Verder vertelt het mysterieuze relaas van twee geliefden en de enorme kracht van liefde. Twee mensen ontmoeten elkaar op een afgelegen plek. De gesprekken die ze voeren lijken monologen, ontstaan uit verveling en een gevoel van onbehagen. Langzaam wordt echter duidelijk dat het de bedoeling is dat hun woorden kwetsen, en de verhalen die ze vertellen blijken niets anders dan verwijten en pesterijen.
Maar waarom trachten ze elkaar zoveelmogelijk pijn te doen en hoe ver willen ze gaan?
Ik ben trots op mezelf dat ik één pagina niet uitgelezen heb. Op die manier gaf ik mezelf het gevoel dat ik niet helemaal meegegaan ben in de fuik die deze graphic novel is. Ik heb voor mezelf een grens getrokken in dit grensoverschrijdend boek.
Waarom die zelfbevestiging, in de vorm van zelfbescherming? Het boek toont twee mensen die mediasuccessen behalen door shockerende beelden te durven tonen. Het boek klaagt die grenzeloosheid aan, bevraagt die, maar sleurt de lezer ook grenzen over. Met bewerkte foto's, vaak groezelig soms realistisch, en veel zwartvlakken, met stuwende dialogen en dagboekfragmenten deel je mee de hel af. Tekst blijkt even schuldig als beeld. Waar is het nog spel, wanneer wordt het ernst? Ik heb er niet van gehouden, maar het is wel heel slim gedaan. Ik kan het amper geloven dat dit dezelfde bedenker is als van Biebel : De Stroken 4.
Het was geen goed idee om dit te lezen na wat lieflijke verzen van Gorter gelezen te hebben. Ondanks het knappe grafische werk was ik er letterlijk fysiek ziek van.
In Verder (2007), het tweede deel van Marc Legendres trilogie van de zinloosheid, komt Voltaire piepen: ‘Le secret d’ennuyer est celui de tout dire.’ In een verhaal dat als kernpersonage een documentairemaker, Antonio Sentina, naar voren schuift die steeds verder gaat in zijn zoektocht naar en explicitering van schokkende onderwerpen, is dat een uitspraak die de lezer frontaal aanpakt. Wat Sentina doet, staat – naar eigen zeggen – in dienst van kijkcijfers en amusement. Als hij middels zijn heftige reportages met verborgen camera’s de aandacht vestigt op vrouwenhandel, wordt zijn aanpak door andere media nog geroemd als een revolutionaire manier van televisie maken – of: nieuws vergaren. Maar wat er met de slachtoffers gebeurt, interesseert hem geen moer. Alle discussie over moreel verval is volgens hem niets meer dan marketing. Van vrouwenhandel gaat het al snel naar snuffmovies en kinderporno. Sentina geeft nergens blijk van walging of grenzen. De kijker, op zijn beurt, ontsnapt niet aan de vele gewelddadige beelden in de media, en verzamelt eelt op zijn receptievermogen. De onverschilligheid is onontkoombaar, de kijker kijkt verder. Legendre drukt ons met onze neus op het feit dat we (vaak) geen haar beter zijn dan zijn personages. ‘Mijn grens, ben jij dat?’ luidt het kritisch.