitytų Valentinovo knygų. Šita visada buvo viena mylimiausių, o dabar dar ir savotiškai aktuali.
Jėzuitas Adamas de Guaira (kuris joks ne Guaira, o tikrų tikriausias tolimas kunigaikščio Gedimino (!) palikuonis) iškviečiamas į Romą iš tolimo Paragvajaus, kuriame bandė sukurti utopinę visuomenę, savotišką Saulės Miestą. Iškviečiamas tik tam, kad būtų pasiųstas į kitą sudėtingą misiją. Kijive maišto metu išžudyta visa jėzuitų misija, išsigelbėti pavyko tik dviems broliams, bet ir tie pradingę nežinia kur. Ir štai Adamas, sykiu su gana marga kompanija (prancūzų bajoras, pasprukęs iš tėvynės po nepavykusio maišto prieš Mazarinį, eretikas, ištrauktas iš inkvizicijos požemių bei naujo šventojo ieškantis dvasininkas, pernelyg besidomintis jaunais berniukais) jau keliauja į Chmelnickio sukilimo apimtas žemes ieškoti prapuolusių jėzuitų. Užduotis nelengva, o kuo toliau, tuo labiau aiškėja, kad daug ko Adamui jėzuitų valdžia nepasakė, tad viskas dar sudėtingiau, nei atrodo.
Romanas pakankamai sudėtingas ir struktūriškai. Jo pagrindas – Adamo de Guairos pasakojimas, palydimas „eretiko“ de la Rivero komentarais. Ir, net labai žavintis pagrindiniu veikėju, vis dėlto prasiskverbia abejonė – o kurgi tiesa? Kas meluoja? De la Rivero? Ar vis dėlto Adamas? Norint, galima surasti sau argumentų bet kuriai pusei.
Pasakojimas daugiasluoksnis. Čia ir istorinė dedamoji (Chmelnickio sukilimas ar, galų gale, mažiau žinomos jėzuitų misijos Paragvajuje detalės), netgi kažkiek detektyvinė dedamoji su „planais planuose“, ir, žinoma, fantastinė – čia jums ir naujas Nostradamas, ir erkės, kaip savotiškas biologinis ginklas (o jūs šaipėtės iš genetiškai ukrainiečių bio laboratorijose modifikuotų uodų, cha).
Žodžiu, daug nesiplėčiant – penki iš penkių. Ir tada, ir dabar.
Jėzuitas Adamas de Guaira (kuris joks ne Guaira, o tikrų tikriausias tolimas kunigaikščio Gedimino (!) palikuonis) iškviečiamas į Romą iš tolimo Paragvajaus, kuriame bandė sukurti utopinę visuomenę, savotišką Saulės Miestą. Iškviečiamas tik tam, kad būtų pasiųstas į kitą sudėtingą misiją. Kijive maišto metu išžudyta visa jėzuitų misija, išsigelbėti pavyko tik dviems broliams, bet ir tie pradingę nežinia kur. Ir štai Adamas, sykiu su gana marga kompanija (prancūzų bajoras, pasprukęs iš tėvynės po nepavykusio maišto prieš Mazarinį, eretikas, ištrauktas iš inkvizicijos požemių bei naujo šventojo ieškantis dvasininkas, pernelyg besidomintis jaunais berniukais) jau keliauja į Chmelnickio sukilimo apimtas žemes ieškoti prapuolusių jėzuitų. Užduotis nelengva, o kuo toliau, tuo labiau aiškėja, kad daug ko Adamui jėzuitų valdžia nepasakė, tad viskas dar sudėtingiau, nei atrodo.
Romanas pakankamai sudėtingas ir struktūriškai. Jo pagrindas – Adamo de Guairos pasakojimas, palydimas „eretiko“ de la Rivero komentarais. Ir, net labai žavintis pagrindiniu veikėju, vis dėlto prasiskverbia abejonė – o kurgi tiesa? Kas meluoja? De la Rivero? Ar vis dėlto Adamas? Norint, galima surasti sau argumentų bet kuriai pusei.
Pasakojimas daugiasluoksnis. Čia ir istorinė dedamoji (Chmelnickio sukilimas ar, galų gale, mažiau žinomos jėzuitų misijos Paragvajuje detalės), netgi kažkiek detektyvinė dedamoji su „planais planuose“, ir, žinoma, fantastinė – čia jums ir naujas Nostradamas, ir erkės, kaip savotiškas biologinis ginklas (o jūs šaipėtės iš genetiškai ukrainiečių bio laboratorijose modifikuotų uodų, cha).
Žodžiu, daug nesiplėčiant – penki iš penkių. Ir tada, ir dabar.
April 5, 2026
Сярэднявечча... Рым, Паўднёвая Амерыка, Зпапарожжа: муры інквізіцыі, камедыя дэль артэ на рымскай плошчы, дзе не так даўно быў спалены Джардана, бразільскія джунглі, украінскі стэп, таямнічыя мапы, пошук скарбаў, атрутныя дроцікі, атрута на каштоўных аздобах, атрутныя кляшчы, фехтаванне, вайна, гонар, інтрыгі, прыўкрасныя паненкі і, натуралёва, Герой – тут музыка-ваяр-манах-інтэлектуал... Га?.. што?.. я ў метро?.. якое метро?!! У мяне там такое... Даўно я не прапускала свой прыпынак, выпаўшы з рэальнасці.
"Небеса ликуют" = "Не беса ли куют": кніга-калейдаскоп. І не толькі таму, што яркія персанажы і падзеі, не толькі таму, што хутка змяняецца ўзор, але і таму, што кожны паварот трубкі, г. зн. сюжэту – і цалкам, абсалютна іншы малюнак: ты ўжо склаў сваю думку на матывацыю персанажаў, ты ўжо ацаніў, хто герой, хто злодзей... ані! пачынай спачатку. Апошні грэшнік – святы, забойца – уратавальнік, хітрун – наіўнота, скептык – вернік, здраднік – даверлівы...
Езуіт Адам з роду Гедыміна быў выкліканы з Паўднёвай Амерыкі (дзе ўвасабляў у жыццё тэорыі Томаса Мора), каб разабрацца, што адбылося (адбываецца) на ягонай радзіме – Рутэніі. "Нарэшце я дома", – кажа Адам, вярнуўшыся ў краіну дзяцінства. Так і я пачувалася ў гэтай кнізе, хоць асноўнае яе дзеянне адбывалася ва Украіне. Родныя тапонімы, імёны (Мінск, Гомель, Вільня, Сапегі, Радзівілы) "зацныя паны", "мапы" ды "гарматы"... Хораша! Здаецца, праўда, у тую палітычную заварушку зрабілі немалы ўнёсак і маскавіты... але і без добра (у сюжэтна-фабульным сэнсе, натуралёва).
Спадабаўся прыём з увядзеннем у аповед "злоснага каментатара", які спрабуе даць іншую ацэнку героя і падзеяў. Праўда, баюся, марна: сімпатыі ўсё адно на баку Адама: музыка, "ягуарчык", майстар капаэйры, іранічна-скептычны, ды яшчэ з трагічным арэолам інтэлектуал...
Спадабаўся малюнак бітвы, калі немагчыма абраць, хто ж "нашы", за каго хварэць, калі спачуваеш і аднаму боку, і другому – усім. Чыя вайна?.. Які зыход будзе лепшы для чалавецтва?..
Спадабаліся наўмысныя адаптаваныя анахранізмы: найперш праз сны Адама і прароцтвы новага Настрадамуса на 17 стагоддзе кладзецца адбітак стагоддзя 20 (самалёты, руская рэвалюцыя, Другая сусветная, Армія Краёва... зрэшты, козлік, які ўмеў лічыць да дзесяці).
Спадабалася... вялікая колькасць барбарызмаў у тэксце. Дапраўды адчуванне Бабілону.
Спадабаліся адсылкі на Дантэ, дарэчныя цытаты Пісання, дэкламацыя санетаў Гіёма дзю Вентрэ.
Спадабалася, што пад абалонкай авантурнага рамана пульсуе багата сур'ёзных пытанняў. Прадбачанне будучыні ці дапаможа змяніць яе да лепшага? Лепш быць скальпелем для чалавецтва, сякерай у чужой руцэ ці плюнуць на міфічнае ўдасканаленне грамадства і быць яго часткай – чалавекам? Ці мае права чалавек сам асудзіць сябе ці апраўдаць?
Але трэба кшталту дадаць аб'ектыўнасці. Якія мінусы маем? Прынамсі, аба што я спыткалася?
Не магла ўявіць знешнасць Адама. Або я прыглынула яе апісанне не разжаваўшы і не заўважыўшы, або аўтар цямніў. Нават з узростам героя я ніяк не магла разабрацца.
Пры ўсёй альтэрнатыўнасці кнігі ўсё-ткі я меркавала, што свет Сярэднявечча больш тэацэнтрычны. Фармальна цытаты прысутнічаюць, развагі пра веру таксама, але гэта мова, хутчэй, сучаснага інтэлектуала, чым сярэднявечнага манаха. З іншага боку, ці было б цікава чытаць стылізацыю?
Многа, вельмі (занадта?) многа ўсяго накручана! Але ці было б без гэтага цікава?
Асабістае: не люблю эзатэрычных ерасяў у мастацкіх кнігах (тут – пра "нашчадкаў анёлаў"). Дый дзіўныя развагі пра перадвызначанасць святасці – хаці, трэба прызнаць, яны кладуцца ў кальвінісцкую (тымчасовую!) тэорыя дэтэрмінізму.
Аўтар-гісторык, разважаючы над паваротнымі кропкамі мінулага, падае ўласную інтэрпрэтацыю падзей 17 стагоддзя. Гістарычны грунт – шыкоўны фон для авантурнага рамана. Наколькі ён альтэрнатыўны, не бяруся меркаваць. Недакладнасці, анахранізмы, неабгрунтаванасці?.. Шукайце, думаю, знойдзеце, асабліва калі паставіце такую мэту, бо гісторыя – гэта толькі раман, калі кожны даследчык на аснове вядомых фактаў малюе ўласную сюжэтную лінію. Нават школьны падручнік з яго ўрыўкавасцю, прымітыўнасцю і ідэалагічнасцю – прыклад альтэрнатыўнай гісторыі.
Калі казаць пра асацыяцыі і сугуччы, то кніга, пры пэўным падабенстве, не сягае глыбіняў інтэлектуальнай прозы Умбэрта Эка або гістарызму Генрыха Сянкевіча (тэкст больш забаўляльны і даступны), а найперш перагукваецца з улюбёным беларусамі Уладзімірам Караткевічам ды нашай сучасніцай Людмілай Рублеўскай.
"Небеса ликуют" = "Не беса ли куют": кніга-калейдаскоп. І не толькі таму, што яркія персанажы і падзеі, не толькі таму, што хутка змяняецца ўзор, але і таму, што кожны паварот трубкі, г. зн. сюжэту – і цалкам, абсалютна іншы малюнак: ты ўжо склаў сваю думку на матывацыю персанажаў, ты ўжо ацаніў, хто герой, хто злодзей... ані! пачынай спачатку. Апошні грэшнік – святы, забойца – уратавальнік, хітрун – наіўнота, скептык – вернік, здраднік – даверлівы...
Езуіт Адам з роду Гедыміна быў выкліканы з Паўднёвай Амерыкі (дзе ўвасабляў у жыццё тэорыі Томаса Мора), каб разабрацца, што адбылося (адбываецца) на ягонай радзіме – Рутэніі. "Нарэшце я дома", – кажа Адам, вярнуўшыся ў краіну дзяцінства. Так і я пачувалася ў гэтай кнізе, хоць асноўнае яе дзеянне адбывалася ва Украіне. Родныя тапонімы, імёны (Мінск, Гомель, Вільня, Сапегі, Радзівілы) "зацныя паны", "мапы" ды "гарматы"... Хораша! Здаецца, праўда, у тую палітычную заварушку зрабілі немалы ўнёсак і маскавіты... але і без добра (у сюжэтна-фабульным сэнсе, натуралёва).
Спадабаўся прыём з увядзеннем у аповед "злоснага каментатара", які спрабуе даць іншую ацэнку героя і падзеяў. Праўда, баюся, марна: сімпатыі ўсё адно на баку Адама: музыка, "ягуарчык", майстар капаэйры, іранічна-скептычны, ды яшчэ з трагічным арэолам інтэлектуал...
Спадабаўся малюнак бітвы, калі немагчыма абраць, хто ж "нашы", за каго хварэць, калі спачуваеш і аднаму боку, і другому – усім. Чыя вайна?.. Які зыход будзе лепшы для чалавецтва?..
Спадабаліся наўмысныя адаптаваныя анахранізмы: найперш праз сны Адама і прароцтвы новага Настрадамуса на 17 стагоддзе кладзецца адбітак стагоддзя 20 (самалёты, руская рэвалюцыя, Другая сусветная, Армія Краёва... зрэшты, козлік, які ўмеў лічыць да дзесяці).
Спадабалася... вялікая колькасць барбарызмаў у тэксце. Дапраўды адчуванне Бабілону.
Спадабаліся адсылкі на Дантэ, дарэчныя цытаты Пісання, дэкламацыя санетаў Гіёма дзю Вентрэ.
Спадабалася, што пад абалонкай авантурнага рамана пульсуе багата сур'ёзных пытанняў. Прадбачанне будучыні ці дапаможа змяніць яе да лепшага? Лепш быць скальпелем для чалавецтва, сякерай у чужой руцэ ці плюнуць на міфічнае ўдасканаленне грамадства і быць яго часткай – чалавекам? Ці мае права чалавек сам асудзіць сябе ці апраўдаць?
Але трэба кшталту дадаць аб'ектыўнасці. Якія мінусы маем? Прынамсі, аба што я спыткалася?
Не магла ўявіць знешнасць Адама. Або я прыглынула яе апісанне не разжаваўшы і не заўважыўшы, або аўтар цямніў. Нават з узростам героя я ніяк не магла разабрацца.
Пры ўсёй альтэрнатыўнасці кнігі ўсё-ткі я меркавала, што свет Сярэднявечча больш тэацэнтрычны. Фармальна цытаты прысутнічаюць, развагі пра веру таксама, але гэта мова, хутчэй, сучаснага інтэлектуала, чым сярэднявечнага манаха. З іншага боку, ці было б цікава чытаць стылізацыю?
Многа, вельмі (занадта?) многа ўсяго накручана! Але ці было б без гэтага цікава?
Асабістае: не люблю эзатэрычных ерасяў у мастацкіх кнігах (тут – пра "нашчадкаў анёлаў"). Дый дзіўныя развагі пра перадвызначанасць святасці – хаці, трэба прызнаць, яны кладуцца ў кальвінісцкую (тымчасовую!) тэорыя дэтэрмінізму.
Аўтар-гісторык, разважаючы над паваротнымі кропкамі мінулага, падае ўласную інтэрпрэтацыю падзей 17 стагоддзя. Гістарычны грунт – шыкоўны фон для авантурнага рамана. Наколькі ён альтэрнатыўны, не бяруся меркаваць. Недакладнасці, анахранізмы, неабгрунтаванасці?.. Шукайце, думаю, знойдзеце, асабліва калі паставіце такую мэту, бо гісторыя – гэта толькі раман, калі кожны даследчык на аснове вядомых фактаў малюе ўласную сюжэтную лінію. Нават школьны падручнік з яго ўрыўкавасцю, прымітыўнасцю і ідэалагічнасцю – прыклад альтэрнатыўнай гісторыі.
Калі казаць пра асацыяцыі і сугуччы, то кніга, пры пэўным падабенстве, не сягае глыбіняў інтэлектуальнай прозы Умбэрта Эка або гістарызму Генрыха Сянкевіча (тэкст больш забаўляльны і даступны), а найперш перагукваецца з улюбёным беларусамі Уладзімірам Караткевічам ды нашай сучасніцай Людмілай Рублеўскай.
August 24, 2011
Неплохо для фэнтэзи за 70 рублей =) Увлекательно, читается легко. Вот только иногда не хватает знания польского и др. языков, на которых изволит выражаться автор.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews