داستان اول کتاب مرا خیلی امیدوار کرد. شروع داستان «بهت» خیلی خوب بود و متفاوت؛ یک جورهایی مرا یاد نادر ابراهیمی و البته کمی هم بزرگ علوی انداخت. ولی رمزگشاییهای بعضاً گلدرشت و پیامهای درشت اخلاقی/اجتماعی لابلای داستان و گاهی نتیجهگیریهای کلی از یک اتفاق جزئی (مثل داستان «کاش به کوچه نمیرسیدم») و البته تعلیقهایی بیمورد (مثل داستان عروسک) باعث شد که این کتاب آن وزانت لازم را نداشته باشد. برخی از تعلیقها و سبک روایت تنه به داستانهای عامهپسند و حوادث روزنامهای میزد.