What do you think?
Rate this book
Le Portrait
Et si un tableau pouvait parler ? Dire tout ce qu'il voit et tout ce qu'il entend, partout où il est accroché ? Le portrait de la baronne Betty de Rothschild, peint par Ingres en 1848, raconte un siècle et demi des fastes et des tourments de sa famille. Du 19 rue Laffitte, où se croisaient le duc d'Orléans, Rossini, Chopin, Balzac, Adolphe Tiers et Napoléon III, à l'hôtel Lambert aujourd'hui, en passant par les années sombres de l'Occupation et les généreux prêts aux musées, se dévoile l'une des plus célèbres et des plus secrètes dynasties financières d'Europe.
336 pages, Mass Market Paperback
First published January 1, 2007
About the author
Pierre Assouline
91 books57 followersPierre Assouline is a French author and journalist.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 19 of 19 reviews
Read
December 30, 2020I love art, no matter what it entails, but especially portraits, whether they are painted in color or in words. After all, words have color, and an infinite number of nuances, often imperceptible, but with a decisive role as a whole.
Maybe that's why I chose this book, I didn't know the author, but I liked the cover, and the title, and the curiosity won, in the end. It's not usual for me to choose a book based on the cover or title, though
I found a very interesting theme, here, unfortunately the style leaves much to be desired, or maybe I'm too pretentious. The novel is impeccably written, but the lack of narrative talent makes many pages extremely boring.
But....
The novel's stake is to put us face to face with the testimonies of a work of art.
Baroness James de Rothschild was one of the Jews who conquered France in the 19th century, due to the wealth of the family, but also through her personal charm. The woman was painted in 1848 by Jean Dominique- Ingres, a famous painter of the period.
The narrative pact that the novel proposes is to believe that the spirit of the woman continues to live even after death, inside the painting. From this position, the woman tells her story with the bitterness of the rejected one, and, subsequently, with the pain of one who watches with displeasure at the changes brought about, by time.
Her life is not one of the happiest, her family being initially rejected by the French aristocracy, because they are " les nouveaux riches ", those without tradition, and without noble blood.
The whole history of the woman is of an extraordinary irony, the baroness becoming one of the most influential characters of France, thus forcing the ancient aristocrats to accept it at the events in which they partcipated, and even to learn the latest fashion trends, but also the wisdom to behave in certain situations.
Arriving in various museums, around the world, the baroness now has the opportunity to comment on the meaning of art, but also on its receivers. If art was a lifestyle when it was still alive, art lovers are very little visible today. Those who come to museums often seem to be just young people hiding their fleeting kisses between the paintings, or who want to amaze by considerations about a period they do not know at all.
Comunication seems to be blocked from one era to another, the only beings who manage to understand art being those who live in paintings.
The problem of corporality is also seen in evolution. If when she was alive, the baroness raised the issue of physical beauty, now, when she lives inside the painting - she begins to relate to the representations of corporality as the only things that last over time .
The work of art becomes more palpable than the body in which it spent its life, for the simple reason that its beauty also changes depending on the look of the receiver, but the durability is much greater, thus giving it the chance to regain its status, from one epoch to another .
All in all, as I said, it is a beautiful story, conceived on an absolutely original idea, a pity that it did not end up in the hands of a stylish writer, who would make this idea fruitful, in a greater richness of an linguistic space.
That's why I recommend this book to avid readers, who have the experience of readings whose main stake is a theoretical one, not a hedonistic one.
Maybe that's why I chose this book, I didn't know the author, but I liked the cover, and the title, and the curiosity won, in the end. It's not usual for me to choose a book based on the cover or title, though
I found a very interesting theme, here, unfortunately the style leaves much to be desired, or maybe I'm too pretentious. The novel is impeccably written, but the lack of narrative talent makes many pages extremely boring.
But....
The novel's stake is to put us face to face with the testimonies of a work of art.
Baroness James de Rothschild was one of the Jews who conquered France in the 19th century, due to the wealth of the family, but also through her personal charm. The woman was painted in 1848 by Jean Dominique- Ingres, a famous painter of the period.
The narrative pact that the novel proposes is to believe that the spirit of the woman continues to live even after death, inside the painting. From this position, the woman tells her story with the bitterness of the rejected one, and, subsequently, with the pain of one who watches with displeasure at the changes brought about, by time.
Her life is not one of the happiest, her family being initially rejected by the French aristocracy, because they are " les nouveaux riches ", those without tradition, and without noble blood.
The whole history of the woman is of an extraordinary irony, the baroness becoming one of the most influential characters of France, thus forcing the ancient aristocrats to accept it at the events in which they partcipated, and even to learn the latest fashion trends, but also the wisdom to behave in certain situations.
Arriving in various museums, around the world, the baroness now has the opportunity to comment on the meaning of art, but also on its receivers. If art was a lifestyle when it was still alive, art lovers are very little visible today. Those who come to museums often seem to be just young people hiding their fleeting kisses between the paintings, or who want to amaze by considerations about a period they do not know at all.
Comunication seems to be blocked from one era to another, the only beings who manage to understand art being those who live in paintings.
The problem of corporality is also seen in evolution. If when she was alive, the baroness raised the issue of physical beauty, now, when she lives inside the painting - she begins to relate to the representations of corporality as the only things that last over time .
The work of art becomes more palpable than the body in which it spent its life, for the simple reason that its beauty also changes depending on the look of the receiver, but the durability is much greater, thus giving it the chance to regain its status, from one epoch to another .
All in all, as I said, it is a beautiful story, conceived on an absolutely original idea, a pity that it did not end up in the hands of a stylish writer, who would make this idea fruitful, in a greater richness of an linguistic space.
That's why I recommend this book to avid readers, who have the experience of readings whose main stake is a theoretical one, not a hedonistic one.
September 25, 2019
O idee originală şi interesantă a lui Pierre Assouline, romancier și biograf, membru al redacţiilor prestigioaselor „L’ Histoire” şi „Lire”, aceea de povesti istoria unei familii bogate şi celebre, din perspectiva unui membru al acesteia, dar nu oricum, ci după moartea lui. Este cazul baroanei Betty de Rothschild: după stingerea ei din viaţă, ea continuă să fie în mijlocul familiei ei, sălăşluind într-un tablou în care o pictase Ingres, martor tăcut, nebănuit de nimeni, dar avizat al întâmplărilor şi secolelor viitoare. Pornind de la tabloul lui Ingres romanul devine tabloul unei epoci, o evocare a lumii mondene din Franţa secolului XIX, o lume demult apusă, plină de strălucire dar şi de maşinaţiuni politice, spre beneficiul celor privilegaţi.
Ingres a pictat-o pe baroana de Rotschild pe când aceasta avea vârsta de patruzeci de ani, între 1844 şi 1848, tabloul fiind considerat „cel mai intim şi mai călduros dintre portretele de femei” realizate de el. Cunoscut pentru portretele sale, Ingres era un pictor foarte apreciat care, în realitate, prefera să picteze scene alegorice, în mişcare, considerând portretul ca fiind nedemn de valoarea sa. Cu cât refuza comenzile de portrete, cu atât comenzile se înmulţeau. Era nevoit să le accepte la insistenţele persoanelor ilustre care şi le doreau.
Deşi Betty, cea din tablou, caută şi găseşte mereu justificări, cert este că familia sa a căutat mereu să-şi mărească averea şi să urce cât mai mult pe scara socială. Membrii familiei Rothschild se căsătoreau între ei pentru a nu înstrăina nimic din avutul lor. Astfel, Betty s-a căsătorit cu James, care era, de fapt, unchiul ei, ambii purtând numele de Rotschild înainte de căsătorie. Cei care îndrăzneau să-şi ia parteneri de viaţă din alte sfere sociale, alegând cu inima, erau îndepărtaţi şi izolaţi de familie. Cu cât deveneau mai bogaţi, mai temuţi şi mai influenţi, cu atât erau mai urâţi, nefiind considerţi decât nişte evrei parveniţi lipsiţi de scrupule. De altfel, antisemitismul se făcea simţit încă de pe atunci, alimentat de talentul şi capacitatea evreilor de a ţine hăţurile lumii financiare, de unde reuşeau să scoată profituri uriaşe. Bogăţia familiei, devenită legendară, dar şi stilul agresiv de a o dobândi, l-a inspirat pe Stendhal să inventeze expresia „bogat ca un Rothschild” şi pe Balzac să scrie „Banca Nucingen”.
Era o femeie cu educaţie, vorbea fluent cinci limbi străine, iubea arta sub toate formele ei. L-a cunoscut şi i-a fost o prietenă apropiată lui Théophile Gautier. Pe Chopin l-a luat sub aripa ei protectoare imediat de la sosirea acestuia la Paris şi până la moartea lui. Drept mulţumire, Chopin i-a dedicat Valsul în Si Minor, unul din cele două valsuri ale lui numite „melancolice”. Pentru poetul german Heinrich Heine a fost mai mult decât un simplu mecena, devenindu-i amantă, fiind atrasă poate şi de originile evreieşti ale acestuia. Reputaţia lui Heine, care se stabilise la Paris, era aceea a unui mare afemeiat, plăcându-i mai ales nevestele altora. A fost contemporană cu Rossini, despre care ni se spune că era un mare talent dar şi un „mare mâncău”, dar şi cu Maupassant, sau cu faimoasa contesă de Castiglione, amanta lui Napoléon III, adulată pentru frumuseţea şi excentricitatea ei.
Deşi nu era o femeie deosebit de frumoasă, Betty de Rothschild a reuşit să trezească o pasiune sinceră în Changarnier, un militar de carieră, general al Gărzii Naţionale a Franţei, cu izbânde la activ pe teritoriul african. Când acesta a căzut în dizgraţie în 1851, fiind arestat şi alungat din Franţa, între cei doi îndrăgostiţi a urmat o perioadă lungă de corespondenţă în care şi-au scris mii de scrisori.
Tabloul lui Ingres, din ce în ce mai valoros cu trecerea timpului, a fost adăpostit şi expus în diferitele castele aflate în proprietatea familiei. Cel de-al Doilea Război Mondial l-a găsit în castelul Ferrières de pe Rue Saint-Florentin, loc vandalizat de către nemţii ocupanţi. Insuşi Goering a venit pentru a inspecta viitoarea pradă. Au luat toate obiectele valoroase din castel, incluzând tablori de Rembrandt, Goya, Chardin, piesa de rezistentă fiind însă „Astronomul” lui Vermeer, capodoperă cumpărată de familia Rothschild în 1863. „Astronomul” lui Vermmer, considerat perechea „Geografului”, aflat la Frankfurt, era râvnit de mult timp de Hitler, acesta dorind să refacă celebra pereche pe teritoriul Germaniei. De altfel, Hitler dorea să strângă, prin jaf, toate capodoperele lumii, şi să le expună în măreaţa lui Germanie. Nici el nu şi-a dat seama şi nimeni nu i-a spus că în „Astronomul”, pe peretele din fund al camerei pictate, se mai află un tablou, „Moise în apele Nilului”. Ar fi fost o ironie a sorţii ca Hitler să ajungă să păstreze, astfel, o pictură evreiască. Obiectele de artă furate de nemţi au ajuns în mina de sare de la Alt Aussee, unde vor fi găsite de către americani, la sfârşitul războiului, de către acel comandament special care, mai târziu, a inspirat filmul „The Monuments Men” cu George Clooney. Tabloul lui Ingres, alături de celelate capodopere furate, s-au întors în proprietatea familiei, în prezent aflându-se în posesia lui David de Rothschild, moştenitorul dinastiei.
Ingres a pictat-o pe baroana de Rotschild pe când aceasta avea vârsta de patruzeci de ani, între 1844 şi 1848, tabloul fiind considerat „cel mai intim şi mai călduros dintre portretele de femei” realizate de el. Cunoscut pentru portretele sale, Ingres era un pictor foarte apreciat care, în realitate, prefera să picteze scene alegorice, în mişcare, considerând portretul ca fiind nedemn de valoarea sa. Cu cât refuza comenzile de portrete, cu atât comenzile se înmulţeau. Era nevoit să le accepte la insistenţele persoanelor ilustre care şi le doreau.
Deşi Betty, cea din tablou, caută şi găseşte mereu justificări, cert este că familia sa a căutat mereu să-şi mărească averea şi să urce cât mai mult pe scara socială. Membrii familiei Rothschild se căsătoreau între ei pentru a nu înstrăina nimic din avutul lor. Astfel, Betty s-a căsătorit cu James, care era, de fapt, unchiul ei, ambii purtând numele de Rotschild înainte de căsătorie. Cei care îndrăzneau să-şi ia parteneri de viaţă din alte sfere sociale, alegând cu inima, erau îndepărtaţi şi izolaţi de familie. Cu cât deveneau mai bogaţi, mai temuţi şi mai influenţi, cu atât erau mai urâţi, nefiind considerţi decât nişte evrei parveniţi lipsiţi de scrupule. De altfel, antisemitismul se făcea simţit încă de pe atunci, alimentat de talentul şi capacitatea evreilor de a ţine hăţurile lumii financiare, de unde reuşeau să scoată profituri uriaşe. Bogăţia familiei, devenită legendară, dar şi stilul agresiv de a o dobândi, l-a inspirat pe Stendhal să inventeze expresia „bogat ca un Rothschild” şi pe Balzac să scrie „Banca Nucingen”.
Era o femeie cu educaţie, vorbea fluent cinci limbi străine, iubea arta sub toate formele ei. L-a cunoscut şi i-a fost o prietenă apropiată lui Théophile Gautier. Pe Chopin l-a luat sub aripa ei protectoare imediat de la sosirea acestuia la Paris şi până la moartea lui. Drept mulţumire, Chopin i-a dedicat Valsul în Si Minor, unul din cele două valsuri ale lui numite „melancolice”. Pentru poetul german Heinrich Heine a fost mai mult decât un simplu mecena, devenindu-i amantă, fiind atrasă poate şi de originile evreieşti ale acestuia. Reputaţia lui Heine, care se stabilise la Paris, era aceea a unui mare afemeiat, plăcându-i mai ales nevestele altora. A fost contemporană cu Rossini, despre care ni se spune că era un mare talent dar şi un „mare mâncău”, dar şi cu Maupassant, sau cu faimoasa contesă de Castiglione, amanta lui Napoléon III, adulată pentru frumuseţea şi excentricitatea ei.
Deşi nu era o femeie deosebit de frumoasă, Betty de Rothschild a reuşit să trezească o pasiune sinceră în Changarnier, un militar de carieră, general al Gărzii Naţionale a Franţei, cu izbânde la activ pe teritoriul african. Când acesta a căzut în dizgraţie în 1851, fiind arestat şi alungat din Franţa, între cei doi îndrăgostiţi a urmat o perioadă lungă de corespondenţă în care şi-au scris mii de scrisori.
Tabloul lui Ingres, din ce în ce mai valoros cu trecerea timpului, a fost adăpostit şi expus în diferitele castele aflate în proprietatea familiei. Cel de-al Doilea Război Mondial l-a găsit în castelul Ferrières de pe Rue Saint-Florentin, loc vandalizat de către nemţii ocupanţi. Insuşi Goering a venit pentru a inspecta viitoarea pradă. Au luat toate obiectele valoroase din castel, incluzând tablori de Rembrandt, Goya, Chardin, piesa de rezistentă fiind însă „Astronomul” lui Vermeer, capodoperă cumpărată de familia Rothschild în 1863. „Astronomul” lui Vermmer, considerat perechea „Geografului”, aflat la Frankfurt, era râvnit de mult timp de Hitler, acesta dorind să refacă celebra pereche pe teritoriul Germaniei. De altfel, Hitler dorea să strângă, prin jaf, toate capodoperele lumii, şi să le expună în măreaţa lui Germanie. Nici el nu şi-a dat seama şi nimeni nu i-a spus că în „Astronomul”, pe peretele din fund al camerei pictate, se mai află un tablou, „Moise în apele Nilului”. Ar fi fost o ironie a sorţii ca Hitler să ajungă să păstreze, astfel, o pictură evreiască. Obiectele de artă furate de nemţi au ajuns în mina de sare de la Alt Aussee, unde vor fi găsite de către americani, la sfârşitul războiului, de către acel comandament special care, mai târziu, a inspirat filmul „The Monuments Men” cu George Clooney. Tabloul lui Ingres, alături de celelate capodopere furate, s-au întors în proprietatea familiei, în prezent aflându-se în posesia lui David de Rothschild, moştenitorul dinastiei.
This entire review has been hidden because of spoilers.
July 29, 2018
Intéressant et bien écrit, la vie de Betty de Rothschild . De manière originale, Pierre Assouline construit la biographie de la Comtesse à partir de son portrait peint en 1848 par Ingres. Le portait appartient toujours à la famille. Nous découvrons la vie mondaine et ses fastes, tout en pointant l’hypocrisie et l’antisémitisme de cette époque. Pierre Assouline écrit un peu à la manière de Proust, ce qui est bien agréable.
August 24, 2018
Amazing portrait of an era of money, war, politics and grandeur. A different view of the Parisian world and its whereabouts, pictured through the memories of a portrait by Ingres. The author is fully aware of his writing technique which sweeps the reader into an overwhelming reading experience. I would highly recommend it, not only as a biography of the Rothschilds, but mostly as a portrait of a grand era! Wonderful narrative!
August 12, 2023
L'histoire de vie de Madame Rothschild est très interessant. J'aime bien le part que l'esprit se demenage de sa corps a la peinture. C'est une histoire avec beaucoup de demenageants par tout les parts de l'europe jusq'au fin de 19ieme e 20ieme siecles.
La peinture est presque disparu grace a l'antisemitisme au fin dès annees 30 mais est retrouve par les sympathisants.
Les mots dernières de roman sont vraiment emouvant parce ils sont vraiment de la vie.
La peinture est presque disparu grace a l'antisemitisme au fin dès annees 30 mais est retrouve par les sympathisants.
Les mots dernières de roman sont vraiment emouvant parce ils sont vraiment de la vie.
October 20, 2022
3,5 με κούρασαν λίγο τα σόγια και οι αριστοκράτες. Αντίθετα, βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον το ότι αφηγητής μας είναι ο πίνακας καθώς και το κομμάτι με τις περιγραφές των λεηλασιών των έργων τέχνης κλπ από τους ναζί. Η αγωνία του πίνακα για την τύχη του όπως και το πώς σώθηκαν ή τι απέγιναν τα κτήρια της οικογένειας.
Read
July 28, 2011"Thé, café, chocolat ou cacao, madame la baronne ? - Du thé. - Bien, madame. Assam, Souchong ou Ceylan ? - Souchong. - Bien, madame. Lait, crème ou citron ? - Lait bien sûr. - Bien, madame. Jersey, Hereford ou Brévicorne ? " Là, il me fallait rendre les armes à l'Angleterre faite vache car j'avoue qu'à telle heure la disctinction entre les races de bovidés domestiques m'échappait un peu.
July 27, 2011
Bravo d'un point de vue narratif, comme d'habitude avec Pierre Assouline la qualité est u rendez vous. Hélas les aventures de la famille Rothschild ne m'ont pas convaincues.
June 18, 2018
Abandon page 116, pas mauvais mais un peu ennuyant si l’histoire des Rothschild ne vous intéresse pas
July 23, 2020
Un voyage dans le temps en compagnie d'un portrait. Un roman si bien écrit qu'on oublie qu'il s'agit d'une fiction.
September 22, 2019
"...Λίγες μόνο ώρες έχουν περάσει από τη στιγμή που η ψυχή και το σώμα μου διαχωρίστηκαν, για να ενωθούν ξανά εκεί όπου κανείς δεν θα πάει να τα αναζητήσει. Τώρα μάλιστα ζω με κάθε επισημότητα πάνω σ' έναν τοίχο του μεγάλου σαλονιού του σπιτιού μας στο Παρίσι - οδός Λαφίτ, αριθμός 19 -, μέσα στο Πορτρέτο της Βαρόνης ντε Ρότσιλντ. Σύντομα θα ζήσω στο σπίτι του Αλφόνς του γιου μου, στην οδό Σαιν-Φλορεντέν, στη γωνία της πλατείας ντε λα Κονκόρντ, ύστερα στον πύργο του Φεριέρ, προτού με εξορίσουν στον πύργο του Νόυσβανστάιν, ταξίδι που θα προηγηθεί από άλλα, υπέροχα και εκούσια αυτή τη φορά, στα ωραιότερα μουσεία του κόσμου, μέχρις ότου οι μέρες μου αρχίσουν να κυλούν πιο ήρεμα στο Ιλ Σαιν-Λουί, στο μέγαρο Λαμπέρ.
...Γεγονός είναι ότι σε καθέναν από τους τόπους απ' όπου πέρασα, αρκούσαν μια λεπτομέρεια ή ένα χρώμα, μια μορφή ένα βλέμμα, μια λέξη ή μια μυρωδιά, για να με οδηγήσουν στις αναμνήσεις μου, να μου ανοίξουν μια πόρτα μυστική και να μου επιτρέψουν να μπω ξανά στο σπίτι μου μέσα από την αβέβαιη και σκοτεινή διεργασία της μνήμης. Ζώντας στο παρόν, αγαπώ τον μυστικό δεσμό του με το παρελθόν και τη γλυκύτητα με την οποία μας κάνει να επιστρέφουμε σε στιγμές της ζωής μας χαμένες στα βάθη του μυαλού...
Ο Ένγκρ με ζωγράφισε στο διάστημα μεταξύ 1844 και 1848 αλλά ζω πραγματικά μέσα στον πίνακα μόνον από εκείνο το πρωινό, εκείνη την πρώτη ημέρα του Σεπτεμβρίου του 1886, που είναι η ημέρα του θανάτου μου. Αυτή η γυναίκα, η οποία με απεικονίζει, και εγώ, θα είμαστε στο εξής ένα και το αυτό, παντοτινά ζωντανές όσο οι δικοί μας θα μας φροντίζουν και θα μπορούν να μας γλυτώνουν από τους βαρβάρους. Εξαιτίας ενός παράδοξου που οφείλεται σ' αυτήν την ιδιαίτερη κατάσταση, βρίσκομαι έξω από τον πραγματικό κόσμο και συγχρόνως στο κέντρο της ζωής αυτής της οικογένειας.
Είμαι το πορτρέτο."
Αν στο πρώτο μυθιστόρημα του συγγραφέα με τίτλο Lutetia, πρωταγωνιστεί ένα πολυτελές ξενοδοχείο-σύμβολο του Παρισιού στα χρόνια από τον Μεσοπόλεμο μέχρι και την απελευθέρωση από τους Ναζί, στο δεύτερο πρωταγωνιστεί ένα πορτρέτο που, δια στόματος του μοντέλου του, μας μεταφέρει στο Παρίσι της μεταναπολεόντειας εποχής. Η σύζυγος του εβραίου μεγαλοτραπεζίτη Τζέημς ντε Ρότσιλντ, η πλουσιότερη γυναίκα της Ευρώπης, πάτρονας σπουδαίων ζωγράφων, λογοτεχνών και συνθετών του 19ου αιώνα, ξακουστή για το διακεκριμένο σαλόνι της, "εγκαθίσταται" αμέσως μετά το θάνατό της στο πορτρέτο της, θέση η οποία της επιτρέπει να μας αφηγηθεί, με τρόπο συνειρμικό και αποσπασματικό και ύφος επιτηδευμένο και υπαινικτικό, τόσο τα του δικού της βίου και εν γένει αυτόν της δυναστείας των Ρότσιλντ, όσο και τον βίο του πορτρέτου της από τη δημιουργία του μέχρι και τις μέρες μας. Κορυφαία στιγμή της διαδρομής του εικαστικού αυτή της λεηλασίας του από τους Ναζί, και της μεταφοράς του σε ένα αλατορυχείο και της διάσωσής του από τους Αμερικανούς...
Κυρίαρχο θέμα της αφήγησης - θεωρώ - η εβραϊκή παράδοση της οικογένειας ως πρωταρχική και απαράβατη συνθήκη που δεσμεύει τις επιλογές των απογόνων, αλλά και θέματα όπως ο φιλομοναρχισμός, η πατρονία, η συγκριτική ματιά πάνω στην αριστοκρατία της κάστας και την αριστοκρατία του χρήματος, ο αντισημιτισμός - και πώς αλλιώς; - και η θέση της γυναίκας...
"...Όλα υποφέρονται, εκτός από έναν γάμο χωρίς στοργή, αυτό υποστηρίζουν οι ηρωίδες της Τζέην Ώστεν. Ο Τζέημς ήταν χωρίς καμιά αμφιβολία ο πιο ζωντανός και ο πιο ανοιχτόμυαλος από τους Ρότσιλντ της εποχής του. Ακόμα και οι πιο επιτιμητικοί τού αναγνώριζαν μια ικανότητα προσαρμογής, πέρα από τον μέσο όρο. Αυτό αντιστάθμιζε τα λάθη καλαισθησίας και τα ατοπήματα, που βεβαίως σταδιακά μειώνονταν. Δεν λένε ότι μια γυναίκα εξευγενίζει τον άνδρα με τον οποίο μοιράζεται τη ζωή;
...Είναι αλήθεια πως στην καθημερινή του ζωή δεν ενδιαφερόταν πέρα από τις δουλειές του¨ η αγορά και η διακόσμηση των ιδιοκτησιών μας σήμαινε γι' αυτόν μια αναγκαία επίσημη εικόνα για την καλή λειτουργία ενός μεγάλου τραπεζικού οίκου¨ δεν διάβαζε τίποτε, με εξαίρεση οικογενειακές επιστολές.... Άλλωστε, όλοι οι άνδρες της οικογένειας δεν ήταν σφυρηλατημένοι κατ' αυτόν τον τρόπο, οι δε γυναίκες επιφορτισμένες να διακρίνονται για το πνεύμα, την κομψότητα και το καλό γούστο;
Είχε την ευφυϊα να φροντίζει να περιβάλλεται από ανθρώπους με προσόντα, από τους καλύτερους στο είδος τους. Σε πολλούς τομείς δεν είχε καμία γνώση, αλλά ήξερε ποιοι ήταν οι επιφανέστεροι ειδικοί¨ από 'κει και πέρα, το ζήτημα της μεταβίβασης των γνώσεων δεν ήταν πλέον παρά θέμα χρημάτων, όποιος κι αν ήταν ο τομέας της αρμοδιότητας¨ πρόσωπα τόσο διαφορετικά μεταξύ τους όπως ο ποιητής Χάινε για να συνομιλούν, ο δικηγόρος Κρεμιέ για τις δίκες του, ο ελληνιστής Λετρόν για τη νομισματολογία, ο γιατρός Ντυπυϊτρέν για τις κρίσεις του συκωτιού του, ή ο Λουδοβίκος-Φίλιππος για τη διακυβέρνηση της Γαλλίας..."
Αν ο 19ος αιώνας ασκεί μια ιδιαίτερη γοητεία επάνω σας, αν είστε κάπως εξοικειωμένοι με τις έννοιες πρώτη και δεύτερη αυτοκρατορία (Λουδοβίκος-Φίλιππος και Ναπολέων Γ΄), αν επιθυμείτε να ρίξετε κάποιες κλεφτές ματιές στα παρισινά κοσμικο-φιλολογικά σαλόνια και τους διάσημους πρωταγωνιστές τους (Μπαλζάκ, Ροσίνι, Σοπέν, Χάϊνε κ.λ.π.), αν απολαμβάνετε το επιτηδευμένο ύφος, το πλήρως εναρμονισμένο με την εποχή και την κάστα της ηρωίδας/αφηγήτριας, τότε αυτό το βιβλίο είναι για σας...
"...Δεν άργησα να πάρω τις αποστάσεις μου μέσα σ' αυτήν την κοινωνία: εάν φυσικά δεν είσαι όμοιός τους, αυτό σημαίνει πολύ απλά ότι δε γεννήθηκες όμοιός τους. Με μια λέξη σου δίνουν να καταλάβεις ότι έχεις μόνο λεφτά, ενώ εκείνοι έχουν αριστοκρατική καταγωγή. Ωστόσο υπήρξα περισσότερο θαλερή την περίοδο της μοναρχίας του Ιουλίου παρά κατά την περίοδο της δεύτερης Αυτοκρατορίας: είναι πιο ευχάριστο να είσαι μια από τις ελάχιστες κοσμοπολίτισσες σε έναν κόσμο πολύ γαλλικό, παρά να ζεις σε μια κοινωνία όπου ο θριαμβεύων κοσμοπολιτισμός έχει γίνει fashionable..."
...Γεγονός είναι ότι σε καθέναν από τους τόπους απ' όπου πέρασα, αρκούσαν μια λεπτομέρεια ή ένα χρώμα, μια μορφή ένα βλέμμα, μια λέξη ή μια μυρωδιά, για να με οδηγήσουν στις αναμνήσεις μου, να μου ανοίξουν μια πόρτα μυστική και να μου επιτρέψουν να μπω ξανά στο σπίτι μου μέσα από την αβέβαιη και σκοτεινή διεργασία της μνήμης. Ζώντας στο παρόν, αγαπώ τον μυστικό δεσμό του με το παρελθόν και τη γλυκύτητα με την οποία μας κάνει να επιστρέφουμε σε στιγμές της ζωής μας χαμένες στα βάθη του μυαλού...
Ο Ένγκρ με ζωγράφισε στο διάστημα μεταξύ 1844 και 1848 αλλά ζω πραγματικά μέσα στον πίνακα μόνον από εκείνο το πρωινό, εκείνη την πρώτη ημέρα του Σεπτεμβρίου του 1886, που είναι η ημέρα του θανάτου μου. Αυτή η γυναίκα, η οποία με απεικονίζει, και εγώ, θα είμαστε στο εξής ένα και το αυτό, παντοτινά ζωντανές όσο οι δικοί μας θα μας φροντίζουν και θα μπορούν να μας γλυτώνουν από τους βαρβάρους. Εξαιτίας ενός παράδοξου που οφείλεται σ' αυτήν την ιδιαίτερη κατάσταση, βρίσκομαι έξω από τον πραγματικό κόσμο και συγχρόνως στο κέντρο της ζωής αυτής της οικογένειας.
Είμαι το πορτρέτο."
Αν στο πρώτο μυθιστόρημα του συγγραφέα με τίτλο Lutetia, πρωταγωνιστεί ένα πολυτελές ξενοδοχείο-σύμβολο του Παρισιού στα χρόνια από τον Μεσοπόλεμο μέχρι και την απελευθέρωση από τους Ναζί, στο δεύτερο πρωταγωνιστεί ένα πορτρέτο που, δια στόματος του μοντέλου του, μας μεταφέρει στο Παρίσι της μεταναπολεόντειας εποχής. Η σύζυγος του εβραίου μεγαλοτραπεζίτη Τζέημς ντε Ρότσιλντ, η πλουσιότερη γυναίκα της Ευρώπης, πάτρονας σπουδαίων ζωγράφων, λογοτεχνών και συνθετών του 19ου αιώνα, ξακουστή για το διακεκριμένο σαλόνι της, "εγκαθίσταται" αμέσως μετά το θάνατό της στο πορτρέτο της, θέση η οποία της επιτρέπει να μας αφηγηθεί, με τρόπο συνειρμικό και αποσπασματικό και ύφος επιτηδευμένο και υπαινικτικό, τόσο τα του δικού της βίου και εν γένει αυτόν της δυναστείας των Ρότσιλντ, όσο και τον βίο του πορτρέτου της από τη δημιουργία του μέχρι και τις μέρες μας. Κορυφαία στιγμή της διαδρομής του εικαστικού αυτή της λεηλασίας του από τους Ναζί, και της μεταφοράς του σε ένα αλατορυχείο και της διάσωσής του από τους Αμερικανούς...
Κυρίαρχο θέμα της αφήγησης - θεωρώ - η εβραϊκή παράδοση της οικογένειας ως πρωταρχική και απαράβατη συνθήκη που δεσμεύει τις επιλογές των απογόνων, αλλά και θέματα όπως ο φιλομοναρχισμός, η πατρονία, η συγκριτική ματιά πάνω στην αριστοκρατία της κάστας και την αριστοκρατία του χρήματος, ο αντισημιτισμός - και πώς αλλιώς; - και η θέση της γυναίκας...
"...Όλα υποφέρονται, εκτός από έναν γάμο χωρίς στοργή, αυτό υποστηρίζουν οι ηρωίδες της Τζέην Ώστεν. Ο Τζέημς ήταν χωρίς καμιά αμφιβολία ο πιο ζωντανός και ο πιο ανοιχτόμυαλος από τους Ρότσιλντ της εποχής του. Ακόμα και οι πιο επιτιμητικοί τού αναγνώριζαν μια ικανότητα προσαρμογής, πέρα από τον μέσο όρο. Αυτό αντιστάθμιζε τα λάθη καλαισθησίας και τα ατοπήματα, που βεβαίως σταδιακά μειώνονταν. Δεν λένε ότι μια γυναίκα εξευγενίζει τον άνδρα με τον οποίο μοιράζεται τη ζωή;
...Είναι αλήθεια πως στην καθημερινή του ζωή δεν ενδιαφερόταν πέρα από τις δουλειές του¨ η αγορά και η διακόσμηση των ιδιοκτησιών μας σήμαινε γι' αυτόν μια αναγκαία επίσημη εικόνα για την καλή λειτουργία ενός μεγάλου τραπεζικού οίκου¨ δεν διάβαζε τίποτε, με εξαίρεση οικογενειακές επιστολές.... Άλλωστε, όλοι οι άνδρες της οικογένειας δεν ήταν σφυρηλατημένοι κατ' αυτόν τον τρόπο, οι δε γυναίκες επιφορτισμένες να διακρίνονται για το πνεύμα, την κομψότητα και το καλό γούστο;
Είχε την ευφυϊα να φροντίζει να περιβάλλεται από ανθρώπους με προσόντα, από τους καλύτερους στο είδος τους. Σε πολλούς τομείς δεν είχε καμία γνώση, αλλά ήξερε ποιοι ήταν οι επιφανέστεροι ειδικοί¨ από 'κει και πέρα, το ζήτημα της μεταβίβασης των γνώσεων δεν ήταν πλέον παρά θέμα χρημάτων, όποιος κι αν ήταν ο τομέας της αρμοδιότητας¨ πρόσωπα τόσο διαφορετικά μεταξύ τους όπως ο ποιητής Χάινε για να συνομιλούν, ο δικηγόρος Κρεμιέ για τις δίκες του, ο ελληνιστής Λετρόν για τη νομισματολογία, ο γιατρός Ντυπυϊτρέν για τις κρίσεις του συκωτιού του, ή ο Λουδοβίκος-Φίλιππος για τη διακυβέρνηση της Γαλλίας..."
Αν ο 19ος αιώνας ασκεί μια ιδιαίτερη γοητεία επάνω σας, αν είστε κάπως εξοικειωμένοι με τις έννοιες πρώτη και δεύτερη αυτοκρατορία (Λουδοβίκος-Φίλιππος και Ναπολέων Γ΄), αν επιθυμείτε να ρίξετε κάποιες κλεφτές ματιές στα παρισινά κοσμικο-φιλολογικά σαλόνια και τους διάσημους πρωταγωνιστές τους (Μπαλζάκ, Ροσίνι, Σοπέν, Χάϊνε κ.λ.π.), αν απολαμβάνετε το επιτηδευμένο ύφος, το πλήρως εναρμονισμένο με την εποχή και την κάστα της ηρωίδας/αφηγήτριας, τότε αυτό το βιβλίο είναι για σας...
"...Δεν άργησα να πάρω τις αποστάσεις μου μέσα σ' αυτήν την κοινωνία: εάν φυσικά δεν είσαι όμοιός τους, αυτό σημαίνει πολύ απλά ότι δε γεννήθηκες όμοιός τους. Με μια λέξη σου δίνουν να καταλάβεις ότι έχεις μόνο λεφτά, ενώ εκείνοι έχουν αριστοκρατική καταγωγή. Ωστόσο υπήρξα περισσότερο θαλερή την περίοδο της μοναρχίας του Ιουλίου παρά κατά την περίοδο της δεύτερης Αυτοκρατορίας: είναι πιο ευχάριστο να είσαι μια από τις ελάχιστες κοσμοπολίτισσες σε έναν κόσμο πολύ γαλλικό, παρά να ζεις σε μια κοινωνία όπου ο θριαμβεύων κοσμοπολιτισμός έχει γίνει fashionable..."
August 4, 2020
„Portret” autorstwa Pierre Assouline jest książką tajemniczą, subtelną, pełną wdzięku, koloru, historii oraz kobiecej elegancji w najlepszym wydaniu. Pisarz postanowił oddać głos malarskiemu arcydziełu pędzla Ingres’a, który przedstawia baronową Betty de Rothschild i to właśnie ona staje się narratorką tej opowieści.
Rozpoczynamy tę podróż w chwili śmierci baronowej, której dusza jednoczy się z obrazem i odtąd stajemy się, tak jak ona, obserwatorami świata z perspektywy portretu. Jednak Betty nie opisuje nam tylko i wyłącznie tego, co widzi „teraz”, ale i wspomina to, co widziała, gdy żyła „jako człowiek”. Dzięki temu poznajemy historię rodu Rothschildów ze szczegółami, towarzyszymy im w chwilach radości, sukcesów, ale i ogromnego cierpienia, strachu, wojny. Wszystko to tworzy ciekawą, a co ważniejsze prawdziwą opowieść, która została napisana w świetnym stylu.
Pierre Assouline dysponuje charakterystycznym, wyszukanym stylem, a czytelnik może wynotować sobie najlepsze cytaty, które dają do myślenia i pozostają z odbiorcą na długo… może na zawsze? Nie jest to oczywiście obiektywna relacja, bo i być nie może taka, skoro głos dostała Betty de Rothschild. To głęboko emocjonalna historia, przesycona znakomitymi nazwiskami. Będzie tu Chopin, będą Czartoryscy, będzie Potocki (to tak z naszego podwórka).
Mnie ta książka bardzo się podobała i polecam ją każdemu kto lubi nie tylko historię, ale i malarstwo… a także tym, którzy chcą nieco więcej dowiedzieć się o wyjątkowo majętnym rodzie Rothschildów.
Autor miał cudowny pomysł, wplótł w swoją książkę nutkę magii, niesamowitości, co niewątpliwie zachęciło do czytania i sprawiło, że lektura ta ma posmak czarów na jawie. Bo kto oprze się gadającym obrazom? I to jeszcze takim atrakcyjnym?
7/10 POLECAM oczywiście
Rozpoczynamy tę podróż w chwili śmierci baronowej, której dusza jednoczy się z obrazem i odtąd stajemy się, tak jak ona, obserwatorami świata z perspektywy portretu. Jednak Betty nie opisuje nam tylko i wyłącznie tego, co widzi „teraz”, ale i wspomina to, co widziała, gdy żyła „jako człowiek”. Dzięki temu poznajemy historię rodu Rothschildów ze szczegółami, towarzyszymy im w chwilach radości, sukcesów, ale i ogromnego cierpienia, strachu, wojny. Wszystko to tworzy ciekawą, a co ważniejsze prawdziwą opowieść, która została napisana w świetnym stylu.
Pierre Assouline dysponuje charakterystycznym, wyszukanym stylem, a czytelnik może wynotować sobie najlepsze cytaty, które dają do myślenia i pozostają z odbiorcą na długo… może na zawsze? Nie jest to oczywiście obiektywna relacja, bo i być nie może taka, skoro głos dostała Betty de Rothschild. To głęboko emocjonalna historia, przesycona znakomitymi nazwiskami. Będzie tu Chopin, będą Czartoryscy, będzie Potocki (to tak z naszego podwórka).
Mnie ta książka bardzo się podobała i polecam ją każdemu kto lubi nie tylko historię, ale i malarstwo… a także tym, którzy chcą nieco więcej dowiedzieć się o wyjątkowo majętnym rodzie Rothschildów.
Autor miał cudowny pomysł, wplótł w swoją książkę nutkę magii, niesamowitości, co niewątpliwie zachęciło do czytania i sprawiło, że lektura ta ma posmak czarów na jawie. Bo kto oprze się gadającym obrazom? I to jeszcze takim atrakcyjnym?
7/10 POLECAM oczywiście
April 13, 2024
Povestea are foarte mult potential, dar este scrisa cam dezlanat. Viata baronesei Betty de Rotshchild, interesanta numai si prin faptul ca in saloanele ei s-au intalnit cei mai faimosi oameni ai secolului 19, este spusa chiar de ea insasi, din portretul ei pictat de Ingres.
Desi incepe bine, " portretul" evocand amintiri legate de locuri in care este dus si de oameni care se perinda pe sub ele, curand acest procedeu este abandonat, iar intamplarile trecute si viitoare sunt evocate aproape la intamplare.
Editia ar fi putut beneficia si de niste note de subsol mai bune( foarte putine si cu greseli) , care se explice unele evenimente istorice la care se face referire.
Desi incepe bine, " portretul" evocand amintiri legate de locuri in care este dus si de oameni care se perinda pe sub ele, curand acest procedeu este abandonat, iar intamplarile trecute si viitoare sunt evocate aproape la intamplare.
Editia ar fi putut beneficia si de niste note de subsol mai bune( foarte putine si cu greseli) , care se explice unele evenimente istorice la care se face referire.
February 11, 2019
Eine Biografie der anderen Art über die Familie der Rothschilds
Bewertung: 4 von 5 Sternen
Die Bewertung bezieht sich bei Biographien nicht auf den Inhalt, da ich die Geschehnisse im Leben einer Person nicht bewerten kann oder möchte, sondern auf den Schreibstil und die Gestaltung ebenjener Biographie.
Bewertung: 4 von 5 Sternen
Die Bewertung bezieht sich bei Biographien nicht auf den Inhalt, da ich die Geschehnisse im Leben einer Person nicht bewerten kann oder möchte, sondern auf den Schreibstil und die Gestaltung ebenjener Biographie.
November 19, 2022
Toujours un régal de lire Assouline. Les Rotschild, au-delà d'un nom.
January 10, 2026
Le Portrait De L'agonie. Viridianatnight
Read
January 14, 2014Pierre Assouline este unul dintre cei mai cunoscuți și apreciați jurnaliști francezi, care cochetează și cu literatura, scriind nu numai biografii, ci și romane, cel mai adesea de inspirație istorică. Este un scriitor căruia îi place să mențină legătura cu publicul, iar blogul său este unul dintre cele mai active. Pe lângă câteva fragmente jurnalistice semnate de Pierre Assouline pe care le putem găsi în volumul Noile mitologii, mai putem citi, în limba română, și romanul Portretul, a cărui miză este aceea de a ne pune față în față cu mărturiile unei opere de artă.
Baroana James de Rothschild a fost una dintre evreicele care au cucerit Franța în secolul nouăsprezece prin bogăția familiei, dar și prin șarmul personal. Femeia a fost pictată, în 1848, de Jean-Dominique Ingres, un celebru pictor al perioadei. Pactul narativ pe care romanul ni-l propune este acela de a crede că spiritul femeii continuă să trăiască chiar și după moarte în interiorul tabloului. De pe această poziție, femeia își spune istoria cu amărăciunea celei respinse și, ulterior, cu durerea celei care asistă cu nemulțumire la schimbările aduse de vreme. (recenzie: http://bookaholic.ro/corporalitatea-o...)
Baroana James de Rothschild a fost una dintre evreicele care au cucerit Franța în secolul nouăsprezece prin bogăția familiei, dar și prin șarmul personal. Femeia a fost pictată, în 1848, de Jean-Dominique Ingres, un celebru pictor al perioadei. Pactul narativ pe care romanul ni-l propune este acela de a crede că spiritul femeii continuă să trăiască chiar și după moarte în interiorul tabloului. De pe această poziție, femeia își spune istoria cu amărăciunea celei respinse și, ulterior, cu durerea celei care asistă cu nemulțumire la schimbările aduse de vreme. (recenzie: http://bookaholic.ro/corporalitatea-o...)
September 3, 2010
A gem - life in the luxurious Paris 'palais' through the eyes of la baronne de Rothschild who died mid 19th century and then lives on in her portrait and comments on the world before her.
February 14, 2012
Le Portrait, Pierre Assouline
Displaying 1 - 19 of 19 reviews