パラドックス13

by 2014. editor: Tōkyō : Kōdansha

世界改變，善惡也跟著改變。殺人變成一件善事？救人變成一種負擔？崩壞的東京，正上演著人類的終極劇碼！東野圭吾「人性劇場」最高傑作！不到最後一秒無法放手！　　3月13日13點13分13秒到26秒，　　這命運的13秒之間，即將出現無法想像的殘酷世界……　　根據專家的緊急報告，黑洞的巨大能量波將襲擊地球，造成名為「P-13現象」的異變，但卻無法預測這個現象究竟會為世界帶來什麼改變。於是日本政府只好頒布一道命令：「三月十三日下午十三點十三分前後，所有公務人員應避免從事危險任務。」　　然而，就在十三日十三點十三分的十三秒，一對警察兄弟檔、一對老夫婦、一對母女、還有公司老闆和他的司機，以及護士、流氓等共十三人，當他們回過神來時，卻發現東京竟然已經變成滿目瘡痍、完全沒有人煙的廢墟！　　在驚恐惶惑之間，分散各地的他們慢慢找到彼此，形成一個小團體互相支援，試圖找出方向。但暴雨、地震頻仍，物資不斷減少之下，衝突、裂痕和絕望也開始擴大！為什麼這個世界只剩下他們？究竟發生了什麼事？他們不但必須找出活下去的方法，更重要的是，找出活下去的理由！　　時間已經逼近，這十三個人殘酷的命運正在倒數，只剩三秒、兩秒、一秒……

Genres: Fiction, Mystery, Science Fiction, Japanese Literature, Japan, Post Apocalyptic, Novels

Paperback Bunko

First published April 15, 2009

Reviews

[Phu · Rating 1 out of 5]

Đọc xong quyển này mình công nhận, rằng tác giả này rất sáng tạo về ý tưởng trong mấy cuốn sách của ông ấy, nhưng có vài cuốn lại triển khai nhàm chán, không thú vị mấy.

悖论13 xoay quanh các nhà khoa học và Chính phủ đang nghiên cứu về một hiện tượng gọi là "P-13". Theo nghiên cứu, vào Thứ ba/03/03, vào lúc 13:13 thời điểm 13 giây sẽ xảy ra một lực tác động ảnh hưởng đến trái đất.
Tuy nhiên vào lúc sắp sửa 13:13:13, hai cảnh sát Fuyuki và anh trai anh ta, Seiya, đang truy bắt một băng cướp và họ đã gặp phải một tai nạn và bất tỉnh. Khi Fuyuki tỉnh dậy, anh ta phát hiện Tokyo không khác gì ngày tận thế.

Không có phương tiện nào trên đường. Hầu hết tất cả các xe ô tô va phải một thứ gì đó và dừng lại. Cũng có nhiều nơi ngọn lửa bùng phát dữ dội. Cây cối bên vỉa hè bốc cháy và mái hiên quán cà phê bốc cháy ngùn ngụt. Có lẽ sớm muộn gì tòa nhà cũng sẽ bị ảnh hưởng, nhưng Fuyuki không thể làm gì được. Trên những con đường vắng vẻ hoang tàn, chỉ có giọng nói của anh vang vọng.

Thú thật là mình chỉ thích thú với 15% đầu truyện, ngay từ đầu mình đã đoán là quyển sách này không dành cho mình. Dù ý tưởng truyện mới mẻ, trông có vẻ đáng mong đợi nhưng cách kể chuyện quá nhàm chán, tình tiết tận thế quen thuộc. Fuyuki sau đó đã tìm thấy được những người vẫn còn sống sót, và câu chuyện bắt đầu theo một motif quen thuộc: Làm sao họ có thể sống ở một thế giới thế này? Không mới mẻ, miêu tả tâm lý của những nhân vật trong thế giới này cũng thế. Điều duy nhất khiến mình nổi da gà là ở gần cuối, một suy nghĩ đáng sợ lại thực tế.

"Đúng là chúng ta đã mất thế giới trước đây, nhưng chúng ta vẫn còn sống. Đó là sự thật không thể chối cãi. Nếu anh định nghĩ về tương lai trong tình huống này, chỉ có một điều cần làm, và đó là xây dựng một thế giới mới."

Và sau cùng mình chỉ thấy ngán ngẩm, chán nản. Mình nghĩ quyển này có thế được khai thác thêm bằng cách nào đó, chứ cái kết truyện vẫn còn vội, nhưng kết thúc thì đủ rồi chứ mình cũng chẳng muốn thêm nữa. Chán.

[Libros Prestados · Rating 3 out of 5]

Prefiero a Higashino en thriller o novela detectivesca.

Eso no quiere decir que éste sea un mal libro, es básicamente una historia de aventuras con un trasfondo, digamos, sociológico, en cuanto habla de problemáticas sociales e interacciones humanas. Nada nuevo bajo el sol, dado que las historias postapocalípticas suelen servir para hacer un retrato de la humanidad y lo que significa ser humano. Aunque en este caso tal vez no se profundice demasiado en ello. Que no se me entienda mal, Higashino no huye de problemas serios o escabrosos como la eutanasia, el suicidio, las diferencias sociales, la vejez o el sexo. El problema es que quiere hablar de todo ello, abarca demasiado, y al final se queda en una sucesión de cuestiones que los personajes discuten o solucionan (o más bien se solucionan) como si de fases de un videojuego se tratara. No puede profundizar lo suficiente. Aunque es cierto que resulta curioso ver el punto de vista y la forma de pensar de personajes educados en la cultura japonesa. Como mujer occidental a veces me resultaba muy interesante y otras me incomodaban un poco.

Y luego está el gran momento donde la tensión llega a cierto punto y de repente el autor decide recular de manera muy obvia, dando una solución que casi parece que se hubiera inventado en el último momento. Que no creo que fuera el caso, pero el frenazo es bastante obvio.

En lo que resalta esta novela es en tener un ritmo rápido y plantear continuamente nuevos retos. Muy pocas veces habrá momentos de quietud o aburridos. Es un obstáculo tras otro sin casi dar tiempo para respirar. Son diez personas que de repente se quedan solas en un mundo que se está yendo al garete y tienen que sobrevivir sin tener mucha idea o capacidades para hacerlo.

A aquellos que nunca hayan leído a un autor japonés y les guste la ciencia ficción y/o las historias apocalípticas o postapocalípticas, les pueda interesar. También a quienes quieran una aventura con un ritmo ligero y no se ofendan o escandalicen por algunas de las peculiaridades de la cultura nipona.

[Laura L. Van Dam · Rating 3 out of 5]

La historia tenía potencial pero los personajes son de cartón y el final muy berreta. Me gustó mucho más La devoción del sospechoso X.

[Javir11 · Rating 3 out of 5]

Esta es una de esas novelas que con un poco más de mimo podría haber sido una lectura muy buena. Pero al no ser el caso, se queda en entretenida, sobre todo si uno deja de lado sus muchas pegas.

Para empezar, el punto de partida es bastante interesante y nos plantea una situación repleta de incertidumbre. La ambientación posterior de un Tokio ruinoso también es destacable. Incluso la prosa, más propia de una novela juvenil, ayuda a que uno pase página tras página.

¿El problema? Pues además de su sencillez en muchos aspectos, la trama termina alargándose demasiado y sobre todo, los personajes son un peñazo. Decir que parecen hermético y robóticos sería igual exagerar, pero lo cierto es que muestran una humanidad muy escasa y además sus diálogos son demasiado forzados y sin ninguna gracia. Imposible empatizar con ellos, salvo que seas un japones asocial de estos que no salen de casa.

Como siempre os dejo el enlace a la reseña que publiqué en mi blog y en la que podréis ver mi opinión de forma más detallada:

https://fantasiascifiymuchomas.blogsp...

[Repix Pix · Rating 1 out of 5]

No me entra en la cabeza que esto lo haya escrito Keigo Higashino. Parece un libro escrito por un adolescente que empieza a escribir.
No tiene nada de interés, se podría contar en 50 páginas y aún así nos aburriríamos. Es malísino. Los diálogos son absurdos, los personajes son planos, es ofensivo, es ridículo.
Sigo en sock. :(

[Ges · Rating 3 out of 5]

Nếu bạn đang tìm 1 cuốn tiểu thuyết hậu tận thế vật vã, hoang tàn, đen tối và giàu ẩn dụ sâu sắc như “Chim nhại” hay “Người máy có mơ về cừu điện”, nếu bạn muốn trải nghiệm 1 phiên bản khác của những cuộc đấu tranh sinh tồn như trong “Battle royale”, “Mê cung đỏ” hay “Chúa ruồi”, hoặc muốn tìm 1 bối cảnh áp bức ngột ngạt như “Chúng tôi” và “1984”…thì rất có thể bạn sẽ không tìm thấy điều mình muốn trong “Nghịch lý 13”!
Có thể mục đích của tác giả khi sáng tác “Nghịch lý 13” cũng là muốn tạo ra 1 thế giới hoang tàn như vậy, nhưng tác giả đã ko đạt được mục đích đó – ít nhất là với cảm nhận của mình. Cuốn sách này có sức nặng về nghĩa đen – vì nó khá dày, nhưng lại ko mang đủ sức nặng về ý nghĩa tinh thần tác động lên độc giả (là mình). Vấn đề của “Nghịch lý 13” là nó mất quá nhiều thời lượng vào việc mô tả khung cảnh hoang tàn của thế giới, với quá nhiều trường đoạn bị ngụp lặn trong nước lũ, và cũng rất nhiều trường đoạn khác bị nứt vỡ, gãy đổ trong những trận động đất liên miên, rồi thì con người phải mất nhiều công sức hành động để đối phó với thế giới địa ngục đó, thành ra chiều sâu tâm lý nhân vật bị bỏ bê, không giống với tinh thần của 1 tiểu thuyết hậu tận thế, vốn khai thác sâu tâm lý con người. Thực ra, cái bối cảnh tận thế như địa ngục mà “Nghịch lý 13” miêu tả nó cũng ko có gì khác hơn là 1 thế giới của toàn những thiên tai thảm họa tự nhiên và thiếu vắng hoàn toàn sinh vật sống. Chấm hết. Nó ko tạo ra những quy luật xã hội mới cũng như những hệ quả của nó.
Thêm 1 vấn đề nữa của “Nghịch lý 13”, đó là nó được xây dựng trên cơ sở của 1 lý thuyết có vẻ khoa học nào đó, nhưng thực ra chẳng mang tính khoa học gì, tính viễn tưởng hơi cao, nguyên lý thì rất được chăng hay chớ…Chưa kể truyện còn tạo ra cả 1 cơ số nhân vật rồi cho biến mất sau chỉ vài trang, rất ơ kìa!
Tóm lại, đây là cuốn mà nếu được review vào 1 ngày đẹp trời nào đó thì mình sẽ còn chê nhiều nữa, nhưng may là mình đang lười nên tạm chê thế thôi.

[José Antonio Gutiérrez Guevara · Rating 5 out of 5]

Creía que iba ser solo una historia de ciencia ficción, pero resultó ser mucho más que eso. La forma tan orgánica de introducir el suspenso y a los personajes hicieron que disfrute muchísimo de este libro. Me es muy difícil describir el contenido sin revelar detalles que arruinen la experiencia de leer este libro. Simplemente espectacular. Si lo vas a leer, prepárate para giros inesperados. No diré más.

[Santiago Gª Soláns · Rating 3 out of 5]

3.25/5

Keigo Higashino es un autor de thrillers de gran éxito en el sudeste asiático que con la presente novela, sin alejarse de la intriga, el suspense y el misterio, se embarca en una historia apocalíptica con ropaje de ciencia ficción y una buena pista en su título. La historia de un aparente fin del mundo, repleta de cuestiones filosóficas causadas por el inusual escenario y, que, aunque se nota un tanto alargada innecesariamente en algunas de las situaciones planteadas, se encuentra narrado de forma harto ágil, lo que hace muy rápida su lectura. La trama juega con la existencia inexplicada de una ciudad vacía de población —y de animales—, donde unos pocos seres humanos van a tener que sobrevivir en condiciones cada vez más extremas mientras se empeñan en tratar de entender qué les ha sucedido. Una mezcla entre la escena inicial de "Abre los ojos" con las catástrofes de "2012" o "El día después de mañana" circunscritas a Tokio —los protagonistas en ningún momento llegan a conocer la situación en el resto del planeta— y si tan sólo quedarán unos pocos supervivientes sobre la faz de la Tierra.

Reseña completa en Sagacomic:
http://sagacomic.blogspot.com.es/2017...

[Pata · Rating 4 out of 5]

3.75/5
No es que me haya encantado, pero me lo he leído bastante de seguido y eso lo considero algo bueno.
Es bastante ameno. No tiene mucha trama *significativa*, pero tampoco se hace aburrido ni pesado. Sin embargo, los personajes son bastante caricaturas y nada carismáticos, no producen sentimiento alguno en el lector; hay momentos supuestamente emotivos que acaban y a otra cosa, no da tiempo a sentir nada por ellos.
Como nota positiva, me ha encantado "ver" Tokyo así.

[Isa González · Rating 3 out of 5]

El libro es bastante más flojito de lo que me esperaba. Es entretenido y presenta una premisa interesantet, ero no ahonda mucho más en ella. Acaba siendo un road trip apocalíptico sin la dureza de The road ni el análisis psicológico de los personajes de La devoción del sospechoso X.

[Lou · Rating 4 out of 5]

Creo que me acostumbré a leer los misterios de Higashino porque, aunque este libro me parece estupendo, no me impactó tanto como sus otros trabajos. De todas maneras, la ciencia ficción es algo que Higashino debe escribir más a menudo. La trama destaca lo mejor y peor de la naturaleza humana y eso es algo que es característico del autor.

Me alegra que se haya traducido al español y espero que las editoriales sigan publicando sus obras porque Higashino es un genio.

[Aldo Sánchez · Rating 3 out of 5]

La premisa es en extremo interesante... y luego de los primeros capítulos, se convierte en una novela genérica de supervivientes. En todo caso, se lee rápido y no está mal, pero fuera de eso, no creo que aporte mucho.

[Stephen Nguyen · Rating 4 out of 5]

3.75/5
quyển này dày nhưng chủ yếu là nội dung đối thoại của các nhân vật nên đọc rất nhanh. Tác giả cũng có đặt ra những vấn đề cho nhân vật giải quyết và cho người đọc suy ngẫm. Kết thúc có vẻ hơi vội. Và đặc biệt là không có twist.

[Joe Wong · Rating 3 out of 5]

終於看完，好沉鬱！最後一章回到原來時間和空間，有幾個之前死了的沒有死，有點費解，要小心再看這章。

[Sara · Rating 4 out of 5]

I wasn't liking it that much but the end changed my perspective. Definitely worth reading.

[Claudia Marcela · Rating 2 out of 5]

El 13 de marzo a las 13 horas y 13 minutos y 13 segundos está pronósticado que la tierra pasará cerca de un hoyo de gusano que podría afectar la vida en la tierra si sucede algo importante. Cuando un conjunto de personajes se ven arrojados a un mundo solitario tras el fenómeno, solo les queda sobrevivir mientras intentan descubrir por qué sucedió.

Tenía ganas de leer algo referente al viernes 13 que pasó, y buscando en la biblioteca me topé con este libro. Muy adecuado porque justamente habla del 13 de marzo.

La historia es aparentemente sencilla, con un grupo de personajes lanzados a una situación imposible, teniendo que lidiar con las personalidades tan diferentes, con las eventualidades que les van sucediendo a la par que todos intentan explicarse por qué están allí. Para cualquiera que disfrute leyendo literatura/viendo películas japonesas, entenderá a qué me refiero si digo que este es un libro muy cliché japonés. Con sus personajes estereotipados: la colegiala, el policía, el mafioso, los ancianos, el gordo (¡es que literalmente le llaman el gordo! como si eso fuera una personalidad), el soberbio hombre de negocios, el empleado lamebotas, el prota de buen corazón pero que toma las peores decisiones. Incluso la madre creepy que esconde algún secretillo oscuro.

Esta historia habría ganado mucho más si los diálogos no fueran tan típicos, tan de guión. De hecho, a mi parecer es una historia contada más como guión cinematográfico, con mucha descripción de cada detalle y diálogo que verdadera profundidad en la trama. Las relaciones entre los personajes se siente muy artificial y no llegamos a conocer a ninguno realmente bien como para lamentar a los que mueren (bueno, uno sí que me dolió su muerte... era el que menos se lo merecía. Mejor le hubiera tocado al prota XD).

El final es casi burlón en su extremo ilógico, aquí no pasó nada y cada quien para su casa. Habría sido diferente mi sentir si al menos hubieran recordado lo que sucedió, que Fuyuki supiera que por su culpa murió su hermano, y todo lo que hizo por salvar a esa gente. Pero todos quedan felices como unas pascuas, que pena los que murieron y a lo que sigue.

Lo Mejor
Las reflexiones que se van haciendo los personajes sobre la marcha, sobre el significado de la vida, del bien y el mal y otras varias cosas.

Lo Peor
Al terminar sentí que acababa de ver una película palomera de esas que pasan los fines de semana. Sin mayor relevancia.

Citas
En una situación de vida o muerte, uno no puede confiar su destino a lo que opine el resto.

Pensaba en cómo podríamos sobrevivir todos. O, de no ser eso posible, en cómo reducir al mínimo el número de bajas. Esa era mi obsesión. Pero ahora me doy cuenta de que vivir no es solo permanecer vivo. Creo que, sea cuál sea la situación, hay que tener en cuenta la vida individual de cada uno.
—La vida…
—Sí, la vida. Para que todos puedan llevar una vida satisfactoria, no podemos ignorar ni los valores individuales ni el orgullo personal de cada uno. Aunque se trate de algo aparentemente irracional, si ese algo es importante para la vida de una persona, tal vez los demás no tengamos derecho a entrometernos.

Todo lo que está vivo tiene que morir algún día. Lo importante es cómo se vive. Lo único que se puede hacer para conocer el sentido de la vida, es desear vivir con toda el alma.

[Raro de Concurso · Rating 2 out of 5]

Ciencia ficción japonesa, paradojas temporales con un agujero negro implicado, un mundo post apocalíptico...qué podría salir mal? Pues casi todo :p

A pesar de los buenos mimbres de este cesto, ha habido un montón de detalles que me han hecho revolverme en mis coordenadas espacio temporales. Por ejemplo, y ojo con los spoilers, que van a salir a cascoporro:

- Estás en Tokio y de repente te das cuenta de que todo el mundo (o el 99.99% de los habitantes) han desaparecido. Y al cabo de una semana estás agobiado porque la comida se te puede acabar. Pero por favor, que en una ciudad de 12MM de personas, tiene que haber almacenes de suministros y supermercados para aburrir. Que yo me bajo al colmado de Apu de la esquina y sobrevivo un par de semanas sin problemas (a largo plazo, con analíticas en la mano ya tengo mis dudas). Pero ése es el tono constante de esta novela. Encontrar problemas en situaciones claramente ventajosas, y que enlaza con la siguiente pega.
- El mayor problema al que se enfrentan los "escogidos" es que llueve mucho, que está todo encharcado y con barro, y algún seísmo en la capital de la construcción antisísmica del mundo. Que sí, que luego, casi al final, la cosa ya se desmadra mucho y entonces sí que da miedito. Pero al principio, los protagonistas las pasan canutas por algo que cualquier natural de Caravaca de la Cruz que le pilla una tormenta de primavera se pasa sin inmutarse. Que digo yo, que ya puestos a inventarse discontinuidades temporales y cosas así, podrías hacer salir de las profundidades de la tierra algún godzilla cabreado o unas hordas de consejeros de cultura con pasado torero.
- Los roles de los protagonistas. Aquí sí que casi salto al vacío antes de la hora acordada. Porque más allá de los estereotipos manidos (el directivo egoísta sin escrúpulos, el joven valiente algo descerebrado, la enfermera cuidadora...), es tal la cantidad de cosas que chirrían que sólo con éso ya merece la pena no leer este libro. Pero de dónde has salido Keigo? De una familia heteropatriarcal de la España de los años 50? Las mujeres sumisas haciendo la comida y cuidando a los niños y los hombres explorando, tomando todas las decisiones y resolviendo los misterios. Caso a parte el del policía cuñao, que todo lo sabe, que se adelanta a cualquier peligro y que quita y pone las reglas que le salen del nabo porque yo lo valgo (como muestra, un botón: quiere imponer que las mujeres se acuesten con los hombres para perpetuar la raza humana).

- Y ya por último, y no me extiendo más, que la resolución de la cuestión P13, no puede ser más burda, complaciente y ridícula.

Ahí te quedas Higashino, que tengo que aprovechar una paradoja temporal para saltar al futuro y encontrarme con que ya he fregado toda la cocina.

[Chan · Rating 3 out of 5]

Tác phẩm mới nhất của idol, bác Keigo của tui.

"Nghịch lý 13”, nghe tựa là thấy có gì không bình thường rồi.
"13 giờ 13 phút 13 giây, loài người biến mất", nguyên thành phố Tokyo "náo nhiệt" bỗng chốc biến thành bãi chiến trường “xác xơ" với chỉ còn lại đúng 13 con người, đủ "thành phần", già có, trẻ có, trai có, gái có, người lớn tuổi có và cả trẻ sơ sinh cũng có. 13 con người xa lạ tự nhiên bị "cuốn" vô tình huống "dở sống dở chết" này với muôn ngàn thắc mắc, quan trọng nhất đó là lý do tại sao “mình” được chọn?

13 con người phải "bấu víu" nhau mà sống sót trong cái đống đổ nát. Để rồi "mẫu số chung" của họ từ từ lộ ra, thật bất ngờ và cũng thật logic.
Trong cái thế giới hỗn mang đó, thiên tai không ngừng xuất hiện, lũ lụt, động đất, sóng thần, mưa bão… điên cuồng quét sạch và nhấn chìm mọi thứ!!!

Một "mớ bòng bong" của những bí ẩn, của những lựa chọn "sinh tử", của cái bản chất "con người" khi bị dồn vào đường cùng.

“Con người đã hủy hoại môi trường đến mức không thể chấp nhận được, và cách duy nhất để Trái đất trở lại với vẻ đẹp vốn dĩ của nó là con người phải biến mất.

“Từ trước đến giờ nhân loại lúc nào cũng tùy tiện làm theo ý mình, thế nên cuối cùng bị ông trời trừng phạt cũng chẳng có gì là lạ cả.”

Trái đất bị huỷ diệt, mọi công trình/thành tựu vốn là niềm tự hào của loài người phút chốc hoá thành mây khói, trong hoàn cảnh đó, người ta sẽ chọn lựa thế nào, bất lực buông xuôi hay vững vàng đứng lên để tiến về phía trước?

“Sinh vật sống cuối cùng đều sẽ c.h.e.t. Điều quan trọng là sẽ sống như thế nào. Nếu muốn hiểu được ý nghĩa của cuộc sống, chúng ta chỉ còn cách tha thiết được sống thôi.”

Một tác phẩm thú vị của bác Keigo, không còn án mạng, không còn điều tra hung thủ, một câu chuyện viễn tưởng khá ổn, đi cùng với cú twist bất ngờ như thói quen của bác.
Mình thích nhất câu thoại của Seiya, một thanh tra cảnh sát mẫu mực:
“Để tất cả mọi người có thể sống một cuộc đời không hối tiếc, thì không thể bỏ qua giá trị quan và niềm tự hào của mỗi người được. Tuy nghe có vẻ vô lý nhưng nếu có điều gì đó quan trọng đối với cuộc đời của một ai đó, thì có lẽ những người khác không nên can thiệp vào.”

[Michel Rudoy · Rating 4 out of 5]

Debido al influjo sobre la Tierra de un agujero negro, el 13 de marzo, a las 13 horas, 13 minutos y 13 segundos se producirá un fenómeno denominado P-13. Las medidas del gobierno para afrontarlo se estudian en el más absoluto secreto. Ni siquiera los científicos saben exactamente en qué consistirá dicho fenómeno y sus consecuencias: los departamentos que se ocupan del asunto se han limitado a señalar que es importante suspender por unos instantes toda actividad peligrosa, así como mantenerse alejado de los lugares de riesgo. Sin embargo, esta información se ha mantenido oculta con la idea de no alterar a la población, prohibiéndose su divulgación hasta que pase el fenómeno. Una vez que llega el momento clave, unas pocas personas dispersas por la ciudad de Tokyo, se encuentran en lo que parece un universo alternativo, en el que todos los demás habitantes han desaparecido misteriosamente. Estas personas se irán encontrando poco a poco formando un grupo que intentar�� primero sobrevivir, pero también regresar a su propio mundo.

Buena novela de ambiente post-apocalíptico, que si bien no tiene ningún rigor científico, mantiene la tensión y resulta bastante divertida. Una de las cuestiones que me parecieron más interesantes es la descripción del carácter de los protagonistas, que sirve para mostrar con singularidad la cultura japonesa en la actualidad. Esta resulta una curiosa mezcla de tradición con modernidad con muchos rasgos de influencia occidental.

[Eddie Moctezuma · Rating 3 out of 5]

Primer libro que leo de Keigo y fue sobre todo por haberlo comprado en una feria de libro en la dinámica "Libro a ciegas"

El concepto me pareció interesante, sobre todo al principio al tener la incertidumbre de no saber con exactitud qué pasó y el porqué hay muy pocas personas después del acontecimiento (P-13) pero conforme pasaban los cspotulo, la historia se me hixo muuuy lenta, teniendo capítulos muy alargados y que en mi opinión, pudieron haber sido más cortos. Entiendo que la finalidad haya sido expresar las dificultades con las que se vivirían en un suceso de esa magnitud pero fue demasiado repetitivo y en ocasiones, intuitivo.

Seiya sin duda, al principio simpatías con el por el liderazgo que maneja pero después tuvo unas ideas extremadamente "locas" las cuales trató de imponer ya que siemore quería y creía tener la razón y el control de la situación y del grupo. Mientras que Fuyuki, qlg más sereno pero que en ocasiones igual, desespera por ser el hermano menor.

Las historias de cada personaje y el por qué llegaron a esa situación me parecieron interesantes y algo tristes pero necesarias para entender el destino de cada una de ellas.

El final, me gusta y no porque fue predecible pero a la vez algo bueno. Y creo, para quienes ya hayan visto la serie de Netflix "aalice in Borderland" el concepto o idea principal del libro, se parece un poco al de la serie.

En general consideró que pudo haber sido mejor el libro y haberle sacado más provecho al concepto.

[Antonio Moreno Pini · Rating 3 out of 5]

Novela post-catastrofica deuno de los escritores mas populares en Japon, sobretodo por sus novelas negras de las que ha vendido millones de ejemplares.

La catástrofe en este caso viene determinada por un pulso de un agujero negro que llegará a Japón el día 13 a las 13 y 13 segundos y que acabará produciendo un desplazamiento temporal que puede generar una paradoja y de ahí el titulo de la novela.

Después del incidente un grupo de gente se encuentra en un Tokyo despoblado en el cual solo quedan un montón de coches que sin conductores han chocado y creado un amasijo de hierros y chatarra que impide el movimiento.

LA novela sigue el desplazamiento a través de esta ciudad que se va degradando por momentos debido a incendios, terremotos, lluvia y sus problemas para sobrevivir.

Las conversaciones entres los personajes tienen un carácter moral, ético muchas veces, asi como criticas a la sociedad, el gobierno, la forma de organización social, como se deben organizar ellos, como decidir sus pasos. Y también intentar comprender que ha pasado y como pueden mejorar sus situación.

La novela mantiene el interés a la largo de sus páginas y es difícil de dejar de leer.

[Toni Serrano Martínez · Rating 3 out of 5]

Muy interesante en planteamientos e inicios pero se va perdiendo en cuanto a coherencia en sus personajes y en que mantiene todo el tiempo los mismos clichés narrativos cambiando solo de escenario o eventualidad.
Te mantiene en vilo todo el tiempo, eso se lo concedo, y tampoco es una mala lectura (ni mucho menos está mal narrado), pero cuando llegas a su final, sin llegar a ser decepcionante, te das cuenta de que pese a un argumento tan rico y original (aunque puede que el señor King hubiera hecho algo parecido) no ha sido para tanto y que se desperdicia la idea en ciertos (bastantes) puntos.
Aun así, si te gusta la ciencia ficción y la supervivencia extrema, lo recomiendo. Como thriller psicológico no, los protagonistas me parecieron muy esclavos de sus roles en ocasiones y muy ajenos a ellos en otras, y sin algo que justificara plenamente esos cambios en no pocas ocasiones.

[Msanto7 · Rating 1 out of 5]

La primera parte del libro es para saltársela y la segunda parte solo quieres que llegue el final porque eres de los que no puedes dejar un libro sin acabar.

Los personajes más planos que la meseta que es Castilla, los diálogos repititivos y en algunos momentos sin sentido. El argumento tiene potencial pero era mejor centrarse en el no arco evolutivo de los personajes. Las mujeres están un poco como las flores de plástico de la abuela, alguien las trajo una vez y como no hacen feo ahí están, para qué darles identidad y fuerza si ya tenemos a los arquetipos masculinos bien definidos.

-----SPOILER A PARTIR DE AQUÍ-----
Lo único que me estaba gustando era el final de la novela. Parecía que todos se iban a suicidar y a darme el placer de ver algo fuera de lo común, pero ni siquiera tuve ese placer. Un poco más y el final hubiera sido un sueño de Resines.

[Spikkee R Djinn · Rating 2 out of 5]

Una breve sumilla:
Debido al influjo sobre la Tierra de un agujero negro, el 13 de marzo, a las 13 horas, 13 minutos y 13 segundos se producirá un fenómeno denominado P-13. Fuyuki Kuga, detective de la Jefatura de Policía de Tokio, recibe también un balazo de los delincuentes y se desmaya. Cuando recobra el conocimiento, constata que no queda nadie en las calles de Tokio. Deambulando por la ciudad, sin comprender qué está pasando, encontrará a otras diez personas que han sufrido el mismo fenómeno. Incapaces de asimilar la situación, el grupo intenta sobrevivir vagando por un Tokio en ruinas, devastado por las catástrofes naturales y las enfermedades.

Ahora el balance. A pesar de que la novela es de lectura fácil por momentos me aburrió debido a lo acartonado de sus personajes y la poco funcional relación entre los hermanos protagonistas.

[Tuan Ngo · Rating 5 out of 5]

1 Keigo hoàn toàn mới: ko có phá án, ko có suy luận, ko có mấy thứ ảo diệu nhẹ nhàng. Paradox 13 có cách mở đầu úp úp mở mở với nhịp độ không quá nhanh bắt người đọc đủ thời gian để suy ngẫm rồi tự đặt ra hàng tá câu hỏi. Tiếp sau đó thì nhịp truyện càng ngày càng nhanh, đâu đó vẫn có những khoảng lặng nhưng là những nhịp nghỉ để chuẩn bị cho 1 đợt sóng sau nhanh hơn, dồn dập và căng thẳng hơn.

Paradox 13 đối với tôi giống như 1 cuốn phim hành động dồn dập, tượng hình từ đầu tới cuối. 1 cái kết nói chung cũng làm tôi thỏa mãn. Về mặt cảm xúc, cũng như những quyển khác của Keigo - dù cho là 1 cuốn phim hành động thì những đoạn ngắn nói về tâm lý vẫn là 1 thứ đặc sản của riêng ông.
Tôi không thể nói gì hơn mặc dù rất muốn link truyện này tới 1 bộ phim và 1 bộ manga tôi từng xem nhưng như vậy thì sẽ spoil hết mọi thứ. Tôi sẽ để cho các bạn đoán thử vậy.

Paradox 13 khá dài, 556 trang lận.

[Guillermo · Rating 1 out of 5]

Una estrella y media estrella.
Por un fenómeno cruza de cuantos, agujeros negros y olas solares, desaparecen en un instante todos los habitantes excepto diez que se reúnen y tratan de sobrevivir en Tokyo, porque aparte de autos chocados y aviones caídos, también se presentan terremotos y diluvios cada día más fuertes.
Con prosa y diálogos que tiene la gracia de un expediente judicial avanzan los días.
Tratan de organizar la logística de la supervivencia y de pensar en el futuro.
En las últimas cuatro páginas se presenta una solución que explica y da cierre con cierta lógica al episodio del pseudo fin del mundo.

[Dark Knight · Rating 4 out of 5]

Conocí el libro por que me lo regalaron y la verdad no pude parar de leer. Al fin la respuesta que buscaba al final de la serie Lost de JJ Abrahams revelada en este libro que entiendo es posterior a la serie.
El graaaan pero es que esta edición que es la mostrada en Goodreads es española, así que para mi que no soy español deja mucho que desear, japoneses hablando como madrileños! es como leer a Steinbeck con acento de inmigrante latino, muy mal por la editorial que no haga traducciones neutras.

[Kyen Nhan · Rating 4 out of 5]

4.3/5.0
A science fiction story about the end of the world caused from a supernatural paradox that humans cannot fully explain.
Praise for Keigo's writing talent, which is so engaging over 500 pages without being boring. The characters develop their inner thoughts, feelings and actions based on the dire yet reasonable situations from this phenomenon.
Criticism because the inner thoughts of many characters are still not clearly expressed and vague. The story is not new even though Keigo has cleverly interwoven many interesting details.

[Ale Cantu · Rating 3 out of 5]

Es una aventura escrita de forma sencilla y entretenida, ideal para el adolescente que inicia en el mundo de la ciencia ficción "no clásica". Los personajes, todos, son estereotipos de la cultura japonesa y de la vida en general. Lo leí en el avión y en las esperas de los aeropuertos y disfruté tener algo entretenido en qué ocuparme. Una vez más, insisto que se trata de un libro ligero y como tal hay que disfrutarlo.

[Đình Minh · Rating 4 out of 5]

Một bộ khoa học viễn tưởng bối cảnh hậu tận thế vô cùng hấp dẫn. Thể loại này khó viết vô cùng vì vừa phải đáp ứng được những yếu tố như bối cảnh, tính logic của thảm hoạ, tâm lý nhân vật trong nghịch cảnh,... Nhưng những điều kiện trên là phù hợp với bác Keigo một cách hoàn hảo. Một tác giả xuất thân nghành kĩ thuật và khả năng miêu tả tâm lý nhân vật sâu sắc.

Dự kiến là một tác phẩm khuynh đảo thị trường khi về Việt Nam. Tiếc là về nhà N.