Giorgos Heimonas is widely recognized in Greece and abroad as a major force in post-modern Greek writing. While a few of his works have hitherto appeared translated into several European languages, the publication of the full range of his work in Robert Crist’s English translation is a pioneering event. Heimonas’s narratives are famous for their dynamic appeal – their amazing originality, unique style, psychological depth, and poetic power, as well as their impact on readers' feelings and challenge their interpretive capacity. Heimonas’s unique, emotionally-charged narratives reach full development in the major phase from Doctor Ineotis to The Builders. While his early and last writings (Pisistratus, My Journeys & The Enemy of the Poet) contain strong elements of realism, the major period turns to a new mode of language. The style of the texts is neither fiction or poetry in a traditional sense. It is a disrupted language with elements of dream and myth, the lyrical, the philosophical, and depth psychology. It is an original language in every sense of the word – a search for origins, for revisions and new beginnings. Above all, the writer inspires readers to discover renewed resources of insight and feeling in themselves, in literary art, and in in the larger world of human experience.
Διάβασα τον εχθρό του ποιητή δύο φορές αυτές τις δύο μέρες. Και μέχρι την τελευταία στιγμή αμφιταλαντευόμουν αν θα έπρεπε να δώσω 2 ή 5 αστέρια. Φυσικά η λογοτεχνική αξία του βιβλίου είναι αδιαμφισβήτητη. Αλλά είχε κάποιο νόημα όλο αυτό? Και στην τελική, "τι ήθελε να πει ο ποιητής?" Και μετά κατάλαβα. Τον Χειμωνά δεν τον κατανοείς. Τον Χειμωνά δεν τον ερμηνεύεις. Ο Χειμωνάς ξεπερνάει το νου και μιλάει κατευθείαν μέσα στην καρδιά σου. Γιατί τελικά: "Δεν είχε άλλη ζωή από την τέχνη κανέναν άλλον τρόπο να ζει."
Μαζί με τον Παπαγιώργη, οι μεγαλύτεροι ελληνες συγγραφείς που εμφανίστηκαν ποτέ, και καλά ο Παπαγιώργης, ας πούμε ο,τι δικαιώθηκε εν ζωή, αλλά ο χειμωνάς οχι, με τίποτα. Το συγκεκριμένο βιβλίο παρ ολα αυτά θεωρώ ο,τι είναι το αριστούργημα του. Κάθε φορά που το διαβάζω νομίζω ο,τι είναι η πρώτη φορά, σαν να μην το χα διαβάσει πότε, σαν να το ανακαλύπτω για πρωτη φορά. Λατρεία Ανυπέρβλητη.
Ποτέ δεν θα ξεπεράσω τη γραφή του Γιώργου Χειμωνά.Ποτέ!Όλο επανέρχομαι σ'αυτή.Αυτό σημαίνει καλή λογοτεχνία.. <<Να λυπάσαι τους φόβους σου.Ποτέ μην τους ξεσκεπάσεις,λυπήσου τους,αγάπη μου.Άκουέ τους πως κλαιν όλη τη νύχτα κι ολόκληρο το όνειρο τραντάζεται από το κλάμα τους>>.
“Ὑπαινιχθήκατε ὅτι εὐθυνόμουν γιά κάποιο ἀκατονόμαστο ἔγκλημα που διέπραξα καταστρέφοντάς σας. Γιά τό ὁποῖο ὅμως ἐσεῖς ἤδη καί μέ μεγαλοψυχία μέ εἴχατε ἤδη ἀθωώσει καταλαβαίνοντας ὅτι δέν μποροῦσαν νά ἔχουν γίνει ἀλλοιῶς τά πράγματα. Αὐτή ἦταν ἡ ἀγαπημένη σας φράση και μ' αὐτήν πάντα κλείνατε τά λόγια σας καί μ' αὐτήν ἀθωώνατε τούς πάντες καί προπαντός τόν ἑαυτό σας αθωώνατε γιά τήν πιό ἀπάνθρωπη πράξη σας. Αν εἶστε ἐσεῖς ἱκανός γιά ἀπάνθρωπες πράξεις γιατί ἀσφαλῶς δέν εἶστε. Ἔτσι ἀπαλλάξατε κι ἐμένα πώς δέν ἦταν δυνατό ἐγώ νά ἤμουν αὐτή πού προκάλεσε τήν καταστροφή σας. Αλλά ὅτι ἐγώ ἁπλῶς συνόψιζα. Αὐτήν τήν λέξη χρησιμοποιήσατε συνόψιζα. Πόσο κωμικές μου φαίνονταν πάντα οἱ ἐκλεκτές σας λέξεις. Συνόψιζα εἴπατε ὅλους σας τούς θανάτους κι ὅτι ἐγώ. Ἡ σχέση σας μαζί μου ἐπανελάμβανε ὅλους τους προηγουμένους θανάτους σας καί ἦταν σάν ἐγώ νά τούς εἶχα συγκεντρώσει καί νά σᾶς εἶχα καταφέρει το καίριο χτύπημα. Omnia vulnerant ultimum necat. Καί φυσικά δέν θά μποροῦσαν νά ἔχουν γίνει διαφορετικά τά πράγματα. Αλλά για ποιά πράγματα γιά ποιά σχέση μιλᾶτε. Ἀφοῦ ἐγώ δέν ἔχω καί ποτέ δέν εἶχα καμμία σχέση μέ σᾶς"
Ανάμεσα στην πεζογραφία και την ποίηση, στις μεγάλες σοφίες και τις πάμπολλες ποιητικές διαδρομές του θεάτρου της αρχαίας τραγωδίας, ο Χ. πλουτίζει τον περίεργο μύθο του νεκρού αγαπημένου δίδυμου αδερφού και παρασύρει τον αναγνώστη σε μια καλειδοσκοπική αφήγηση όλο εκρήξεις και εκπλήξεις.
Από τη μια η δίδυμη Κυβέλη, ο ήρωας αδελφός της Λάιος, Κωνσταντής και Γιώργος και η εκπληκτική ερωμένη Ελένη Ξένου. Τα ονόματά έχουν το δικό τους ελληνικό ταξίδι, σαν αυτό της Ευρυδίκης, κι άλλων τόσων ρόλων τραγικότητας, θανάτου.
Οι μονόλογοι σα μπαλάντα, της μυστήριας Ελένης Ξένου καταφθάνουν ανάμεσα τη Sarah Kein και το τραγικό προσωπείο, γενναιόδωρα επιτρέπει μια ομιχλώδη διάρκεια, που μόνο στο σανίδι θα εκπληρωνόταν. Ο Χ. δεν φαίνεται να εμπιστεύεται ιδιαίτερα τις εξηγήσεις, σαν να προτείνεται ότι υπάρχουν αλήθειες που μόλις τις φωτίσεις υπερβολικά, πεθαίνουν, κι έτσι χτίζει το ποίημα - έπος όπου αφήνει τις εικόνες να προηγηθούν της σκέψης και τον ρυθμό να προηγηθεί του νοήματος. Είναι ένας άλλος κόσμος που εξυμνεί το συναίσθημα και ειρωνεύεται διανοήσεις, εάν και όλα τα διακειμενικά στοιχεία προσδίδουν τα ίχνη μιας επιστροφής ως σοφό επιμυθιο από τον σκληρό κόσμο των άλλων.
Περιμένω το τέλος σου. Σε λίγα χρόνια θα πεθάνεις κι ο θάνατός σου θα έχει οικτρή αιτία. Θα αρρωστήσεις από μελαγχολία και θα αυτοκτονήσεις. Ίσως επειδή θα έχεις καταλάβει πως δεν ήσουν άξιος της ψυχής σου. Γιατί η ψυχή μας είναι το παν κι ο νους μια κούφια βέβηλη τάξη. Η ψυχή κι όχι ο νους έκλεισε την γωνία και φαντάσθηκε το τρίγωνο. Γιατί η ψυχή φροντίζει για ό,τι είναι ανοιχτό και το λυπάται και πάει όλα να τα κλείσει να τα χωρέσει μέσα της για να τα προστατεύσει...
[...]Γιατί εχθρός του ποιητή δεν μπορεί να είναι ο θάνατος. Ο ποιητής δεν φοβάται τον θάνατο το λέει. Ο θάνατος είναι φυσικός η ποίηση είναι υπερφυσική.[...]
[...]Ήμουν μαζί ο ποιητής και ο εχθρός. Μονάχα μια γυναίκα μπορεί να καταλάβει πως είναι δυνατό μέσα σε μια ψυχή ανθρώπου να υπάρχουν μαζί ο θάνατος και η στοργή.[...]
[...]Αγαπάω σημαίνει κάνω ένδοξο έναν άνθρωπο. Είναι η μοναδική δόξα που θα γνωρίσει ο άνθρωπος αυτός σ΄ολόκληρη τη ζωή του.[...]