Burned Bramble

Like a Tear in the Ocean #1

by Manès Sperber, Constantine FitzGibbon (Translator)

English, German (translation)

401 pages, Hardcover

First published January 1, 1949

Reviews

[Nikos Tsentemeidis · Rating 5 out of 5]

Συγκλονιστικό ιστορικό-πολιτικό μυθιστόρημα

[Georgina Koutrouditsou · Rating 5 out of 5]

Δεν υπάρχουν άλλες λέξεις πέρα από το ε ξ α ι ρ ε τ ι κ ό για να περιγράψουν το α' μέρος μιας τριλογίας που αναμένω όλο χαρά να διαβάσω!!
Μετά την τελευταία μου βιβλιογραφική ήττα,από πλευράς επιλογής βιβλίου,οδηγήθηκα δειλά στο συγκεκριμένο.Ομολογώ ότι δεν είχα διαβάσει τίποτα σχετικά με τον συγγραφέα,το περιεχόμενο του βιβλίου και κυρίως κριτικές.Το ανακάλυψα τυχαία μόνη μου,σε μια από τις βόλτες-κάπως για να ξεχαστούμε από τα μαθήματα-σε ένα μεγάλο βιβλιοπωλείο της πόλης που χάνεσαι(νομίζω για αυτό πας..).Αυτό που μου έκανε το κλικ και το πλησίασα ήταν το εξώφυλλο του βιβλίο που θύμιζε προπαγανδιστικές αφίσες της πρώην ΕΣΣΔ,αλλά με ένα άλλο στυλ,πιο άγριο.Το έπιασα στα χέρια μου,διάβασα την περίληψη,2-3 σελίδες από την εισαγωγή της μεταφράστριας και δεν ήθελα πολύ για να το αγοράσω!
Το ξεκίνησα κάπως καθυστερημένα σε σχέση με την ημερομηνία αγοράς του,αλλά η αναγνωσή του ήταν κάτι το μαγικό.Αρχικά,υπέροχος λόγος.Η μετάφραση εξαιρετική της κ.Έμης Βαικούση.Δεν χάθηκα ούτε μπερδεύτηκα στην πλοκή,λόγω των σταδίων και των ηρώων που αναφέρει ο συγγραφέας.Πολλές φορές ξαναγύρισα τις σελίδες για να διαβάσω ξανά τα υπέροχα πιστεύω των ηρώων(πραγματικά λόγω όλων αυτών που βίωναν).Έχω σημειώσει αρκετές παραγράφους σε σελίδες με λόγια που απλά μαγεύουν,που δείχνουν τον αγώνα των ηρώων απέναντι σε ιδέες και πιστεύω που δυστυχώς κατέρρευσαν..
Η Μεγάλη Υπόθεση που ανάφερεται ξανά και ξανά είναι η δική τους Ουτοπία και ίσως και η δική μας Μεγάλη Ιδέα(κάμία σχέση το ένα περιεχόμενο με το άλλο,απλά ήθελα να κάνω μια άτυπη σύγκριση)που τελικά μένει στον καθένα μια (γλυκο)πικρη γεύση από όλα αυτά που θυσίασε και πίστεψε.
Μέσα από τις σελίδες του ξετυλίγεται όλη η ιστορία της Ευρώπης του Μεσοπολέμου,η άνοδος του Χίτλερ,οι δίκες της Μόσχας και ο ρόλος της Ιστορίας και των ανθρώπων-ηρώων που την αποτελούν.Όσες κριτικές διάβασα,καθόλη τη διάρκεια της ανάγνωσης του βιβλίου μιλούσαν για τη "σάγκα της Κομιντέρν" για την "ψευδαίσθηση ενός αιώνα" και άλλα πολλά.Η τελευταία κριτική,λίγο πριν τελείωσω και εγώ την ανάγνωση του βιβλίου,ήταν του George-Icaros Babassakis (http://www.lifo.gr/guide/cultureblogs... οποίος εκφράζει απόλυτα όλα αυτά που πιστεύω για αυτό το βιβλίο.Επίσης μέσω της κριτικής του ανακάλυψα το "Μηδέν και το Άπειρον" του Άρθουρ Καίστλερ και για αυτό τον ευχαριστώ πολύ!
Τελείωνοντας,θα ήθελα να το προτείνω σε όλους ανεπιφύλακτα με μια συμβουλή όμως:δεν είναι ββλίο παραλίας και ούτε διαβάζεται εύκολα.Θέλει προσοχή και επιμονή!

[George-Icaros Babassakis · Rating 5 out of 5]

Βιβλίο ποὺ ἀναλύοντας τὰ μεσοπολεμικὰ τεκταινόμενα, μιλάει καίρια καὶ γιὰ τὸ σήμερα. Ἀνάγνωσμα ποὺ μᾶς κάνει σοφότερους. Μεθαύριο στὴ Lifo δημοσιεύω ἕνα κείμενο γιὰ τὴν Καμμένη Βάτο.

[shahram]

sperber was a jenius . he was the student of Fruid and Adler . i recommend to every body to read this book . it is about totalitarism .

[Sara · Rating 5 out of 5]

If you are interested to know more about revolution, totalitarian regimes or you think you are a reformist, you should read this book.

[Marginalia Σημειώσεις στο περιθώριο]

«Στο βιβλίο του Μανές Σπέρμπερ, «Η Καμένη Βάτος» , τμήμα της τριλογίας Δάκρυ στον Ωκεανό, που ο Καίσλερ χαρακτήρισε σαν τη «Σάγκα της Κομιντέρν», το σκοτάδι είναι ακόμα πιο πηχτό. Εδώ η βασική αναφορά είναι στους «επαγγελματίες επαναστάτες», στους ανθρώπους που, παρά την ήττα από τους Ναζί και την οργανωτική συντριβή των κομμάτων τους, επιμένουν να λειτουργούν ως «ταχυδρόμοι» -ως «πράκτορες» της Διεθνούς. Όμως η προσοχή δεν στρέφεται μόνο στην άνιση πάλη ενάντια στον εξωτερικό εχθρό, αλλά, κυρίως, δίνεται η έμφαση στον «εσωτερικό αγώνα». Στον ταχυδρόμο, που αρχίζει να κατανοεί ότι οι εντολές που μεταφέρει οδηγούν στη συντριβή των συντρόφων στον τόπο παράδοσης. Στις ριψοκίνδυνες συνεδριάσεις, σε συνθήκες βαθιάς παρανομίας, όπου οι συμμετέχοντες διαισθάνονται ότι συγκαλούνται κυρίως για να καταδικάσουν τους καλύτερους. Στο θρήνο των μελών για την καταδίκη των δοκιμασμένων από τη Διεθνή στον καιρό του Λένιν, στελεχών τους. Στις φοβερές συγκρούσεις μεταξύ τάσεων και φραξιών σε ένα ηττημένο κόμμα, όπως αυτό στη Γιουγκοσλαβία (εδώ ο έμπειρος στην ιστορία των ΚΚ αναγνώστης θα αναγνωρίσει πρόσωπα αλλά και αίτια, τόσο της μετέπειτα νίκης της αντίστασης στη Γιουγκοσλαβία, που παραβίασε τη συμφωνία της Γιάλτας, όσο και της γρήγορης ρήξης του Τίτο με το «κέντρο» της Μόσχας και της Κομινφόρμ). Η προσοχή στρέφεται στη «διαλεκτική της λήθης», στη μέθοδο που αναπτύχθηκε μέσα στο Κόμμα για να βαφτίζεται το κρέας σε ψάρι και η συντριβή σε νίκη, ίσως με το όπλο παρά πόδας…

Η απελπισία του Σπέρμπερ είναι απόλυτη, είναι απωθητική. Από την αρχή δηλώνει ενήμερος για όσους μιλούσαν για ένα «νέο ξεκίνημα»:

«… “υπάρχει μια άλλη βάτος, πρέπει να ψάξουμε να την βρούμε”, διακηρύσσουν οι μυστικές φωνές των διωκόμενων από τα πρωτοπαλίκαρα των παλαιών και των νέων κυρίων. Δεν τη βρίσκουμε; Θα φυτέψουμε μια καινούργια».

Δηλώνει επίσης, τη συμπάθειά του προς αυτό το ρεύμα:

«Ευλογημένοι ας είναι όσοι μιλούν έτσι. Μακάρι να είναι ευκολοδιάβατα για αυτούς τα πέτρινα μονοπάτια, είθε το φρόνημά τους να ξεπερνά το θρήνο μας».

Όμως η συμπάθεια δεν αρκεί για να γίνει πολιτική θέση, για να γίνει πολιτική συμμετοχή:

«Προσπαθήσαμε να τους ξεχάσουμε γρήγορα, τους ίδιους και την πικρή γεύση της ελπίδας τους. Μας είχαν κουράσει τα αιωνίως νέα ξεκινήματα».»


Από το άρθρο του Αντώνη Νταβανέλου στο πρώτο μας τεύχος, Θεωρίες του «ολοκληρωτισμού» και αντισταλινική λογοτεχνία του Μεσοπολέμου

[Stratos · Rating 3 out of 5]

Χατιρικώς έβαλα ένα 3! Είχα διαβάσει πολύ καλές κριτικές όμως δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε. Μετά δυσκολίας έφτασα στις τελευταίες σελίδες όπου και το παράτησα πριν το τέλος. Η πλοκή με μπέρδευε, ασάφειες στην πλοκή η οποία μερικές φορές σου δημιουργούσε απορίες ενώ στους διαλόγους μερικές φορές δεν μπορούσες να κατανοήσεις ποιος χαρακτήρας μιλούσε. Ενδεχομένως να έχω μειωμένη αναγνωστική συμπεριφορά....Γι αυτό το άφησα και πιάνω Παμούκ (Κάτι παράξενο στο νού μου)

[Maurizio Manco · Rating 4 out of 5]

"La necessità dell'assoluto riduce l'umanità a una cloaca, cambia le religioni in chiese, trasforma le idee in apparati polizieschi." (p. 456)

[George K. · Rating 5 out of 5]

Όταν πριν περίπου δέκα και κάτι χρόνια τα βιβλία της συγκεκριμένης τριλογίας του Μανές Σπέρμπερ κυκλοφόρησαν στα ελληνικά από τις εκδόσεις Καστανιώτη, μου κίνησαν αρκετά το ενδιαφέρον λόγω της θεματολογίας αλλά κυρίως λόγω των υπέροχων εξωφύλλων, που θυμίζουν προπαγανδιστικές αφίσες της Σοβιετικής Ένωσης. Όμως έμεινα στο ενδιαφέρον, δεν τα αγόρασα, γιατί δεν έβρισκα τότε και πολλές κριτικές σχετικά με τα βιβλία και τον συγγραφέα, δεν ήξερα τίποτα σχετικά με την ποιότητα της γραφής ή των ιστοριών. Όμως τώρα υπάρχουν μπόλικες κριτικές, ως επί το πλείστον διθυραμβικές, πείστηκα τα μάλα, και έτυχε να αγοράσω και τα τρία βιβλία μαζί από την Πολιτεία, σε εξαιρετικά συμφέρουσα τιμή. Λοιπόν, αρκετά σας έπρηξα, το βιβλίο είναι συγκλονιστικό! Και ευτυχώς που ξεκίνησα τώρα την τριλογία, που όσο να 'ναι έχω μια κάποια εμπειρία σαν αναγνώστης, αλλά και μια κάποια ωριμότητα σαν άνθρωπος, έτσι ώστε να απολαύσω το βιβλίο γι' αυτό που είναι, δηλαδή ένα συγκλονιστικό πολιτικό-ιστορικό έπος, που συνδυάζει τον πολιτικό στοχασμό με την υπαρξιακή αναζήτηση, με φόντο την άνοδο του Ναζισμού και του Σταλινισμού, τις Δίκες της Μόσχας κ.λπ. κ.λπ. Η γραφή είναι υπέροχη, χειμαρρώδης, αρκετά ευκολοδιάβαστη αλλά συνάμα σύνθετη, σίγουρα όχι... αρτηριοσκληρωτική ή βαριά, πραγματικά ευχαριστήθηκα διαλόγους, μονολόγους, περιγραφές, απόλαυσα το βάθος στις ιδέες, τις σκέψεις και τους προβληματισμούς των χαρακτήρων (δηλαδή του ίδιου του συγγραφέα), που βρίσκονται αντιμέτωποι με τις ψευδαισθήσεις και τις διαψεύσεις μιας πολιτικής σταδιοδρομίας, μιας ολόκληρης ζωής. Σίγουρα χρειάζεται μια κάποια προσοχή, απαιτείται υπομονή, δεν είναι από τα βιβλία που τα διαβάζεις για να περάσει η ώρα, δημιουργεί ποικίλα συναισθήματα, σε βάζει σε σκέψεις, χρειάζεται επιπρόσθετα και μια γενική ιδέα για το ιστορικό πλαίσιο. Προσωπικά, το απόλαυσα στον απόλυτο βαθμό, και δεν ήταν λίγες οι φορές που ξαναδιάβασα ολόκληρες σελίδες, όχι επειδή δεν κατάλαβα τι διάβασα την πρώτη φορά, αλλά γιατί αυτά που διάβασα ήταν απολαυστικά και απλώς ήθελα να τα ξαναδιαβάσω. Τώρα, ορμάω στο δεύτερο βιβλίο!

[MyJumblebeeMe · Rating 5 out of 5]

Einer der besten Romane zum Thema Stalinismus vs Linkskommunismus. In dem Buch werden verschiedene Lebenswege miteinander verknüpft, drei Charaktere werden mit viel Tiefe beschrieben, aber auch "Nebenfiguren" bekommen Raum um ihr Handeln nachvollziehen zu können undoder für Entwicklungen. Der erste Band der Trilogie beschreibt die Zeit vor der widerstandslosen Machtübergabe an die Nazis, die Machtübergabe und der ausbleibende gemeinsame Widerstand einer Gemeinschaftsfront und die Angliederung Österreichs. Fokussiert wird auf das absurde Handeln der KPD und der KPdSU. Stellenweise abenteuerlicher Spionageroman. Die immense Tragik des damaligen Kampfes gegen "Linksabweichler*innen" innerhalb der genannten Parteien wird nachvollziehbar entfaltet.

Die berührende Erzählung lässt kommunistische Herzen brechen, wieder und wieder.

[Eirini Zazani · Rating 3 out of 5]

Δεν είναι εύκολο βιβλίο. Απαιτεί συγκέντρωση και ησυχία. Αφορά ό,τι περιγράφεται στο οπισθόφυλλό του. Είναι πολυπρόσωπο, αλλά δεν προσπερνάει ούτε τους δευτεραγωνιστές ούτε τους τριταγωνιστές, καθώς αναλύει και το δικό τους προφίλ, με τέτοιο τρόπο που αργείς να καταλάβεις ποιοι/ποιες είναι οι πρωταγωνιστές/στριες. Μάλλον τελικά πρωταγωνιστής είναι ο ίδιος άνθρωπος που έχει πίστη και διαψεύδεται, έπειτα, οικτρά, για να παλέψει στη συνέχεια ώστε να ξαναβρεί έστω ένα υποτυπώδες νόημα, που θα τον βοηθήσει να κρατηθεί στη ζωή. Σε κάποια σημεία δεν μπορούσα να παραμείνω συγκεντρωμένη, ενώ άλλα τα βρήκα βαρετά. Αναμφισβήτητα, όμως, είναι έργο-σταθμός για την εποχή που περιγράφει, ενώ η γλώσσα του συγγραφέα είναι εξίσου δυνατή.