What do you think?
Rate this book
Trylogia antyczna #1
Olimpias
Akcja powieści toczy się w latach 356 p.n.e. do 336 p.n.e.. Bohaterem powieści jest Aleksander Macedoński – pierwsza część trylogii opowiada o pierwszych latach jego życia. Przedstawiony jest jako wybitnie uzdolniony młodzieniec, przejawiający talenty zarówno w walce jak i w myśleniu, posiadający zdolności przywódcze i niezwykłą zaciętość w dążeniu do celu. Bunsch uwypukla również konflikt rodziców – ojca Filipa II z matką Olimpias i jego wpływ na młodego Aleksandra.
Powieść rozpoczyna noc płonącego Artemizjonu, kiedy żona króla Filipa Macedońskiego wydała na świat Aleksandra Wielkiego. Pierwsza część kończy się śmiercią Filipa.
Powieść rozpoczyna noc płonącego Artemizjonu, kiedy żona króla Filipa Macedońskiego wydała na świat Aleksandra Wielkiego. Pierwsza część kończy się śmiercią Filipa.
415 pages, Paperback
First published January 1, 1963
2 people are currently reading
39 people want to read
About the author
Karol Bunsch
38 books7 followersKarol Bunsch was a Polish historical fiction writer, publicist and translator (mainly from English and German). He was an officer in the Polish Army.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
March 19, 2026
Mam nieodparte wrażenie, że kiedy Olivier Stone kręcił film Aleksander, musiał być świeżo po lekturze Olimpias – pierwszej części Trylogii antycznej Karola Bunscha. A może to po prostu moja wyobraźnia podsuwa mi twarze z filmu, skoro to właśnie ekranizacja była moim pierwszym spotkaniem z tą historią. Tak czy inaczej – książka jest wyśmienita.
To powieść historyczna osadzona w realiach antyku, w czasach starożytnej Grecji i Macedonii, gdy ta druga znajdowała się u szczytu swojej potęgi. To właśnie wtedy na świat przyszedł Aleksander Macedoński, później nazwany Wielkim. Co ciekawe, autor wcale nie skupia się przede wszystkim na tytułowej Olimpias, lecz raczej na działaniach wojennych i politycznych jej męża, Filipa.
Sama Olimpias zajmuje w powieści stosunkowo niewiele miejsca, ale jej obecność jest niezwykle wyrazista. Po odtrąceniu przez Filipa przelewa wszystkie swoje uczucia na syna. Ten zaś pozostaje jej bezgranicznie oddany, co niejednokrotnie prowadzi do napięć i konfliktów z ojcem. W efekcie dostajemy historię rodziny, subtelnie, ale wyraźnie wplecioną w wielką historię świata.
Na kartach powieści pojawiają się znane postaci – politycy, władcy, filozofowie – a całość czyta się z dużą przyjemnością. Autor umiejętnie stylizuje język na epokę, zachowując przy tym przystępność. Nie ma tu przesadnej archaizacji, która utrudniałaby lekturę – przeciwnie, tekst płynie naturalnie, a jednocześnie zachowuje historyczny klimat.
Widać ogromną wiedzę i dbałość o szczegóły. Opisy obejmują wszystko: od sztuki wojennej i polityki, przez obyczaje, aż po wystrój wnętrz. To świat dopracowany, wiarygodny, pełen detali, które budują jego autentyczność. Przy okazji można też przyswoić wiele pojęć wywodzących się z języka greckiego – takich, których znaczenia pewnie nie przyszłoby nam zgłębiać bez tej lektury.
Jest tu również miłość – niebezpiecznie spleciona z władzą, uwikłana w intrygi i ambicje. To właśnie ten splot emocji i polityki sprawia, że powieść wciąga. Przynajmniej mnie – bo zawsze bliższa była mi starożytna Grecja niż Rzym, a wszystko, co ta cywilizacja po sobie zostawiła, budziło moją ciekawość.
Wracając jednak do samej książki – to pozycja, którą śmiało można polecić każdemu miłośnikowi dobrej powieści historycznej i po prostu solidnej literatury. Moje pierwsze spotkanie z prozą Bunscha okazało się prawdziwym zauroczeniem – i już sięgam po Parmeniona.
Za egzemplarz dziękuję @takczytam.poznan
To powieść historyczna osadzona w realiach antyku, w czasach starożytnej Grecji i Macedonii, gdy ta druga znajdowała się u szczytu swojej potęgi. To właśnie wtedy na świat przyszedł Aleksander Macedoński, później nazwany Wielkim. Co ciekawe, autor wcale nie skupia się przede wszystkim na tytułowej Olimpias, lecz raczej na działaniach wojennych i politycznych jej męża, Filipa.
Sama Olimpias zajmuje w powieści stosunkowo niewiele miejsca, ale jej obecność jest niezwykle wyrazista. Po odtrąceniu przez Filipa przelewa wszystkie swoje uczucia na syna. Ten zaś pozostaje jej bezgranicznie oddany, co niejednokrotnie prowadzi do napięć i konfliktów z ojcem. W efekcie dostajemy historię rodziny, subtelnie, ale wyraźnie wplecioną w wielką historię świata.
Na kartach powieści pojawiają się znane postaci – politycy, władcy, filozofowie – a całość czyta się z dużą przyjemnością. Autor umiejętnie stylizuje język na epokę, zachowując przy tym przystępność. Nie ma tu przesadnej archaizacji, która utrudniałaby lekturę – przeciwnie, tekst płynie naturalnie, a jednocześnie zachowuje historyczny klimat.
Widać ogromną wiedzę i dbałość o szczegóły. Opisy obejmują wszystko: od sztuki wojennej i polityki, przez obyczaje, aż po wystrój wnętrz. To świat dopracowany, wiarygodny, pełen detali, które budują jego autentyczność. Przy okazji można też przyswoić wiele pojęć wywodzących się z języka greckiego – takich, których znaczenia pewnie nie przyszłoby nam zgłębiać bez tej lektury.
Jest tu również miłość – niebezpiecznie spleciona z władzą, uwikłana w intrygi i ambicje. To właśnie ten splot emocji i polityki sprawia, że powieść wciąga. Przynajmniej mnie – bo zawsze bliższa była mi starożytna Grecja niż Rzym, a wszystko, co ta cywilizacja po sobie zostawiła, budziło moją ciekawość.
Wracając jednak do samej książki – to pozycja, którą śmiało można polecić każdemu miłośnikowi dobrej powieści historycznej i po prostu solidnej literatury. Moje pierwsze spotkanie z prozą Bunscha okazało się prawdziwym zauroczeniem – i już sięgam po Parmeniona.
Za egzemplarz dziękuję @takczytam.poznan
April 3, 2018
Jeżeli "Olimpias" uznać za wzorcowy przykład twórczości Karola Bunscha, to nie mam co do autora najmniejszych złudzeń. Postacie jednowymiarowe, np. Aleksander przedstawiony został głównie jako asceta w wyidealizowanym obrazie szlachetnego księcia, króla, którego już w młodym wieku można było uznać za geniusza. Autor pominął liczne dwuznaczności w jego życiorysie, chociażby z Hefajstionem, kilka żeńskich miłostek lub wyjaśnienie pocałunku z przystojnym niewolnikiem jako pomyłkę. Jeżeli coś wiadomo o Aleksandrze, to to, że żył w zupełnie innym kontekście polityczno-obyczajowym niż ludzie współcześni, ale z drugiej strony stworzenie mu hagiograficznego obrazka zgodnego z mentalnością i zaleceniami cenzury należy uznać za zmarnowanie potencjału tkwiącej w tej historii.
Najciekawszymi wątkami powieści były te ściśle związane z Atenami. Walka o władzę w tym mieście, rywalizacja między poszczególnymi polis, zakulisowa polityka, powolne tworzenie bloku opozycyjnego przeciwko Macedonii oraz pojawiająca się pewna ironia losu. Tę część fabuły obserwuje się głównie z punktu widzenia Demostenesa, wybitnego polityka i mówcy ateńskiego, przywódcy antymacedońskiego bloku politycznego, do którego dołączył po upokorzeniu na początku swojej kariery zaznanym na dworze króla Filipa II. Potem konsekwentnie działa w opozycji do tegoż władcy.
Podstawowym problemem powieści jest to, że czyta, bądź słucha się jej jak podręcznik do historii. Płaskie postaci, sucha narracja bez ikry, gładko przechodzi z punktu a do b bez zbędnych emocji. Styl bardzo przypominał mi twórczość Francuski Regine Pernoud (Ale ona pisała książki historyczno-biograficzne. tzw. non-fiction!) Coś, co ujdzie w twórczości mającej na celu w przystępny sposób przybliżyć prawdę historyczną, nie sprawdza się w twórczości rozrywkowej. Tym gorzej wypada "Olimpias", gdy weźmie się pod uwagę, że zaledwie dwa lata później noblista Nadżib Mahfouz opublikuje "Echnatona", znakomitą powieść, w której bohater-skryba przeprowadza śledztwo, dziś powiedzielibyśmy dziennikarskie, dot. Echnatona oraz okresu Amarny (w fabule zastosowano strukturę a'la Rashomon). Nie patrząc daleko, przebojowe powieści historyczne pisała Zofia Kossak, Bolesław Prus oraz Henryk Sienkiewicz, a wszyscy ci pisarze żyli co najmniej pół wieku przed powstaniem tego utworu!
Najciekawszymi wątkami powieści były te ściśle związane z Atenami. Walka o władzę w tym mieście, rywalizacja między poszczególnymi polis, zakulisowa polityka, powolne tworzenie bloku opozycyjnego przeciwko Macedonii oraz pojawiająca się pewna ironia losu. Tę część fabuły obserwuje się głównie z punktu widzenia Demostenesa, wybitnego polityka i mówcy ateńskiego, przywódcy antymacedońskiego bloku politycznego, do którego dołączył po upokorzeniu na początku swojej kariery zaznanym na dworze króla Filipa II. Potem konsekwentnie działa w opozycji do tegoż władcy.
Podstawowym problemem powieści jest to, że czyta, bądź słucha się jej jak podręcznik do historii. Płaskie postaci, sucha narracja bez ikry, gładko przechodzi z punktu a do b bez zbędnych emocji. Styl bardzo przypominał mi twórczość Francuski Regine Pernoud (Ale ona pisała książki historyczno-biograficzne. tzw. non-fiction!) Coś, co ujdzie w twórczości mającej na celu w przystępny sposób przybliżyć prawdę historyczną, nie sprawdza się w twórczości rozrywkowej. Tym gorzej wypada "Olimpias", gdy weźmie się pod uwagę, że zaledwie dwa lata później noblista Nadżib Mahfouz opublikuje "Echnatona", znakomitą powieść, w której bohater-skryba przeprowadza śledztwo, dziś powiedzielibyśmy dziennikarskie, dot. Echnatona oraz okresu Amarny (w fabule zastosowano strukturę a'la Rashomon). Nie patrząc daleko, przebojowe powieści historyczne pisała Zofia Kossak, Bolesław Prus oraz Henryk Sienkiewicz, a wszyscy ci pisarze żyli co najmniej pół wieku przed powstaniem tego utworu!
September 26, 2023
Barwna opowieść z fantastycznymi fragmentami, gdy na scenie pojawia się Diogenes (aż prosiło się o jego komentarz w finale książki).
Displaying 1 - 3 of 3 reviews