What do you think?
Rate this book
Γιοκ τζάνιμ
Νεοελληνική πεζογραφία - Μυθιστόρημα
"Το "γιοκ τζάνιμ" αφηγείται την ιστορία δυο οικογενειών που ζουν στα δυο άκρα της Πόλης, από τις αρχές του αιώνα έως τα τραγικά γεγονότα του '55 και τον αφανισμό του ελληνισμού μετά το '64. Η ιδιαιτερότητα του μυθιστορήματος συνίσταται στο ότι δεν τοποθετεί -ως συνήθως- στο κέντρο της αφήγησης τα αστικά στρώματα, αλλά τους ανθρώπους της εργατικής τάξης, με την πολύχρωμη και βουερή καθημερινότητά τους, τον χυμώδη λαϊκό λόγο, τη θερμότητα και την ειλικρίνεια των αισθημάτων. Ταυτόχρονα αναδύονται οι φόβοι, οι αγωνίες και τα όνειρα των Ρωμιών, οι οποίοι, αν και ζουν σε ένα εχθρικό περιβάλλον, κατορθώνουν να επιβληθούν και να επικρατήσουν, παρά τις όποιες αντιξοότητες.
Κεντρική μορφή του μυθιστορήματος είναι η Αγγέλκω, δεσποτική και ταυτόχρονα στοργική, αθυρόστομη, αλλά και ανοιχτή στις απολαύσεις της ζωής, εντελώς ξεχωριστή. Μέσα από τις συχνές περιπλανήσεις της προβάλλει ολοζώντανη η τοπογραφία της Κωνσταντινούπολης, με το Πέραν και τις εξοχές της, τα εξωτικά τοπωνύμια, τους κατοίκους και τα ήθη τους.
Το "γιοκ τζάνιμ" δεν έχει τη συνήθη για το παραδοσιακό μυθιστόρημα χρονολογική-αιτιακή πλοκή. Κυρίαρχος είναι εδώ ο ρόλος της μνήμης με τις αναμνήσεις να κατακλύζουν τους ήρωες και να ευρύνουν τον χρονολογικό και θεματικό ορίζοντα της αφήγησης, που τείνει να πάρει διαστάσεις τοιχογραφίας μιας εποχής. Δεν πρόκειται ωστόσο για ένα κείμενο νοσταλγίας. Αν κάτι κυρίως χαρακτηρίζει το "γιοκ τζάνιμ", είναι η αποτύπωση της πραγματικής ζωής στην πιο αυθεντική εκδοχή της."
"Το "γιοκ τζάνιμ" αφηγείται την ιστορία δυο οικογενειών που ζουν στα δυο άκρα της Πόλης, από τις αρχές του αιώνα έως τα τραγικά γεγονότα του '55 και τον αφανισμό του ελληνισμού μετά το '64. Η ιδιαιτερότητα του μυθιστορήματος συνίσταται στο ότι δεν τοποθετεί -ως συνήθως- στο κέντρο της αφήγησης τα αστικά στρώματα, αλλά τους ανθρώπους της εργατικής τάξης, με την πολύχρωμη και βουερή καθημερινότητά τους, τον χυμώδη λαϊκό λόγο, τη θερμότητα και την ειλικρίνεια των αισθημάτων. Ταυτόχρονα αναδύονται οι φόβοι, οι αγωνίες και τα όνειρα των Ρωμιών, οι οποίοι, αν και ζουν σε ένα εχθρικό περιβάλλον, κατορθώνουν να επιβληθούν και να επικρατήσουν, παρά τις όποιες αντιξοότητες.
Κεντρική μορφή του μυθιστορήματος είναι η Αγγέλκω, δεσποτική και ταυτόχρονα στοργική, αθυρόστομη, αλλά και ανοιχτή στις απολαύσεις της ζωής, εντελώς ξεχωριστή. Μέσα από τις συχνές περιπλανήσεις της προβάλλει ολοζώντανη η τοπογραφία της Κωνσταντινούπολης, με το Πέραν και τις εξοχές της, τα εξωτικά τοπωνύμια, τους κατοίκους και τα ήθη τους.
Το "γιοκ τζάνιμ" δεν έχει τη συνήθη για το παραδοσιακό μυθιστόρημα χρονολογική-αιτιακή πλοκή. Κυρίαρχος είναι εδώ ο ρόλος της μνήμης με τις αναμνήσεις να κατακλύζουν τους ήρωες και να ευρύνουν τον χρονολογικό και θεματικό ορίζοντα της αφήγησης, που τείνει να πάρει διαστάσεις τοιχογραφίας μιας εποχής. Δεν πρόκειται ωστόσο για ένα κείμενο νοσταλγίας. Αν κάτι κυρίως χαρακτηρίζει το "γιοκ τζάνιμ", είναι η αποτύπωση της πραγματικής ζωής στην πιο αυθεντική εκδοχή της."
299 pages
First published January 1, 2005
12 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
February 1, 2018
Το γιοκ τζάνιμ το είχα πάρει δανεικό από μια βιβλιοθήκη πριν κάποια χρόνια και μου άφησε καλές εντυπώσεις, οπότε όταν το βρήκα μπροστά μου σε ένα βιβλιοπωλείο το αγόρασα για να το έχω στη βιβλιοθήκη μου και το ξαναδιάβασα.
Είναι από τα ελάχιστα βιβλία που διαβάζοντας την περίληψη με πιάνει πονοκέφαλος και θέλω να το αφήσω στην άκρη. Δεν αποδίδει καθόλου ούτε το ύφος ούτε την υπόθεση του βιβλίου.
Κεντρικό πρόσωπο είναι η Αγγέλκω και γύρω από αυτήν η οικογένειά της. Η δεύτερη οικογένεια που αναφέρει στο οπισθόφυλλο είναι της Σμαρώς, η οποία είναι η συμπεθέρα της Αγγέλκως. Λοιπόν. Στο βιβλίο δεν υπάρχει καμία απολύτως συνοχή, ούτε πλοκή. Δεν υπάρχει ροή στην ιστορία- αμφιβάλλω ακόμη και για το αν υπάρχει ιστορία. Θα σου πω πώς είναι: σαν να πήγες επίσκεψη στη γιαγιά σου, την πέτυχες να πίνει καφέ με τις φίλες της και κάθισες και άκουγες να μιλάνε για γεγονότα που έζησαν στο παρελθόν, για άτομα που χάθηκαν πια και τις αναμνήσεις τους από σημαντικά ιστορικά γεγονότα όπως τα έζησαν. Δηλαδή για παράδειγμα: ξεκινά να μιλά για την Αγγέλκω, αναφέρει ένα γεγονός με τα παιδιά της και την αντίδρασή της. Μετά μας διηγείται μια ιστορία από τη ζωή του ενήλικου γιου της, μια ιστορία για τη γειτόνισσα, μια ιστορία για τη συμπεθέρα, μια ιστορία για το διωγμό των Ελλήνων το 1955, μετά γυρνά στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και κάπως έτσι πάει όλο το βιβλίο. Δεν υπάρχει ανάλυση χαρακτήρων (ίσως μόνο λίγο της Αγγέλκως) και γενικά δεν έχει πολλά από τα βασικά χαρακτηριστικά ενός μυθιστορήματος.
Ε, και τι έγινε ; Ειλικρινά, το βιβλίο είναι πολύ καλό, πάρα πολύ καλό. Αντί να βάλει δύο κεντρικούς ήρωες να περνάνε τα πάνδεινα (όπως συνηθίζεται στα μυθιστορήματα) δίνει ρόλο σε πολλά πρόσωπα και μας αφηγείται ιστορίες από τη ζωή τους. Φυσικά και πολλές φορές σκεφτόμουν όταν συναντούσα ένα όνομα "ποιός είναι τώρα αυτός ", αλλά δεν έχει τόση σημασία τελικά. Ούτε και το μπρος πίσω στο χρόνο με πείραξε εμένα (αλίμονο, κατάφερα και διάβασα τo Confiteor, σε αυτό θα κολλήσουμε; ).
Αυτό που μου έμεινε από το περιεχόμενο του βιβλίου είναι η όμορφη εξιστόρηση της ζωής των απλών πολιτών της Κωνσταντινούπολης του προηγούμενου αιώνα. Οι σχέσεις των Ελλήνων με τους Τούρκους, οι διωγμοί, οι πόλεμοι και το πώς επηρέασαν τον απλό λαό οι πολιτικοί και οι επιλογές τους, περιγράφονται με απλότητα. Εκτός από αυτά, οι οικογενειακές σχέσεις (και η ιεραρχία στην οικογένεια), οι δουλειές, η καθημερινότητα των γυναικών στις αστικές περιοχές, οι αρρώστιες, γενικά η ζωή των απλών ανθρώπων δίνονται με όμορφες περιγραφές, όπως και η Κωνσταντινούπολη της εποχής εκείνη.
Όμως αυτό που κάνει το συγκεκριμένο βιβλίο μοναδικό και ο λόγος για τον οποίο το ξαναδιάβασα είναι ο τρόπος που επέλεξε ο συγγραφέας να το γράψει: είναι μεν γραμμένο στην ελληνική γλώσσα, αλλά κατά κύριο λόγο η σύνταξη των προτάσεων είναι η τουρκική, δηλαδή το ρήμα είναι στο τέλος της πρότασης και όχι μετά το υποκείμενο όπως συνήθως γίνεται στα ελληνικά. Αυτό σε συνδυασμό με τη χρήση λέξεων όπως τις λέγανε οι Κωνσταντινουπολίτες της εποχής σίγουρα δημιουργεί μια καλύτερη εικόνα της Πόλης, για εμένα τουλάχιστον. Μην το φοβηθείτε αυτό το τελευταίο: δεν δυσκολεύει την ανάγνωση.
https://kiallovivlio.blogspot.gr/
B.R.A.CE 2018: Ένα βιβλίο που έχω ξαναδιαβάσει
Είναι από τα ελάχιστα βιβλία που διαβάζοντας την περίληψη με πιάνει πονοκέφαλος και θέλω να το αφήσω στην άκρη. Δεν αποδίδει καθόλου ούτε το ύφος ούτε την υπόθεση του βιβλίου.
Κεντρικό πρόσωπο είναι η Αγγέλκω και γύρω από αυτήν η οικογένειά της. Η δεύτερη οικογένεια που αναφέρει στο οπισθόφυλλο είναι της Σμαρώς, η οποία είναι η συμπεθέρα της Αγγέλκως. Λοιπόν. Στο βιβλίο δεν υπάρχει καμία απολύτως συνοχή, ούτε πλοκή. Δεν υπάρχει ροή στην ιστορία- αμφιβάλλω ακόμη και για το αν υπάρχει ιστορία. Θα σου πω πώς είναι: σαν να πήγες επίσκεψη στη γιαγιά σου, την πέτυχες να πίνει καφέ με τις φίλες της και κάθισες και άκουγες να μιλάνε για γεγονότα που έζησαν στο παρελθόν, για άτομα που χάθηκαν πια και τις αναμνήσεις τους από σημαντικά ιστορικά γεγονότα όπως τα έζησαν. Δηλαδή για παράδειγμα: ξεκινά να μιλά για την Αγγέλκω, αναφέρει ένα γεγονός με τα παιδιά της και την αντίδρασή της. Μετά μας διηγείται μια ιστορία από τη ζωή του ενήλικου γιου της, μια ιστορία για τη γειτόνισσα, μια ιστορία για τη συμπεθέρα, μια ιστορία για το διωγμό των Ελλήνων το 1955, μετά γυρνά στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και κάπως έτσι πάει όλο το βιβλίο. Δεν υπάρχει ανάλυση χαρακτήρων (ίσως μόνο λίγο της Αγγέλκως) και γενικά δεν έχει πολλά από τα βασικά χαρακτηριστικά ενός μυθιστορήματος.
Ε, και τι έγινε ; Ειλικρινά, το βιβλίο είναι πολύ καλό, πάρα πολύ καλό. Αντί να βάλει δύο κεντρικούς ήρωες να περνάνε τα πάνδεινα (όπως συνηθίζεται στα μυθιστορήματα) δίνει ρόλο σε πολλά πρόσωπα και μας αφηγείται ιστορίες από τη ζωή τους. Φυσικά και πολλές φορές σκεφτόμουν όταν συναντούσα ένα όνομα "ποιός είναι τώρα αυτός ", αλλά δεν έχει τόση σημασία τελικά. Ούτε και το μπρος πίσω στο χρόνο με πείραξε εμένα (αλίμονο, κατάφερα και διάβασα τo Confiteor, σε αυτό θα κολλήσουμε; ).
Αυτό που μου έμεινε από το περιεχόμενο του βιβλίου είναι η όμορφη εξιστόρηση της ζωής των απλών πολιτών της Κωνσταντινούπολης του προηγούμενου αιώνα. Οι σχέσεις των Ελλήνων με τους Τούρκους, οι διωγμοί, οι πόλεμοι και το πώς επηρέασαν τον απλό λαό οι πολιτικοί και οι επιλογές τους, περιγράφονται με απλότητα. Εκτός από αυτά, οι οικογενειακές σχέσεις (και η ιεραρχία στην οικογένεια), οι δουλειές, η καθημερινότητα των γυναικών στις αστικές περιοχές, οι αρρώστιες, γενικά η ζωή των απλών ανθρώπων δίνονται με όμορφες περιγραφές, όπως και η Κωνσταντινούπολη της εποχής εκείνη.
Όμως αυτό που κάνει το συγκεκριμένο βιβλίο μοναδικό και ο λόγος για τον οποίο το ξαναδιάβασα είναι ο τρόπος που επέλεξε ο συγγραφέας να το γράψει: είναι μεν γραμμένο στην ελληνική γλώσσα, αλλά κατά κύριο λόγο η σύνταξη των προτάσεων είναι η τουρκική, δηλαδή το ρήμα είναι στο τέλος της πρότασης και όχι μετά το υποκείμενο όπως συνήθως γίνεται στα ελληνικά. Αυτό σε συνδυασμό με τη χρήση λέξεων όπως τις λέγανε οι Κωνσταντινουπολίτες της εποχής σίγουρα δημιουργεί μια καλύτερη εικόνα της Πόλης, για εμένα τουλάχιστον. Μην το φοβηθείτε αυτό το τελευταίο: δεν δυσκολεύει την ανάγνωση.
https://kiallovivlio.blogspot.gr/
B.R.A.CE 2018: Ένα βιβλίο που έχω ξαναδιαβάσει
March 20, 2014
το ερωτεύεσαι από τις πρώτες σελίδες και ταξιδεύεις μαζί του
May 14, 2020
Στην αρχή με δυσκόλεψε το βιβλίο... Η συνεχής ροή σκέψεων και προτάσεων με μπέρδεψε. Μετά τα δύο πρώτα κεφάλαια όμως έπιασα τον εαυτό μου να μη θέλει να σταματήσει. Το βιβλίο δεν είναι ένα κλασσικό μυθιστόρημα με βασικούς χαρακτήρες και μια ιστορία με αρχή μέση και τέλος.Είναι μια σειρά διηγημάτων. Είναι η ιστορία μιας οικογένειας, μιας γειτονίας όπως θα τη συζητούσαν οι γιαγιάδες μας πίνοντας έναν καφέ στο σαλόνι του σπιτιού. Μια όμορφη αποτύπωση της ζωής των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης το πρώτο μισό του 20ου αιώνα. Πολύ όμορφο βιβλίο για εμένα
July 3, 2015
Ηξερα απο την αρχη οτι χρονολογικα δεν ακολουθει τη συνηθη δομη. Ωστοσο, αυτη η τεχνικη δε βοηθα καθολου στη συνοχη και στην κατανοηση των χαρακτηρων.
Περιμενα περισσοτερες αναφορες για το ιστορικο πλαισιο μεσα στο οποιο κινουνται οι ηρωες αλλα και αυτο το "κατάπιε" η ελλειψη συνοχης.
Στα plus του βιβλιου η γλωσσα που χρηησιμοποιει ο συγγραφεας.
Περιμενα περισσοτερες αναφορες για το ιστορικο πλαισιο μεσα στο οποιο κινουνται οι ηρωες αλλα και αυτο το "κατάπιε" η ελλειψη συνοχης.
Στα plus του βιβλιου η γλωσσα που χρηησιμοποιει ο συγγραφεας.
Displaying 1 - 5 of 5 reviews