Dziennik 1957-1961

Gombrowicz - Diary #2 of 3

by Witold Gombrowicz

"Dziennik" to seria trzech dzienników Witolda Gombrowicza, ukazująca się pierwotnie w czasopiśmie emigracyjnym "Kultura", wydawanym najpierw we Włoszech, a ostatecznie we Francji w Paryżu.

W sposób ironiczny, cyniczny i z humorem opowiadają losy autora, który w dyskusji ze sobą samym podejmuje dialog zarówno z różnymi nurtami występującymi w humanistyce (egzystencjalizm, marksizm, fenomenologia, strukturalizm), jak i z tradycją kultury polskiej. Komentuje bieżące wydarzenia polityczne dotyczące Polski i jej miejsca w Europie oraz świecie. Styl pracy powoduje, iż "Dzienniki" są zapisem poszukiwania własnej tożsamości oraz sensu własnej indywidualności.

Genres: Polish Literature, Nonfiction, Diary

310 pages, Paperback

First published January 1, 1971

About the author

Gombrowicz was born in Małoszyce, in Congress Poland, Russian Empire to a wealthy gentry family. He was the youngest of four children of Jan and Antonina (née Kotkowska.) In 1911 his family moved to Warsaw. After completing his education at Saint Stanislaus Kostka's Gymnasium in 1922, he studied law at Warsaw University (in 1927 he obtained a master’s degree in law.) Gombrowicz spent a year in Paris where he studied at the Institut des Hautes Etudes Internationales; although he was less than diligent in his studies his time in France brought him in constant contact with other young intellectuals. He also visited the Mediterranean.

When he returned to Poland he began applying for legal positions with little success. In the 1920s he started writing, but soon rejected the legendary novel, whose form and subject matter were supposed to manifest his 'worse' and darker side of nature. Similarly, his attempt to write a popular novel in collaboration with Tadeusz Kępiński turned out to be a failure. At the turn of the 20's and 30's he started to write short stories, which were later printed under the title Memoirs Of A Time Of Immaturity. From the moment of this literary debut, his reviews and columns started appearing in the press, mainly in the Kurier Poranny (Morning Courier). He met with other young writers and intellectuals forming an artistic café society in Zodiak and Ziemiańska, both in Warsaw. The publication of Ferdydurke, his first novel, brought him acclaim in literary circles.

Just before the outbreak of the Second World War, Gombrowicz took part in the maiden voyage of the Polish cruise liner, Chrobry, to South America. When he found out about the outbreak of war in Europe, he decided to wait in Buenos Aires till the war was over, but was actually to stay there until 1963 — often, especially during the war, in great poverty.

At the end of the 1940s Gombrowicz was trying to gain a position among Argentine literary circles by publishing articles, giving lectures in Fray Mocho café, and finally, by publishing in 1947 a Spanish translation of Ferdydurke written with the help of Gombrowicz’s friends, among them Virgilio Piñera. Today, this version of the novel is considered to be a significant literary event in the history of Argentine literature; however, when published it did not bring any great renown to the author, nor did the publication of Gombrowicz’s drama Ślub in Spanish (The Wedding, El Casamiento) in 1948. From December 1947 to May 1955 Gombrowicz worked as a bank clerk in Banco Polaco, the Argentine branch of PeKaO SA Bank. In 1950 he started exchanging letters with Jerzy Giedroyc and from 1951 he started having works published in the Parisian journal Culture, where, in 1953, fragments of Dziennik (Diaries) appeared. In the same year he published a volume of work which included the drama Ślub (The Wedding) and the novel Trans-Atlantyk, where the subject of national identity on emigration was controversially raised. After October 1956 four books written by Gombrowicz appeared in Poland and they brought him great renown despite the fact that the authorities did not allow the publication of Dziennik (Diaries), and later organized

Reviews

[Neringa · Rating 5 out of 5]

Kaip keista. Šioje dienoraščio dalyje Gombrowiczius – mielas, tarptautinę šlovę pelnęs tipas. Karantino metu jo žiemos kelionės į kitus regionus man kėlė pavydą. Labai gyva lankomų vietovių atmosfera, kuri iš tiesų virsta medžiaga tikrovės ir fikcijos žaismui. Tad nieko iš tikrųjų sentimentalaus nerasi – tai aktyviai kuriančio meistro ėjimai. Galiausiai patirtys pereina į siurrealius pasažus, liudijančius būsimo „Kosmoso“ kontūrus. Be galo, įdomu skaityti, jei esi susipažinęs su jo romanais.

Kažkaip šiom dienom vis užkliūvu už vietinio susijaudinimo dėl premijų, visokių viešų paglostymų ilgesio, kai bet koks paminėjimas kontekste priimamas kaip įvertinimas (viena, kai tai daroma savimarketingo tikslais, kita – iš jautrumo). Vienas puikiausių pamokančių šito dienoraščio dalykų – tai kūrėjo sugebėjimas netraktuoti visko asmeniškai, nors nuolat kvestionuoti savo vietą literatūroje. Apgaulinga manyti, kad Gombrowiczius dienorašty tėra savo kūrybos vertinimu susirūpinęs narcizas. Būtų sunku rasti vietą, kur jis pereitų į ad hominem ir įsižeidimus. Iš esmės jo karštis visada turi bendresnį, problemiškesnį pretekstą, susijusį su intelektine kito veikla. Netrūksta ir saviironijos, įvertinus savo vietą, bet nesipuikuojant įsivaizduojamu pranašumu. Juk opozicija turi būti kūrybiška, nes tokiu atveju ji gali būti žingsnis į priekį.

Patiko, kad Gombrowiczius demonstruoja asmeninį suinteresuotumą kito kūryba ir asmeniu (būtinai drauge), apie tai svarstydamas lieka aštrus, bet neperlenkia lazdos, špaguodamas oponentą. Tai tiesiog blogas taktas. Kita vertus, pelnius tarptautinį pripažinimą keičiasi intelektiniai partneriai ir oponentai – čia Proustas, Balzacas ar Mannas yra netobulų sakinių ir manierų tipai, su kuriais lyginiesi arba kuriuos skaitydamas žiovauji, nes jau išaugai. Kitoks ir jo žvilgsnis į pietamerikietišką intelektualinį klimatą, kurio vien stebėtojas jis yra, bet taip iš šono užčiuopiamos problemos ir dabar galėtų būti atpažįstamos.
#individualizmasrocks

[alutka · Rating 5 out of 5]

strasznie mi się rozjebala ta ksiazka podczas czytnia ale mysle ze gombrowicz mial z tym niewiele wspolnego



Trafia na all times fav - niesamowity, zachwycajacy, jak zwykle zreszta!

[Greta · Rating 3 out of 5]

Visi blogi, tik Witoldas geras.

[Emilia · Rating 4 out of 5]

Jestem mile zaskoczona. Może nie jest to pozycja "na raz". Dawkowałam ją sobie. Czytałam rozdział na dzień i to chyba było mądre posunięcie. Mogłam spędzić więcej czasu z Gombrowiczem, zrozumieć jego postrzeganie świata, jego sposób zagłębiania się w otaczającą go rzeczywistość. Były momenty, kiedy go nie rozumiałam, ale i takie, dzięki którym wydawał mi się okrutnie prawdziwy i bliski.

[Bruce · Rating 3 out of 5]

Gombrowicz is a native of Poland who became a famous writer, then left right before the Nazi invasion and spent the last quarter-century of his life in Argentina. Part writer's notebook, part talking back to critics, with some reflection and very little detail of daily life. Entries are dated only by year and day of the week ("Tuesday"). Clever and imaginative but difficult to follow.

[Filip Antosik · Rating 5 out of 5]

Pomimo kilku nudniejszych fragmentów, zwłaszcza pod koniec książki, ten tom podobał mi się o wiele bardziej od zapisków z lat 1953-56. Moimi ulubionymi fragmentami są odpowiedzi do krytyk "Ferdydurke" oraz nie zmiennie uwagi dotyczące polskości i naszej kultury.

[Sebastian · Rating 5 out of 5]

Gombrowicz!!!

[Wojtek Konieczny · Rating 4 out of 5]

(Audiobook), 8/10

[Tebe · Rating 2 out of 5]

No nie wiem

[natasza · Rating 5 out of 5]

moje ulubione fragmenty to te o naturze i jego odpowiedzi do krytykow i wiele innych rozmyslan z ktorymi sie utozsamiam, kieddys przeczytam znowu!!!

[julia · Rating 3 out of 5]

zaczęło się super!!! ale potem jakoś mi się to rozlazło że skończyłam po roku

[zukoronka · Rating 4 out of 5]

tbh dalabym temu takie 3,75/5. Przez pierwsza połowe bylam mega oczarowana tym jak on mysli ale pozniej mi sie przejadlo i mega wymeczone juz pod koniec. ciekawy umysl

[Janek · Rating 5 out of 5]

rewarding reading indeed.

[Rav · Rating 3 out of 5]

Myślę, że na stosunkowo niską ocenę złożyło się to, moja lektura książki była bardzo rozwleczona w czasie i nie mogłem objąć przez to całości dzieła w sposób należyty. Ogólnie rzecz biorąc, były fragmenty błyskotliwe, a obok nich przeciętne oraz nudne i niezrozumiałe, czy to z winy autora, czy z braku odpowiedniej z mojej strony koncentracji, lub przygotowania merytorycznego - "oczytania".
Po drugą część dziennika pana Witolda sięgnąłem, będąc w stanie zachwytu po przeczytaniu części pierwszej, która jawiła mi się jako genialna. Obecnie mój apetyt na część trzecią, ostatnią, zmalał.