What do you think?
Rate this book
Rewind
Τον λένε Πέτρο, αλλά κάποιοι τον φωνάζουν Μέι Ντέι, όνομα που του ’δωσε η μητριά του, πριν πέσει σ' έναν άγρυπνο ύπνο που κράτησε χρόνια. Η μητριά του Πέτρου είναι ζωντανή. Αλλά, κυρίως, είναι νεκρή. Κι ο Πέτρος πρέπει να το πει στον πατέρα του, γιατί αυτή η ιστορία έχει παρατραβήξει. Κι εξάλλου, η μητριά του δεν μπορεί να είναι εξίσου σημαντική με τη μάνα του, μια γυναίκα που πνίγεται σ' αιώνιο ριπλέι, έτσι; Όμως, τι είναι τελικά σημαντικό; Και τι είναι όπως νομίζει ο Πέτρος ότι είναι;
- GenresGreece
203 pages, Paperback
First published January 1, 2009
30 people want to read
About the author
Μαρία Ξυλούρη
19 books97 followersΗ Μαρία Ξυλούρη (English: Maria Xilouri) γεννήθηκε στην Κρήτη. Σπούδασε ψυχολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές (Ψυχολογία και ΜΜΕ).
Το πρώτο της μυθιστόρημα, Rewind, ήταν υποψήφιo για το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα του περιοδικού Διαβάζω το 2010.
Τον Δεκέμβριο του 2011 τιμήθηκε με μία από τις τρεις υποτροφίες συγγραφής που απονεμήθηκαν κατά τη διάρκεια του 1ου Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών, που διοργάνωσε το ΕΚΕΒΙ.
Δεύτερό της μυθιστόρημα το Πώς τελειώνει ο κόσμος, που ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Αναγνωστών ΕΡΤ-ΕΚΕΒΙ το 2012 και κέρδισε το Athens Prize for Literature του περιοδικού (δε)κατα το 2013.
Το πρώτο της μυθιστόρημα, Rewind, ήταν υποψήφιo για το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα του περιοδικού Διαβάζω το 2010.
Τον Δεκέμβριο του 2011 τιμήθηκε με μία από τις τρεις υποτροφίες συγγραφής που απονεμήθηκαν κατά τη διάρκεια του 1ου Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών, που διοργάνωσε το ΕΚΕΒΙ.
Δεύτερό της μυθιστόρημα το Πώς τελειώνει ο κόσμος, που ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Αναγνωστών ΕΡΤ-ΕΚΕΒΙ το 2012 και κέρδισε το Athens Prize for Literature του περιοδικού (δε)κατα το 2013.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
February 27, 2013
To «Rewind» η Μαρία Ξυλούρη το εξέδωσε στα 26 της και φαντάζομαι πως θα το έγραψε ακόμα μικρότερη. Θα σταθώ σε αυτό το- κατά τα άλλα κάπως ρατσιστικό- ηλικιακά θέμα για να πω πως τη θαυμάζω∙ το πρωτόλειό της είναι ολοκληρωμένο μυθιστόρημα με εξελισσόμενους ήρωες, πλοκή και μια ωριμότητα που θα υποπτευόσουν πως προέρχεται από μεγαλύτερο συγγραφέα.
Πρωταγωνιστής του βιβλίου είναι ο Πέτρος, ένα αγόρι κοντά στα τριάντα που έχει ακόμα άλυτα θέματα με την οικογένειά του και δυσκολεύεται στις σχέσεις με τους γύρω του. Η μητέρα του έχει πεθάνει και ο πατέρας του ζει με τη μητριά του, που είναι χρόνια σε άγρυπνο κώμα, φυτό μεταξύ ζωής και θανάτου. Η πλοκή πηγαίνει σχετικά αργά, ο Πέτρος όμως είναι ενδιαφέρον χαρακτήρας, αν και κάπως άνισος∙ εστιάζει πολύ στην ιστορία του πατέρα και της μητέρας του και χάνονται οι άλλες πτυχές της προσωπικότητάς του.
Η γραφή της Ξυλούρη είναι μοντέρνα, εναλλάσσεται το πρώτο με το τρίτο πρόσωπο καθώς και η οπτική γωνία του αφηγητή ανύποπτα, κάποιες φορές πολύ επιτυχημένα, άλλες κάπως άγαρμπα. Τα θέματα που πραγματεύεται, η οικογένεια, η πολυπλοκότητα των ανθρώπινων σχέσεων, η ευθανασία είναι σημαντικά κι ας φαντάζουν τετριμμένα. Το καλύτερο κομμάτι όλου του μυθιστορήματος είναι πάντως το εύρημα της απόκοσμης συγκατοίκου του Πέτρου που με ραμμένο το στόμα είναι η σκιά του σε ό,τι κι αν κάνει. Αυτό και μόνο αρκεί για να διακρίνει κανείς μια σπίθα, μια ελπίδα για το μέλλον της συγγραφέως. Και για αυτό το επόμενο της βιβλίο μπήκε ήδη στη λίστα με τα προσεχώς.
«Rewind», Μαρία Ξυλούρη, εκδ. Καλέντη, 2009, σελ.203
Υ.Γ. Η τελευταία σελίδα που μας εξηγεί τις αναφορές σε κείμενα και τραγούδια που διατρέχουν το βιβλίο δε μου άρεσε. Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε, με το ζόρι συνδέσεις δεν γίνονται.
Υ.Γ.2 Εγώ το βιβλίο θα το έλεγα Μέι Ντέι. Έτσι, στα ελληνικοαγγλικά, σε πείσμα όλων.
Πρωταγωνιστής του βιβλίου είναι ο Πέτρος, ένα αγόρι κοντά στα τριάντα που έχει ακόμα άλυτα θέματα με την οικογένειά του και δυσκολεύεται στις σχέσεις με τους γύρω του. Η μητέρα του έχει πεθάνει και ο πατέρας του ζει με τη μητριά του, που είναι χρόνια σε άγρυπνο κώμα, φυτό μεταξύ ζωής και θανάτου. Η πλοκή πηγαίνει σχετικά αργά, ο Πέτρος όμως είναι ενδιαφέρον χαρακτήρας, αν και κάπως άνισος∙ εστιάζει πολύ στην ιστορία του πατέρα και της μητέρας του και χάνονται οι άλλες πτυχές της προσωπικότητάς του.
Η γραφή της Ξυλούρη είναι μοντέρνα, εναλλάσσεται το πρώτο με το τρίτο πρόσωπο καθώς και η οπτική γωνία του αφηγητή ανύποπτα, κάποιες φορές πολύ επιτυχημένα, άλλες κάπως άγαρμπα. Τα θέματα που πραγματεύεται, η οικογένεια, η πολυπλοκότητα των ανθρώπινων σχέσεων, η ευθανασία είναι σημαντικά κι ας φαντάζουν τετριμμένα. Το καλύτερο κομμάτι όλου του μυθιστορήματος είναι πάντως το εύρημα της απόκοσμης συγκατοίκου του Πέτρου που με ραμμένο το στόμα είναι η σκιά του σε ό,τι κι αν κάνει. Αυτό και μόνο αρκεί για να διακρίνει κανείς μια σπίθα, μια ελπίδα για το μέλλον της συγγραφέως. Και για αυτό το επόμενο της βιβλίο μπήκε ήδη στη λίστα με τα προσεχώς.
«Rewind», Μαρία Ξυλούρη, εκδ. Καλέντη, 2009, σελ.203
Υ.Γ. Η τελευταία σελίδα που μας εξηγεί τις αναφορές σε κείμενα και τραγούδια που διατρέχουν το βιβλίο δε μου άρεσε. Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε, με το ζόρι συνδέσεις δεν γίνονται.
Υ.Γ.2 Εγώ το βιβλίο θα το έλεγα Μέι Ντέι. Έτσι, στα ελληνικοαγγλικά, σε πείσμα όλων.
September 10, 2012
Έντονο, με μια διαπραγμάτευση του θανάτου που δείχνει μεγάλη ωριμότητα, όχι ένα ένα κλασικά ευχάριστο ανάγνωσμα αλλά διαβάζεται κ στην παραλία αν θέλεις ένα ποιοτικό διάβασμα κι ας μην είναι το πιο αισιόδοξο βιβλίο που υπάρχει. Θα πρότεινα να διαβαστεί σε όσο συντομότερο χρόνο γίνεται για να μπορεί κανείς να μπει στο κλίμα, την ψυχολογία κ τον κόσμο του βιβλίου.
January 12, 2017
Sooo dark...
July 22, 2014
Ένας άντρας, δύο γυναίκες. Ένα αίσθημα; Και ο γιος να αφηγείται τα γεγονότα με τον δικό του εξίσου ευαίσθητο ψυχισμό. Γιατί κατηγορούν τον πατέρα του ότι σκότωσε τη μάνα του; Γιατί κατηγορούν τον πατέρα του ότι αγαπά ένα πτώμα, την σε κωματώδη κατάσταση μητριά του;Μήπως η απολύτρωση παίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο; Η γραφή είναι κατπαληκτική, πηγαία και αυθεντική. ΠΟτέ δεν έχω ξανασυναντήσει τόσο έτοιμο συγγραφέα από το πρώτο του κιόλας βιβλίο. Φοβάμαι τα επόμενα είναι η αλήθεια. Γράφει μεστά, απλά, καθημερινά κι όμως τόσο συναισθηματικά, τόσο βαθιά, τόσο λυτρωτικά. Αξίζει να διαβαστεί ξανά και ξανά. Άλλος είναι ο πρωταγωνιστής τελικά κι όχι ο αφηγητής (άσε που υπάρχουν εναλλαγές από το πρώτο στο τρίτο πρόσωπο αφήγησης όπου το κείμενο είναι τόσο ρέον και ενιαίο που αργά διαπιστώνεις ότι άλλαξε ο αφηγητής!!!). Μπράβο Μαρία.
Displaying 1 - 4 of 4 reviews