What do you think?
Rate this book
มหารานี
“เจ้าหญิงศาสวัตรา” ซึ่งดำรงพระยศเป็น “อัครราชกุมารี” แห่งศิขิน มีพระนาม มีพระอนุชานาม “เจ้าชายศิขรินทร์” ทั้งสองพระองค์ประทับ ณ คันธามาส ณ หมู่บ้านเล็กๆ ที่ราบสูง ริมภูเขา บัดนี้ต้องส่งพระธิดาองค์โต “เจ้าหญิงศาสวัตรา” สู่เขตหิมวันต์ ฤาว่าพระราชาธิบดีทอดพระเนตรเห็น “ช่องทาง” “หิมวันต์” จะช่วยพระโอรสองค์น้อยได้ นั่นคือหน้าที่แห่งเชษฐภคินีพึงกระทำ การเสด็จ “แผ่นดินหิมวันต์” คือการไปทอดพระเนตร “ฐานอำนาจ” มงกุฎและบัลลังก์ ต้องมี “อำนาจ” รองรับเสมอ ฐานราชบัลลังก์ศิขรินทร์ต้องการ “หัตถ์” ค้ำจุน “หัตถ์” ที่มั่นคั่งและทรงอำนาจขณะนี้…เจ้าชายรามิล หาก “รามิล” คือ พญาอินทรี แห่งห้าขุนเขา “ปัญจคีรี” มี “มรตาบดี” เป็นพระสมัญญา พระสมัญญาอันเนื่องมาจากคำโจษจันว่า ทรงเป็นผู้ทรงอำนาจสูงสุดในผ่าที่โหดเหี้ยมที่สุด มรตาบดี ที่มีความหมายน่าสะพรึงกลัว “เทพแห่งความตาย” …
Paperback
11 people are currently reading
170 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 11 of 11 reviews
May 22, 2016
ชื่อเรื่อง - มหารานี
ผู้แต่ง - ลักษณวดี
ตัวละคร
เจ้าหญิงศาศวัตราโสภาควดี (ศาศวัตรา)
เจ้าชายรามิล (รามิลล่ะ)
รีวิวหลังอ่าน
20/2546
เป็นเรื่องที่รักขึ้นหิ้งมากๆ อร๊ายยยย รักเจ้าชายรามิล หลงรักมากๆ รามิลแปลว่ากามเทพ ตอนอ่านเนี่ยเพ้อมากเลยอ่ะ สิบกว่าปีก็ยังรักเรื่องนี้เสมอ ชอบชื่อศาศวัตราของนางเอกด้วย เป็นชื่อที่เพราะมากๆ อ่ะ เรื่องนี้เรารักพอๆ กับเรื่องดั่งดวงหฤทัยเลยแหละ นิยายป้าทมในนามปากกาลักษณวดี ต้องแนวประมาณดั่งดวงหฤทัย มหารานี จักรพรรดินี มงกุฎที่ไร้บัลลังก์ เนี่ย เป็นอะไรที่ชอบมากจริงๆ
พอได้ใส่ข้อมูลการอ่านย้อนหลังไปสิบกว่าปีเนี่ย ทำเอาอยากหยิบ "มหารานี" ขึ้นมาอ่านอีกครั้งจังเลย เรื่องโปรดของเราจริงๆ นะ
Review Date แบบคร่าวๆ 22.01 น. Sun 22 May 2016
ผู้แต่ง - ลักษณวดี
ตัวละคร
เจ้าหญิงศาศวัตราโสภาควดี (ศาศวัตรา)
เจ้าชายรามิล (รามิลล่ะ)
รีวิวหลังอ่าน
20/2546
เป็นเรื่องที่รักขึ้นหิ้งมากๆ อร๊ายยยย รักเจ้าชายรามิล หลงรักมากๆ รามิลแปลว่ากามเทพ ตอนอ่านเนี่ยเพ้อมากเลยอ่ะ สิบกว่าปีก็ยังรักเรื่องนี้เสมอ ชอบชื่อศาศวัตราของนางเอกด้วย เป็นชื่อที่เพราะมากๆ อ่ะ เรื่องนี้เรารักพอๆ กับเรื่องดั่งดวงหฤทัยเลยแหละ นิยายป้าทมในนามปากกาลักษณวดี ต้องแนวประมาณดั่งดวงหฤทัย มหารานี จักรพรรดินี มงกุฎที่ไร้บัลลังก์ เนี่ย เป็นอะไรที่ชอบมากจริงๆ
พอได้ใส่ข้อมูลการอ่านย้อนหลังไปสิบกว่าปีเนี่ย ทำเอาอยากหยิบ "มหารานี" ขึ้นมาอ่านอีกครั้งจังเลย เรื่องโปรดของเราจริงๆ นะ
Review Date แบบคร่าวๆ 22.01 น. Sun 22 May 2016
October 15, 2019
พวกเราพอใจ !!!
ต้องบอกว่า เป็นนิยายที่…
ธรรมะชนะอธรรม
คนดีตกน้ำไม่ไหลฯ
คนชั่วกลับใจ
หรืออะไรแนวๆ นี้ค่ะ
เป็นเรื่องที่จบได้ แฮปปี้ มากกก (เพระคนชั่วไม่เหลือแล้ว?) แต่… แต่ว่า พระนางเขาบอกรักกันตอนไหนนะ!? เอ๊ะ หรือไม่จำเป็นต้องพูด ทุกอย่างมันชัดเจนในตัวของมันเอง งี้มั้ง ฮ่าๆๆ
เจ้าหญิงศาศวัตราแห่งศิขิน และ เจ้าชายรามิลล่ะ (รัวลิ้น) เจ้าชายพระอนุชาแห่งวิเทหะ เป็นความรักที่เกิดจากการเรียนรู้กันและกัน ค่อยๆ สัมผัสตัวตน เข้าใจความรู้สึกนึกคิดของอีกฝ่ายมากขึ้นเรื่อยๆ ถึงอย่างนั้น ตอนที่นางเอกของเรารู้ว่าจะต้องเกิดข้อผูกมัดอะไรขึ้นกับทางฝ่ายพระเอก เธอกลับไม่พอใจ ไม่มั่นใจ !! อาจจะเพราะถูกบังคับมั้งถึงไม่ชอบใจ แต่แหม ฉันรู้นะว่าเธอรู้สึกดีกับเขา เธอจะดื้อเพื่อ!? (อิน) ศาศวัตราเข้าข้างทางรามิลมาตลอด แต่พอทูลหม่อมพ่อบอกให้ตัดสินใจทีไรก็ลังเล ไม่ยอมรับตัวเองจนแล้วจนรอด
(สปอยด์หน่อยๆ : แต่ถึงจะอย่างงั้น เวลาเกิดปัญหา ก็เป็นทุกข์ร้อนคอยช่วยเหลือสนับสนุนกันนะคะ ที่ประทับใจที่สุดเลยก็คือ ตอนที่รามิลบาดเจ็บอยู่ทางวิเทหะ ศาศวัตราก็รุดมารออยู่แถวชายแดน เป็นห่วงจนต้องออกมามองดูยอดเขาทุกวัน อีกฝ่ายฟื้นขึ้นมาก็รีบหาย รีบบึ่งลงมาหา เอ้อ แต่ก็ยังไม่บอกว่ารักสักคำนะ เขาคงจะรู้กันเองแหละ ต้องรู้อยู่แล้วแหละเนอะ แต่ไม่ยอมบอกเรา ฮ่าๆๆๆๆ)
ความรักชายหญิงก็ประมาณนั้น แต่ความรักของครอบครัวในเรื่องก็สำคัญไม่แพ้กันค่ะ เปิดเรื่องมาก็ทำน้ำตาไหลอาบไปหลายบทเลย เพราะเจ้าหญิงกับเจ้าชายน้อยสองพี่น้องที่ถูกพ่อทิ้งให้ดูแลกันเองที่คันธามาส ถึงอย่างนั้นก็โตมาได้อย่างสง่างาม TT แต่ทูลหม่อมพ่อก็มีเหตุผลของพระองค์นะคะ แอบอยากให้ท้ายๆ เรื่องได้มีโอกาสแสดงความรักพ่อลูกกันลึกซึ้งกว่านี้หน่อย จะได้น้ำตาจากคนแบบเราไปอีกหลายลิตรเลย ความรักของพี่น้องสามคนจากสิขิน พ่อลูก อาหลาน เชษฐาอนุชา จากวิเทหะ หื้ม เยอะค่ะ อบอุ่นร้อนรุ่มเลย
สรุปว่า ชอบมากค่ะ แต่ยังไม่สุด อย่างที่ว่ามา แต่ก็จะเก็บไว้เป็นหนึ่งในเรื่องที่ประทับใจจริงๆ
"หลับเถิด แก้วตา อย่าอาวรณ์" …
ต้องบอกว่า เป็นนิยายที่…
ธรรมะชนะอธรรม
คนดีตกน้ำไม่ไหลฯ
คนชั่วกลับใจ
หรืออะไรแนวๆ นี้ค่ะ
เป็นเรื่องที่จบได้ แฮปปี้ มากกก (เพระคนชั่วไม่เหลือแล้ว?) แต่… แต่ว่า พระนางเขาบอกรักกันตอนไหนนะ!? เอ๊ะ หรือไม่จำเป็นต้องพูด ทุกอย่างมันชัดเจนในตัวของมันเอง งี้มั้ง ฮ่าๆๆ
เจ้าหญิงศาศวัตราแห่งศิขิน และ เจ้าชายรามิลล่ะ (รัวลิ้น) เจ้าชายพระอนุชาแห่งวิเทหะ เป็นความรักที่เกิดจากการเรียนรู้กันและกัน ค่อยๆ สัมผัสตัวตน เข้าใจความรู้สึกนึกคิดของอีกฝ่ายมากขึ้นเรื่อยๆ ถึงอย่างนั้น ตอนที่นางเอกของเรารู้ว่าจะต้องเกิดข้อผูกมัดอะไรขึ้นกับทางฝ่ายพระเอก เธอกลับไม่พอใจ ไม่มั่นใจ !! อาจจะเพราะถูกบังคับมั้งถึงไม่ชอบใจ แต่แหม ฉันรู้นะว่าเธอรู้สึกดีกับเขา เธอจะดื้อเพื่อ!? (อิน) ศาศวัตราเข้าข้างทางรามิลมาตลอด แต่พอทูลหม่อมพ่อบอกให้ตัดสินใจทีไรก็ลังเล ไม่ยอมรับตัวเองจนแล้วจนรอด
(สปอยด์หน่อยๆ : แต่ถึงจะอย่างงั้น เวลาเกิดปัญหา ก็เป็นทุกข์ร้อนคอยช่วยเหลือสนับสนุนกันนะคะ ที่ประทับใจที่สุดเลยก็คือ ตอนที่รามิลบาดเจ็บอยู่ทางวิเทหะ ศาศวัตราก็รุดมารออยู่แถวชายแดน เป็นห่วงจนต้องออกมามองดูยอดเขาทุกวัน อีกฝ่ายฟื้นขึ้นมาก็รีบหาย รีบบึ่งลงมาหา เอ้อ แต่ก็ยังไม่บอกว่ารักสักคำนะ เขาคงจะรู้กันเองแหละ ต้องรู้อยู่แล้วแหละเนอะ แต่ไม่ยอมบอกเรา ฮ่าๆๆๆๆ)
ความรักชายหญิงก็ประมาณนั้น แต่ความรักของครอบครัวในเรื่องก็สำคัญไม่แพ้กันค่ะ เปิดเรื่องมาก็ทำน้ำตาไหลอาบไปหลายบทเลย เพราะเจ้าหญิงกับเจ้าชายน้อยสองพี่น้องที่ถูกพ่อทิ้งให้ดูแลกันเองที่คันธามาส ถึงอย่างนั้นก็โตมาได้อย่างสง่างาม TT แต่ทูลหม่อมพ่อก็มีเหตุผลของพระองค์นะคะ แอบอยากให้ท้ายๆ เรื่องได้มีโอกาสแสดงความรักพ่อลูกกันลึกซึ้งกว่านี้หน่อย จะได้น้ำตาจากคนแบบเราไปอีกหลายลิตรเลย ความรักของพี่น้องสามคนจากสิขิน พ่อลูก อาหลาน เชษฐาอนุชา จากวิเทหะ หื้ม เยอะค่ะ อบอุ่นร้อนรุ่มเลย
สรุปว่า ชอบมากค่ะ แต่ยังไม่สุด อย่างที่ว่ามา แต่ก็จะเก็บไว้เป็นหนึ่งในเรื่องที่ประทับใจจริงๆ
"หลับเถิด แก้วตา อย่าอาวรณ์" …
December 12, 2015
เป็นปมปัญหาการเมืองระหว่างรัฐ ทำนองนั้นอีกแล้ว
แต่เราว่าเรื่องนี้ดำเนินเรื่องเนิบช้ากว่าเรื่องอื่นนะ
เนิบๆ ง่วงๆ กั๊กๆ ไม่ไปไหนสักที
ปมของเรื่อง จริงๆ ยังไม่ซับซ้อนเท่าเรื่องอื่นๆ
พอจะเดาๆ ได้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
แต่ผู้เขียนเปิดเผยช้ามาก เลยสนุกน้อยหน่อยเพราะรำคาญการรอคอย
แต่พอตอนใกล้ๆ จบก็สนุกดีนะคะ
เรื่องนี้กลางๆ ค่ะ สำหรับเรา
แต่เราว่าเรื่องนี้ดำเนินเรื่องเนิบช้ากว่าเรื่องอื่นนะ
เนิบๆ ง่วงๆ กั๊กๆ ไม่ไปไหนสักที
ปมของเรื่อง จริงๆ ยังไม่ซับซ้อนเท่าเรื่องอื่นๆ
พอจะเดาๆ ได้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
แต่ผู้เขียนเปิดเผยช้ามาก เลยสนุกน้อยหน่อยเพราะรำคาญการรอคอย
แต่พอตอนใกล้ๆ จบก็สนุกดีนะคะ
เรื่องนี้กลางๆ ค่ะ สำหรับเรา
April 13, 2020
เป็นเรื่องการเมืองทั้งภายในรัฐนั้นและอีกรัฐหนึ่งก็มีปัญหาเดียวกัน นางเอกถูกแต่งตั้งเป็น
อัครกุมารี เพื่อให้มียศเหมาะสมกับ(รามิล)พระอนุชาของประธานาธิบดีของวิเทหะ นางเอกสงสัยหนักว่าทำไมถึงให้พระยศ และยังให้ตามเสด็จไปรัฐวิเทหะด้วย
ระหว่างที่หาคำตอบก็ทำให้รู้การเมืองของอีกรัฐนั้นนึงและการเมืองของรัฐตัวเองด้วย
นางเอกถึงรู้สักว่าตำแหน่งตัวเองแบกหน้าที่ไว้มากมาย มารู้ที่หลังว่าคล้ายๆกับมาดูตัว
เมื่อเจอพระเอกก็ไม่ชอบใจในความดุดันกวนบาทา พอได้ไปเยือนถิ่นของพระเอกคือ หิมวันต์
รามิลกลายเป็นคนยิ้มง่าย ขี้เล่น กับทุกคน ความดุดันเก็กขรึมตอนเจอที่วิเทหะ หายไป
ถึงเปิดใจว่าได้เพื่อนเพิ่ม พอนางเอกต้องเดินทางกลับรัฐตัวเอง รามิลก็เดินทางมาด้วย (จะทรงมาเป็นพระคู่หมั้น)
อัครกุมารี เพื่อให้มียศเหมาะสมกับ(รามิล)พระอนุชาของประธานาธิบดีของวิเทหะ นางเอกสงสัยหนักว่าทำไมถึงให้พระยศ และยังให้ตามเสด็จไปรัฐวิเทหะด้วย
ระหว่างที่หาคำตอบก็ทำให้รู้การเมืองของอีกรัฐนั้นนึงและการเมืองของรัฐตัวเองด้วย
นางเอกถึงรู้สักว่าตำแหน่งตัวเองแบกหน้าที่ไว้มากมาย มารู้ที่หลังว่าคล้ายๆกับมาดูตัว
เมื่อเจอพระเอกก็ไม่ชอบใจในความดุดันกวนบาทา พอได้ไปเยือนถิ่นของพระเอกคือ หิมวันต์
รามิลกลายเป็นคนยิ้มง่าย ขี้เล่น กับทุกคน ความดุดันเก็กขรึมตอนเจอที่วิเทหะ หายไป
ถึงเปิดใจว่าได้เพื่อนเพิ่ม พอนางเอกต้องเดินทางกลับรัฐตัวเอง รามิลก็เดินทางมาด้วย (จะทรงมาเป็นพระคู่หมั้น)
October 26, 2013
อ่านรีวิวที่นี่ค่ะ
http://www.bloggang.com/viewdiary.php...
http://www.bloggang.com/viewdiary.php...
April 13, 2023
“เจ้าหญิง คือหญิงที่อยู่เหนือกว่าหญิงทั้งปวง”
Book: มหารานี
Writer: ลักษณวดี
#หยิบมาเพราะ
ความเข้าใจไปเองว่าเรื่องราวน่าจะเกี่ยวกับการครองบัลลังก์ของบ้านเมืองแถบๆ อินเดีย เพราะชื่อเรื่องมหารานี น่าจะเล่าถึงเรื่องราวของการปกครองในแถวๆ นั้น ซึ่งช่วงที่ซื้อหนังสือเล่มนี้มาเป็นช่วงที่กำลังสนใจเรื่องราวของอินเดียๆ อยู่พอดี เลยคิดว่าน่าจะเป็นนิยายที่น่าสนใจอีกเรื่องค่ะ
#ภาพรวม
เรื่องไม่ได้เกี่ยวกับอินเดียๆ อย่างที่คิด เทียบกับ ‘สิเน่หาสาหรี’ ถึงจะเป็นบ้านเมืองสมมุติเหมือนกัน แต่สิเน่หาส่าหรีเล่าไปทางอินเดียมากกว่า ในขณะที่ ‘มหารานี’ เล่าเรื่องค่อนไปข้างแถบ ทิเบต หรือเนปาลมากกว่า ถึงจะใกล้ๆ กัน แต่การบรรยายภูมิประเทศในเรื่องนี้ ค่อนข้างไปภูเขาหิมะเยอะมาก เดาว่าน่าจะอยู่แถบๆ เดียวกับ ‘ดั่งดวงหฤทัย’ นี่แหละค่ะ
นิยายบรรยายสวยงามสมชื่อ ลักษณวดี หรือ ทมยันตี แต่รู้สึกว่าเล่มแรกดำเนินเรื่องค่อนข้างเชื่องช้าเลยทีเดียว เน้นเล่าเรื่องความลำบาก ความรู้สึก และบรรยายฉากค่อนข้างเยอะ กว่าเรื่องจะเริ่มจริงๆ จังๆ ก็ปาเข้าไปท้ายเล่ม 1 แต่รับรองว่าต้องถูกใจนักอ่านที่ชอบเสพภาษาสวยๆ และคำราชาศัพท์ที่จัดเต็มมาเต็มทั้งเรื่อง
เริ่มเข้าเล่ม 2 ช่วง 2-3 บทแรกก็ยังท่องเที่ยวเรื่อยเปื่อย ชมนก ชมภูเขา แต่พอช่วงกลางๆ เรื่องราวถึงเข้มข้นกันมากขึ้น มีประเด็นการเมืองการปกครองระหว่างเมืองที่วางเรื่องไว้ได้อย่างน่าสนุก และก็ประจวบเหมาะพอดี ช่วงท้ายๆ ยิ่งเร้าใจ มีฉากแอ็คชั่นโผล่มาให้สนุกสนานตื่นเต้น
ยังรู้สึกช่วงท้ายจบเร็วไปหน่อย แม้ว่าจะอ่านแล้วรู้ หรือเข้าใจได้ว่าเรื่องจบลงเช่นไร แต่มีภาพที่อยากเห็นอีกหลายภาพที่ไม่ปรากฏในเรื่อง เป็นภาพที่เหมือนอยากให้ไปปะติดปะต่อเอง และเสียดายที่สุดคือภาพของมหารานีที่ยิ่งใหญ่ตามชื่อเรื่อง กลับไม่ปรากฏเป็นภาพชัดๆ จากในเรื่อง แม้จะมีการเล่า sub-plot มา support อยู่บ้าง แต่ก็ยังไม่ค่อยชัด ออกแนวปลายเปิดให้เข้าใจเองเยอะ จบแบบไม่ค่อยแกรนด์เท่าไร เสียดายตรงนี้ค่ะ
Book: มหารานี
Writer: ลักษณวดี
#หยิบมาเพราะ
ความเข้าใจไปเองว่าเรื่องราวน่าจะเกี่ยวกับการครองบัลลังก์ของบ้านเมืองแถบๆ อินเดีย เพราะชื่อเรื่องมหารานี น่าจะเล่าถึงเรื่องราวของการปกครองในแถวๆ นั้น ซึ่งช่วงที่ซื้อหนังสือเล่มนี้มาเป็นช่วงที่กำลังสนใจเรื่องราวของอินเดียๆ อยู่พอดี เลยคิดว่าน่าจะเป็นนิยายที่น่าสนใจอีกเรื่องค่ะ
#ภาพรวม
เรื่องไม่ได้เกี่ยวกับอินเดียๆ อย่างที่คิด เทียบกับ ‘สิเน่หาสาหรี’ ถึงจะเป็นบ้านเมืองสมมุติเหมือนกัน แต่สิเน่หาส่าหรีเล่าไปทางอินเดียมากกว่า ในขณะที่ ‘มหารานี’ เล่าเรื่องค่อนไปข้างแถบ ทิเบต หรือเนปาลมากกว่า ถึงจะใกล้ๆ กัน แต่การบรรยายภูมิประเทศในเรื่องนี้ ค่อนข้างไปภูเขาหิมะเยอะมาก เดาว่าน่าจะอยู่แถบๆ เดียวกับ ‘ดั่งดวงหฤทัย’ นี่แหละค่ะ
นิยายบรรยายสวยงามสมชื่อ ลักษณวดี หรือ ทมยันตี แต่รู้สึกว่าเล่มแรกดำเนินเรื่องค่อนข้างเชื่องช้าเลยทีเดียว เน้นเล่าเรื่องความลำบาก ความรู้สึก และบรรยายฉากค่อนข้างเยอะ กว่าเรื่องจะเริ่มจริงๆ จังๆ ก็ปาเข้าไปท้ายเล่ม 1 แต่รับรองว่าต้องถูกใจนักอ่านที่ชอบเสพภาษาสวยๆ และคำราชาศัพท์ที่จัดเต็มมาเต็มทั้งเรื่อง
เริ่มเข้าเล่ม 2 ช่วง 2-3 บทแรกก็ยังท่องเที่ยวเรื่อยเปื่อย ชมนก ชมภูเขา แต่พอช่วงกลางๆ เรื่องราวถึงเข้มข้นกันมากขึ้น มีประเด็นการเมืองการปกครองระหว่างเมืองที่วางเรื่องไว้ได้อย่างน่าสนุก และก็ประจวบเหมาะพอดี ช่วงท้ายๆ ยิ่งเร้าใจ มีฉากแอ็คชั่นโผล่มาให้สนุกสนานตื่นเต้น
ยังรู้สึกช่วงท้ายจบเร็วไปหน่อย แม้ว่าจะอ่านแล้วรู้ หรือเข้าใจได้ว่าเรื่องจบลงเช่นไร แต่มีภาพที่อยากเห็นอีกหลายภาพที่ไม่ปรากฏในเรื่อง เป็นภาพที่เหมือนอยากให้ไปปะติดปะต่อเอง และเสียดายที่สุดคือภาพของมหารานีที่ยิ่งใหญ่ตามชื่อเรื่อง กลับไม่ปรากฏเป็นภาพชัดๆ จากในเรื่อง แม้จะมีการเล่า sub-plot มา support อยู่บ้าง แต่ก็ยังไม่ค่อยชัด ออกแนวปลายเปิดให้เข้าใจเองเยอะ จบแบบไม่ค่อยแกรนด์เท่าไร เสียดายตรงนี้ค่ะ
August 5, 2015
ชอบมากเลยค่ะ มีประโยคเด็ดๆสอนใจมากมาย
"ความป่าเถื่อนเป็นรากเหง้าของความเจริญ และความเจริญจะนำโลกไปสู่ความป่าเถื่อน วัฏจักรเป็นเช่นนี้เสมอ"
"อำนาจก็คล้ายหิมะ ยากที่จะบีบกำรวมเป็นก้อนแข็งในมือ และพอไม่นานก็จะละลายลอดนิ้วหายไปเสียอีก"
แถมองค์ชายรามิลล่ะ ก็หล่อ น่ารักด้วยยยย สามผ่านค่ะ
"ความป่าเถื่อนเป็นรากเหง้าของความเจริญ และความเจริญจะนำโลกไปสู่ความป่าเถื่อน วัฏจักรเป็นเช่นนี้เสมอ"
"อำนาจก็คล้ายหิมะ ยากที่จะบีบกำรวมเป็นก้อนแข็งในมือ และพอไม่นานก็จะละลายลอดนิ้วหายไปเสียอีก"
แถมองค์ชายรามิลล่ะ ก็หล่อ น่ารักด้วยยยย สามผ่านค่ะ
January 5, 2016
หนังสือ 700 กว่าหน้า แต่เนื้อเรื่องจริงๆไม่ค่อยมีอะไร ไปเรื่อยๆเอื่อยๆ หนักไปทางมุขแซวกันระหว่างตัวละคร การบรรยายเสื้อผ้าอย่างละเอียดในทุกๆงานเลี้ยง บรรยายสถานที่ ชอบบุคลิกของพระเอก ชื่อเรื่องมหารานี เหมือนนางเอกจะเก่ง แต่นางเอกแทบจะไม่ได้มีบทบาทในเรื่องใดๆเลย ที่เด่นคือพระเอก สรุป ไม่โดนค่ะ
March 3, 2011
เป็นเรื่องที่ใช้ภาษาดี และมีความ คม ของตัวละครแสดงผ่านออกมาทางการสนทนา และความคิดต่างๆ
June 21, 2013
ชอบทั้งความฉลาดและไหวพริบของนางเอก
ชอบความดุดัน อ่อนโยน ปนโรแมนติกกับความปากแข็ง
ของรามิล พระเอก เรื่องนี้ชอบมากๆๆๆ
ชอบความดุดัน อ่อนโยน ปนโรแมนติกกับความปากแข็ง
ของรามิล พระเอก เรื่องนี้ชอบมากๆๆๆ
February 14, 2016
เนื้อเรื่องเรื่อยๆ เอื่อยๆ กั๊ก ไม่ซับซ้อนฟาดฟันกันเท่าเรื่องอื่นแต่ก็ให้ความรู้สึกที่อ่านได้เรื่อยๆ ไม่หนักสมองมากนัก
Displaying 1 - 11 of 11 reviews