Muziekwevers

Zeríans vloek #2

by Thirza Meta

De wereld verandert, maar niet op de verwachte manier. De chronologie die de grote machten van het evenwicht steevast konden vertrouwen, volgt een geheel eigen weg die niemand voorzien heeft. Of wel? Hebben de Muziekwevers in het verre Oosten vermoedens, visioenen die een tipje van de eigenaardige sluier kunnen oplichten? Vervullen Thraës, Sayath, Ortiq en Razneí cruciale rollen op weg naar dat nieuwe evenwicht?Zware slagen zijn immers toegebracht aan het broze evenwicht tussen Duisternis en Licht. Ashimael is dodelijk getroffen, de Tempel van Margel vernield en een heuse genocide heeft de Kroonstad van Almarind gedecimeerd. De elfen worden andermaal bedreigd, maar ook het Boomminnend Volk blijft niet gespaard. Rhyss de Waterheer verdwijnt spoorloos; Kahsun’Lyr sterft een pijnlijke dood.Gevangen in hun Wortelbomen kunnen Alvitiria en Vai’Sayan fysiek niets ondernemen, maar hun vazallen zijn aardig in de weer om de loop der gebeurtenissen om te buigen in hun eigen voordeel. De Discipelen van Vai’Sayan vechten om elkaar voor te zijn terwijl de Lotsverbondenen van Alvitiria wanhopig trachten elkaar terug te vinden. Intussen schijnt boven hen een roestige maansikkel, die een aloude profetie inluidt…

Genres: Fantasy

351 pages, Paperback

First published June 20, 2009

Reviews

[Marcel van der Rijst · Rating 3 out of 5]

Zerians vloek bestaat uit de volgende boeken. Wortelboom, Muziekwevers, Maanhoedster en het slotdeel Isangraille. Ik kan de boeken niet los beoordelen, daarom geef ik hier een review van alle delen.
Het is een doorlopend verhaal wat naadloos in elkaar overgaat. Thirza begin met een geijkte strijd tussen goed en kwaad. De heks Zerian heeft de wereld per ongeluk vervloekt omdat ze de strijd tussen goed en kwaad wou beïnvloeden. Maar dit heeft nare gevolgen. De betrokkenen worden steeds herboren en de strijd begint dan weer overnieuw. Zo ook in Wortelboom. Beide krachten wachten op de geboorte van Mashangar, zoon van Licht en Duister en ondertussen proberen ze hun macht uit te breiden. In eerste instantie hebben de Discipelen van het Duister de overhand. Maar langzaam weeft Thirza een andere macht in het verhaal. Een op wraak beluste hoedster van de maan. Hierdoor veranderd de elke keer terugkerende strijd van goed en kwaad en ze worden gedwongen om samen te werken. Dit resulteert in een verhaal wat weg leest als een trein met een spannende finale in deel 4.

Wat ik mooi vind aan het verhaal is dat Thirza niet bang is het verhaal groots te vertellen. Het is Epische Fantasy ten top. In het eerste boek speelt het verhaal nog af op 1 continent. In het vierde deel zijn er mensen en wezens betrokken van 3 continenten die allemaal een belangrijke plaats hebben in het verhaal. Ik vraag mij af waar haalt ze toch al die mooie namen vandaan. Dit is een extra pluspunt van het verhaal. Maar ze vergeet het kleine niet. Het verhaal van Sayath, hoe ze haar geboorterecht als discipel verraad, gelouterd word door het Licht en toch haar geliefde aan het einde vind na al haar ontberingen. of van Thraes, een bodygaurd van de koning en kapitein die op een onmogelijke missie wordt gestuurd. Ik merkte wel in de boeken dat ze gegroeid is als schrijver. Isangraille is zeker het beste deel van de vier-luik.

Mijn oordeel over de boeken is
Wortelboom, 3 sterren
Muziekwevers, 3 sterren
Maanhoedster, 4 sterren
Isangraille, 5 sterren

[Zoë · Rating 3 out of 5]

Muziekwevers is het tweede deel van de serie Zerians vloek. Aangezien ik er van uit ga dat je, als je dit leest, je het eerste deel al gelezen en overleefd hebt (waarvoor proficiat); focus ik mij op de punten die me specifiek opgevallen zijn aan dit deel. Voor mijn eerste opmerkingen, moet je de recensie van Wortelboom lezen. (selfpromotion en van die dingen 😆)
Laten we beginnen met het allerbeste aan dit boek. Naar mijn mening is dit de verhaallijn: deze is heel erg goed opgebouwd. Thirza Meta heeft een wereld gecreëerd met vele facetten. Al deze facetten zijn prachtig en realistisch uitgewerkt, inclusief de personages. Er wordt geen gebruik gemaakt van vlakke archetypes, Meta werkt daarentegen alle personages uit. Ze komen hierdoor heel realistisch over. Bovendien worden de personages niet saai na enkele hoofdstukken, wat ik in andere boekseries wel had. Iedere verhaallijn is boeiend en ik ben oprecht benieuwd naar hoe het verhaal verder zal uitgesponnen worden.
Vervolgens bespreek ik het pijnpunt van deze serie: dat zijn (en ik vermoed dat het ook zo zal blijven) de namen. Deze zijn heel erg moeilijk te onthouden, wat het moeilijk maakt om meteen te weten over welke verhaallijn het gaat. Wel moet ik zeggen dat ik er al veel minder last van had dan in het vorige deel, dus hopelijk leest Maanhoedster nog vlotter. Ook wil ik vermelden dat bij de personages wiens naam ik wel kon onthouden (ik denk dan aan Sayath, Serhelina, Ortiq, Raznei en nog enkele) ik me wel heel betrokken voelde. Eens je de naam kent, slaagt Meta er wonderwel in om een emotionele band met haar personages te creëren. Dit is een gegeven dat ik bewonder, aangezien dit inlevingsvermogen toch voor een groot deel de beleving van een boek bepaalt.
Samenvattend: een fijn boek, helemaal in de lijn van het eerste deel van de serie. Ik begin met plezier in deel 3!