Korsakov

by Éric Fottorino

Moi, François Signorelli, docteur à Palerme, je me souviens de tout. Du vrai et du faux. De plus de gens et d'histoires que je n'en ai connu. Mille ans d'incertitude, tel est mon âge : ma mémoire prolifère et s'invente à mesure qu'elle se détruit, c'est un trouble neurologique désigné comme le syndrome de Korsakov. Je le sais, j'en suis un des spécialistes. Korsakov est mon mal intime, je le tutoie. Il me ronge et me délivre en même temps. D'abord, d'un passé noir comme l'abandon. D'une enfance triste à Bordeaux dans les années soixante, de l'absence d'un père de sang. De la folie de toute une famille où ma mère n'a pu tenir debout que par l'amour de Marcel Signorelli. Lui nous a donné son nom, celui de son propre père, Fosco, le cavalier magnifique du désert tunisien, dont les récits m'ont fait voler dans la lumière. Un coup de soleil pour la vie, que souhaiter de mieux quand celle-ci se dérobe?
Me voici enfant et ancêtre, par la grâce de Korsakov.

544 pages, Mass Market Paperback

First published August 20, 2004

About the author

Éric Fottorino is a French journalist and writer. He is the winner of the Prix Femina, 2007, for Baisers de cinéma. After having been a reporter for the daily newspaper Le Monde, then becoming editor-in-chief and executive editor, he was appointed president of the directory group of the La Vie-Le Monde group in January 2008. He was removed from this latter office in December 2010.

His biological father, Maurice Maman, was of Moroccan and Jewish origin and was a gynecology student when he met his mother. The ultra-Catholic family of his mother, Monique Charbrerie, was opposed to their marriage. The young Eric was raised without his father. When he was 9, his mother married Michael Fottorino, a physiotherapist. It’s at this time that he took the name of Eric Fottorino. It was only years later that he managed to contact his biological father.

In 1984, after studies at the Faculty of Law at the University of La Rochelle and then at the Institut d'études politiques de Paris, Eric Fottorino started as a freelance reporter for Libération and La Tribune de l’économie.

He joined the daily newspaper Le Monde in 1986, initially as a news desk editor, tracking records of incoming source material, eventually moving on to work with agricultural and African source material. He then became a reporter (1995-1997) before becoming editor-in-chief in 1998, then a chroniqueur (a journalist who writes as a specialist in a particular domain) in 2003.

Reviews

[Thomas Stavrou · Rating 4 out of 5]

το αίμα είναι πάντοτε θέμα τύχης. όχι όμως και η ώθηση της καρδιάς.

[Alexandra · Rating 4 out of 5]

Parfois dur à suivre, mais c'est justement une belle illustration du syndrome Korsakov, avec plusieurs époques et plusieurs personages dans une vie humaine. Vraiment un livre litéraire avec une écriture et un vocabulaire magnifique.

[roz_anthi · Rating 3 out of 5]

Ένα βιβλίο που με ταλαιπώρησε κάπως στην ανάγνωση. Το πρώτο μέρος το διάβασα σχεδόν με μια ανάσα, διαποτισμένη από την γλυκερή μυρωδιά της υγρασίας που υπέθεσα ότι θα είχε το σπίτι του Φρανσουά. Χωρίς να καταλαβαίνω πού ακριβώς το πήγαινε ο Φοτορινό, συνέχισα. Ήθελα να μάθω πώς είναι να ζεις όντας για σένα ο «κανένας». Το δεύτερο μέρος ήταν σαν νεράκι. Πολλά κομμάτια είχαν αρχίσει να μπαίνουν στην θέση τους. Μέχρις εδώ, αν και η γραφή ήταν ζωντανή, την ένιωσα κάποιες φορές ενοχλητικά αποσπασματική.
Το τρίτο μέρος δεν το απήλαυσα. Δεν ξέρω αν έφταιγε το πισωγύρισμα ή η πικρή υποψία ότι όλα όσα διάβασα μπορεί να ήταν επινοήσεις ενός νου που καταρρέει. Το βιβλίο στο σύνολό του είναι μια ωδή στο εαυτό που χάνεται πριν καν μπορέσει να γίνει κάτι, στα θραύσματα που πασχίζεις να κρατήσεις αλλά αυτά έχουν ήδη σαλπάρει μαζί με τον Φόσκο. Η μετάφραση μου φάνηκε όμορφη, το ίδιο και η επιμέλεια των υποσημειώσεων.

[Xenia Germeni · Rating 4 out of 5]

Αχ! Η μνήμη..ένα νήμα που πλέκεται με τα χέρια -χωρίς βελόνες- αντε ισως καμια φορα με τη βοηθεια απο ενα βελονι. Ταυτότητα, συγγενεια, αναμνησεις, οικογενεια, διαφορετικοτητα και ασθενεια..Εννοιες με τις οποιες ο Fottorino καταπιανεται στα 3 μέρη στα οποια χωρίζεται το Κορσακοφ. Το παιδι, ο Φρανσουα και τελος ο Δρ Σινιορελι αποτελουν το αποτυπωμα της ταυτοτητας και της εξελιξης του ιδιου προσωπου που τελος το καταβαλει η ασθενεια της ληθης. Μια γλυκια μελανγχολια με στιγμες και φωτογραφιες της ζωης ενος ανθρωπου που χανεται μεσα στο παρον του εφευρισκοντας ενα παρελθον. Αν και μερικες φορες με κουρασε, ωστοσο το κειμενο και η αγωνια του ιδιου του ηρωα σε καταβαλουν. ΥΓ Πισω απο την ιστορια του Κορσακοφ αναζητηστε την ιστορια του ιδιου του συγγραφεα!

[LuinGor · Rating 4 out of 5]

Un enfant d’une dizaine d’années, non reconnu à sa naissance par son père, à Bordeaux en 1970.
Une relation tendre avec sa grand-mère, fusionnelle avec sa mère très jeune. Une famille modeste, des hauts et des bas, un enfant pas tout à fait comme les autres… sa mère finit par épouser Marcel, fils de pieds-noirs et l’horizon s’éclaircit.

Un neurochirurgien à Palerme 30 ans plus tard. Il recrée une relation avec son père mais la relation avec son fils est très compliquée. Il sombre dans l’alcool et perd progressivement la mémoire.

Le père de Marcel, Fosco, maire d’une petite ville d’Algérie dans les années 50 est une sorte de héros courageux et respectueux des algériens qui cherche à maintenir un équilibre pendant la guerre d’indépendance, jusqu’à l’exil en France, inévitable…

3 époques, relativement inégales. La première est un peu pittoresque, l’humour et le misérabilisme se côtoie (plusieurs personnages n’ont vraiment « pas de chance »). La seconde sert surtout de lien et la troisième est assez solaire, un bel hymne à ces français amoureux de l’Algerie qui ont su éviter la face la plus sombre du colonialisme.

Une jolie fresque familiale. Pas inoubliable

[Magda · Rating 3 out of 5]

Τρία μέρη, τρεις ιστορίες που αμφισβητούν την ιδέα της συνέχειας του εαυτού και δίνουν έμφαση στην εφεύρεση του εαυτού. Η πρώτη ήταν για μένα η καλύτερη, τρυφερή και έξυπνη. Και μετά η απότομη μετάβαση στη δεύτερη, η εγκατάλειψη της αθωότητας της γραφής, αλλά και η ιδέα μιας τέτοιας ανατροπής με δυσκόλεψε. Ωραία η ιδέα τής απόλυτης λήθης του εαυτού, γοητευτική. Το τρίτο μέρος μια άλλη ιστορία, μελαγχολική. Τρία μέρη, τρεις διαφορετικές αφηγήσεις, τρεις διαφορετικές φωνές, δεμένες μ ένα τέχνασμα. Μου αρέσει ο τρόπος που γράφει και ο τρόπος που βλέπει τον κόσμο, αλλά το βιβλίο του Δεν με γέμισε.

[Mika Arvanitaki · Rating 4 out of 5]

Ο Φρανσουά Αρντανουι σαν ενα "χαμένο απο κούνια" παιδί στην ασφυκτική μητριαρχική οικογένεια στο Μπορντώ, καταφέρνει να γινει ενας διακεκριμένος νευρολογος στο Παλερμο χαρη στο αστρο των Σινιορελλι.Με οδηγο τον μαγο της τυνησιακης ερήμου, Φοσκο και το θετο του πατερα, βρισκει ένα νόημα στη ζωή του, πρόσκαιρα μόνο, αφου το τραύμα της εγκατάλειψης μενει πάντα ανοιχτό και τον στοιχειώνει. Και καπου εκεί το Κορσακοφ έρχεται να τον λυτρώσει..
Δυνατο μυθιστόρημα με μειον του την κατανομη/σειρά της πλοκής στα τρία κεφάλαια - το τρίτο φαίνεται λιγάκι παράταιρο,παροτι αρκετά καλογραμμένο - καθώς και μια σχετική επαναληψιμότητα στην περιγραφή της ψυχολογίας του πρωταγωνιστή στο δεύτερο κεφάλαιο.

[David Smith · Rating 5 out of 5]

Il y a des bouquins qui prennent un bon moment avant de capter mon attention. Korsakov est un de ses livres. Mais une fois que j’étais pique par l'histoire, je ne voulais plus le mettre à cote. C'est un conte doux avec une certaine violence toujours pas loin de la surface, qui promène entre Bordeaux et la Tunisie. Je ne vais rien dévoiler dans ma critique pourquoi ça s'appelle Korsakov. Tous que je veux admettre est qu'on a tous un peu de Korsakov en dedans, et je vais réfléchir sur ce sujet pendant longtemps.

[Dan · Rating 3 out of 5]

¡El libro pintaba excelente! Y me causaba mucho agrado el doble sentido de las palabras en francés y cómo se entendía en español, pero simplemente no pude con el último capítulo; ¿en qué aporta a la historia? ¿Por qué es relevante? Simplemente lo dejé y le dí el fin que me hubiera gustado.
Es un buen libro, una historia diferente.

[Db Brz · Rating 4 out of 5]

En dépit de quelques longueurs un voyage prenant dans un passé que trahit la mémoire.

[Manos Zotos · Rating 1 out of 5]

Πολύ φλύαρα τα 2 πρώτα μέρη χωρίς ξεκάθαρη πλοκή.
Το διάβασα μέχρι το τέλος με την ελπίδα πως ,με έναν αριστοτεχνικό τρόπο, στις τελευταιες σελίδες θα έδεναν τα 3 μέρη του βιβλίου και η ιστόρια θα αποκάλυπτε το νοημά της. Αυτό δεν συνέβη.
Δεν κατάλαβα τι ήθελε να "πει" ο συγγραφεας...